ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
248-249ΑΥΓ. - ΣΕΠΤ. 2002
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- Νήσος Ίμβρος: Ο αργός θάνατος μιας πανάρχαιας ελληνικής παράδοσης ? Οδοιπορικό στο νησί της αγωνίας — ΛΑΔΑ, ΤΑΞΙΑΡΧΟΥΛΑ
Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση
Νῆσος ΙΜΒΡΟΣ: Ὁ ἀργὸς θάνατος
μιᾶς πανάρχαιας ἑλληνικῆς παράδοσης
ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΑΓΟΝΙΑΣ
ἶναι ἕνα σημαντικὸ κομμάτι Ἑλληνισμοῦ, ποὺ παραμέ-
νει στὰ πάτρια ἐδάφη καὶ συμθιώνει μὲ ἕναν διαφορε-
τικὸ πολιτισμό, οἱ μνῆμες ἀπὸ τὸν ὁποῖο δὲν εἶναι εὐχά-
ριστες γιὰ κανέναν Ἓλληνα, Τολμῶ νὰ πῶ γιὰ τοὺς
“Ἕλληνες τῆς Ἴμόρου, πὼς ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς χωριστὰ
εἶναι ἕνας ἥρωας, ποὺ πονᾶ, ποὺ σωπαίνει ἀπέναντι στὴν
αὐταρχικότητα τῶν ᾿Οθωμανῶν. Εἶδα μὲ τὰ μάτια µου τοὺς
πνιχτοὺς λυγμοὺς τῶν ἐναπομεινάντων Ἑλλήνων, ποὺ δὲν
μποροῦν ἐλεύθερα νὰ ἐκφράσουν τὴν ἴδια τὴν ἰθαγένειά τους.
Καὶ αὐτό, γιατὶ οἱ μνῆμες παραμένουν ἀκόμη τόσο δυνατές,
ποὺ τρέφουν τὸν φόδο καὶ τὸν δισταγμό.
Εἶναι ἡ δεύτερη φορὰ ποὺ ἐπισκέπτομαι ὡς δημοσιογράφος τὴν Ἴμθρο. καὶ οἱ
διαφορές, παρόλο τὸ μικρὸ χρονικὸ διάστημα ποὺ μεσολάδησε, δὲν εἶναι ἀμελη-
τέες. Οἱ Ἕλληνες λιγοστεύουν καὶ εἶναι κατὰ δάση ἡλικιωμένοι ποὺ φθάνουν στὴ
δύση τῆς ζωῆς τοῦς, ἐνῷ νέοι δὲν ὑπάρχουν πάρα μόνο ἐλάχιστοι. Ἔτσι κάποια
στιγμὴ ἡ ἑλληνικότητα στὸ νησὶ θὰ στερέψῃ θὰ ἀπομείνουν μόνο τὰ λεηλατημέ-
να χωριά, γιὰ νὰ τὴν θυμίζουν. Σὰν φαντάσματα εἶναι αὐτὰ τὰ χωριά: τὸ Σχοι-
νούδι, οἱ "Αγιοι Θεόδωροι, τὰ ᾿Αγρίδια. Ἐρειπωμένα κτίρια, μεγάλα, πέτρινα,
ἐντυπωσιακά, μὲ τὰ σημάδια τῶν ἐπιθέσεων καὶ τοῦ χρόνου χαραγμένα ἐπάνω
τους. Αὐτή, τὴν δεύτερη, φορὰ ποὺ εἶχα πραγματιχκὰ τὴν τύχη νὰ ἐπισχεφθῶ τὴν
"Ἴμόρο,. διαπίστωσα πὼς τὰ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ τὰ κτίρια δὲν ἄντεξαν παρα-
πάνω. Παγώνει τὸ αἷμα, ὅταν περπατᾶς στὰ πλακόστρωτα σοκάκια τῶν "Αγίων
Θεοδώρων, ὅπου πραγματικὰ δὲν ἀκούγεται κανένας ἦχος. Ἕνα νεκρὸ χωριό,
ψυχὴ δὲν ὑπάρχει. Δὲν ὑπερδαίνουν τοὺς 200 οἱ Ἕλληνες τῆς Ἴμθρου. Ζοῦνε δύ-
σχκολα οἰκονομικὰ καὶ παραμένουν στὸ νησί, γιατὶ ἐκεῖ ἔχουν τὶς λιγοστὲς περι-
ουσίεςτους, γιατὶ ἐκεῖ θέλουν νὰ ἀφήσουν τὴν τελευταία τους ἀνάσα, σὲ αὐτὸ τὸ
κομμάτι γῆς, ποὺ ὑπῆρξε ἀπὸ τὸ 1922 μέχρι τὸ 1923 «σάρκα» τοῦ Νομοῦ Λέσδου.
Εἶναι µεγάλη ὑπόθεση νὰ ἐπιλέγῃς τὴν ἀνέχεια, προκειµένου νὰ κρατήσῃς ζω-
ντανὸ τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο, σὲ ἕνα τόπο ποὺ δὲν εἶναι πιὰ Ἑλλάδα, ἔστω καὶ μὲ
σκυμμένο κεφάλι.