«ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΕΛΩΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ, ΟΤΑΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΘΙΜΑ» Σὲ πρόσφατη ἀναφορά του ὁ προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας (ἄρθρο του σὲ ἔνθετο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ περιοδικοῦ «Τόλμη») τονίζει: «τὸ ὄνομα ποὺ δίδεται στὸ παιδὶ πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ εἶναι χριστιανικό», ἐνῷ σὲ κάποιο ἄλλο σημεῖο τοῦ ἄρθρου ἀναφέρει: «μόνον κατ ̓ ἐξαίρεσιν, γους συντηρήσεως τῆς ἱστορίας, ἡ “Ἱερὰ Σύνοδος ἔχει δεχθῇ καὶ ὀνόματα ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἱστορία». Πάλι καλά’ μεγάλη ἡ χάρη της. Ἐν τούτοις ἄγνωστη παραμένει ὡς σήμερα ἡ αἰτία καὶ ἡ πηγὴ αὐτῆς τῆς ἀρνήσεως στὸ μέγιστο -δυστυχῶς-- ποσοστὸ τῶν Ἑλλήνων. Μόνο μία προσελτικὴ μελέτη καὶ ἀνάλυσις τῶν Πατερικῶν Κειμένων θὰ μᾶς δώσῃ τὴν δυνατότητα ἀλλὰ καὶ τὴν εὐκαιρία νὰ μάθουμε καὶ νὰ κατανοήσουμε πῶς ἐπεθλήθη ἡ συνήθεια αὐτή." Ας δοῦμε τὸ σχετικὸ κείμενο - ὁδηγία τοῦ ἱεράρχη -- ἁγίου τῆς Ορθοδοξίας: «(.0 Κανεὶς δὲν πρέπει νὰ σπεύδῃ τῶν προγόνων νὰ καλῇ τὰ ὀνόματα στὰ παιδιά του, ὅπως τοῦ πατέρα καὶ τῆς μητέρας, τοῦ πάππου καὶ τοῦ προπάππου, ἀλλὰ αὐτὰ τῶν δικαίων (Ξ-τῶν προσώπων τῆς Π. Διαθήκης) τῶν ἐπισκόπων, τῶν ἀποστόλων, τῶν μαρτύρων. Πρὸς αὐτοὺς ἄς εἶναι ὁ ξῆλος σας. Καὶ μὴ πρὸς τὰ ἔθη τὰ ἑλληνικά. Δὲν εἶναι μικρὴ ἡ ντροπὴ καὶ ὁ κατάγελως, ὅταν σὲ οἰκία Χριστιανῶν ἔθιμα ἑλληνικὰ ἐπιτελῶνται. Καὶ μὴ νομίσετε ὅτι εἶναι μικρὰ καὶ εὐτελῆ τὰ γινόμενα. Γι’ αὐτό, σᾶς παρακαλῶ, τῶν δικαίων (δικαίους, ὅπως ἀναφέρει ὁ Μ. Καλόπουλος, ὀνομάζει πάντα τοὺς παλαιοδιαθηκικοὺς ἥρωες) τὶς ἐπωνυμίες νὰ δίδετε στὰ παιδιά σας. Παρὰ (καὶ ὄχι κατὰ τὴν συνήθεια τῶν Ἑλλήνων, ποὺ) τὴν ἐπωνυμία τῶν (ἐκλιπόντων) προγόνων τους δίδουν στὰ παιδιά τους πρὸς παρηγορία (ἀπ ̓ τὴν ἀπουσία) τοῦ θανόντος, ὥστε διὰ τῆς (ἀναμνηστικῆς) ἐπωνυμίας ὁ ἀπελθὼν νὰ ζῇ, νῦν δὲ μηκέτι (ἐφ ̓ ἑξῆς ὄχι πλέον)». Ὥστε γιὰ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο, τὸν προστάτη αὐτὸν τῆς... Ἑλληνικῆς Παιδείας εἶναι ντροπὴ καὶ κατάγελως, ὅταν σὲ οἰκίες Χριστιανῶν ἔθιμα ἑλληνικὰ ἐπιτελῶνται, ὅπως τὸ νὰ δίδουν ὀνόματα ἀπ ̓ τὸ ἄμεσο οἰκογενειακὸ περιδάλλον, γιὰ νὰ τιμοῦν καὶ νὰ θυμοῦνται τοὺς νεκροὺς προγόνους τους. ̓Απὸ τέτοιου εἴδους λοιπὸν ὁμιλίες, ἐπιστολὲς καὶ ἄλλα Πατερικὰ «προΐόντα», ποὺ συναντᾶμε σὲ ὅλα σχεδὸν τὰ Πατερικὰ κείμενα, ὀλέπουμε ξεκάθαρα τὸ πῶς καὶ τὸ γιατί οἱ Ἕλληνες κατάντησαν συγκεχυμένοι, διχασμένοι, σχιζοφρενικοὶ καὶ ἀνίκανοι νὰ ἔχουν ὅπως κάποτε -προτοῦ μποῦν στὸ εἰδικὸ «ἀναμορφωτήριο»-- οἰκουμενικὴ ἀκτινοδολία. Διόδωρος ̓Αθμονεὺς