Νῆσος ΙΜΒΡΟΣ: Ὁ ἀργὸς θάνατος μιᾶς πανάρχαιας ἑλληνικῆς παράδοσης ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΑΓΟΝΙΑΣ ἶναι ἕνα σημαντικὸ κομμάτι Ἑλληνισμοῦ, ποὺ παραμένει στὰ πάτρια ἐδάφη καὶ συμθιώνει μὲ ἕναν διαφορετικὸ πολιτισμό, οἱ μνῆμες ἀπὸ τὸν ὁποῖο δὲν εἶναι εὐχάριστες γιὰ κανέναν Ἓλληνα, Τολμῶ νὰ πῶ γιὰ τοὺς “Ἕλληνες τῆς Ἴμόρου, πὼς ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς χωριστὰ εἶναι ἕνας ἥρωας, ποὺ πονᾶ, ποὺ σωπαίνει ἀπέναντι στὴν αὐταρχικότητα τῶν ̓Οθωμανῶν. Εἶδα μὲ τὰ μάτια μου τοὺς πνιχτοὺς λυγμοὺς τῶν ἐναπομεινάντων Ἑλλήνων, ποὺ δὲν μποροῦν ἐλεύθερα νὰ ἐκφράσουν τὴν ἴδια τὴν ἰθαγένειά τους. Καὶ αὐτό, γιατὶ οἱ μνῆμες παραμένουν ἀκόμη τόσο δυνατές, ποὺ τρέφουν τὸν φόδο καὶ τὸν δισταγμό. Εἶναι ἡ δεύτερη φορὰ ποὺ ἐπισκέπτομαι ὡς δημοσιογράφος τὴν Ἴμθρο. καὶ οἱ διαφορές, παρόλο τὸ μικρὸ χρονικὸ διάστημα ποὺ μεσολάδησε, δὲν εἶναι ἀμελητέες. Οἱ Ἕλληνες λιγοστεύουν καὶ εἶναι κατὰ δάση ἡλικιωμένοι ποὺ φθάνουν στὴ δύση τῆς ζωῆς τοῦς, ἐνῷ νέοι δὲν ὑπάρχουν πάρα μόνο ἐλάχιστοι. Ἔτσι κάποια στιγμὴ ἡ ἑλληνικότητα στὸ νησὶ θὰ στερέψῃ θὰ ἀπομείνουν μόνο τὰ λεηλατημένα χωριά, γιὰ νὰ τὴν θυμίζουν. Σὰν φαντάσματα εἶναι αὐτὰ τὰ χωριά: τὸ Σχοινούδι, οἱ "Αγιοι Θεόδωροι, τὰ ̓Αγρίδια. Ἐρειπωμένα κτίρια, μεγάλα, πέτρινα, ἐντυπωσιακά, μὲ τὰ σημάδια τῶν ἐπιθέσεων καὶ τοῦ χρόνου χαραγμένα ἐπάνω τους. Αὐτή, τὴν δεύτερη, φορὰ ποὺ εἶχα πραγματιχκὰ τὴν τύχη νὰ ἐπισχεφθῶ τὴν "Ἴμόρο,. διαπίστωσα πὼς τὰ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ τὰ κτίρια δὲν ἄντεξαν παραπάνω. Παγώνει τὸ αἷμα, ὅταν περπατᾶς στὰ πλακόστρωτα σοκάκια τῶν "Αγίων Θεοδώρων, ὅπου πραγματικὰ δὲν ἀκούγεται κανένας ἦχος. Ἕνα νεκρὸ χωριό, ψυχὴ δὲν ὑπάρχει. Δὲν ὑπερδαίνουν τοὺς 200 οἱ Ἕλληνες τῆς Ἴμθρου. Ζοῦνε δύσχκολα οἰκονομικὰ καὶ παραμένουν στὸ νησί, γιατὶ ἐκεῖ ἔχουν τὶς λιγοστὲς περιουσίεςτους, γιατὶ ἐκεῖ θέλουν νὰ ἀφήσουν τὴν τελευταία τους ἀνάσα, σὲ αὐτὸ τὸ κομμάτι γῆς, ποὺ ὑπῆρξε ἀπὸ τὸ 1922 μέχρι τὸ 1923 «σάρκα» τοῦ Νομοῦ Λέσδου. Εἶναι μεγάλη ὑπόθεση νὰ ἐπιλέγῃς τὴν ἀνέχεια, προκειμένου νὰ κρατήσῃς ζωντανὸ τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο, σὲ ἕνα τόπο ποὺ δὲν εἶναι πιὰ Ἑλλάδα, ἔστω καὶ μὲ σκυμμένο κεφάλι.