Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Στὸν Βελιὰλ καὶ τὸν Βεελξεθούλη "Απιστε Μίκη, κι ἐσένα σὲ περιμένουν τὰ ζοφερὰ δώματα τοῦ δασιλείου τοῦ Μαμμωνᾶ/ Η Μπουμπουλίνας καὶ ὁ Ὡρωπὸς δὲν ἦταν τίποτα μπροστὰ σὲ ὅ,τι σοῦ ἑτοιμάζω. Στὸ ἴδιο καζάνι μὲ τὸν Μαρκόπουλο θὰ σὲ δάλω, γιὰ νὰ δασανίζεστε πρίμο-σεκόντο εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων ἀπὸ τοὺς μαύρους δαίμονες τοῦ Βελιάλ/ Μόνη σας παρηγοριὰ ἐκεῖ μέσα θὰ εἶναι τὰ κοινά σας ἐνδιαφέροντα, τόσο κοινὰ ποὺ δὲν μποροῦσα νὰ τὰ φανταστῶ, μέχρι τὴ στιγμὴ ποὺ εἶδα δημοσιευμένες τὶς ἀπόψεις σας στὸ ἐπάρατο περιοδικὸ κι ἔγινε ἡ ζωή μου μαντάρα. Τέτοιο χαστούκι εἰδικὰ ἀπὸ σένα δὲν τὸ περίμενα. ̓Απὸ κεῖ ποὺ δημιουργοῦσες τὸ « ̓Αδελφὲ ̓Ισραηλίτη» καὶ τὸ «Μαουτχάουζεν» κι εὐφραινόταν τὸ εἶναι μου νὰ σὲ ἀπολαμδάνω, ξαφνικὰ σοῦ ἄναψαν τὰ λαμπάκια καὶ περιλούεις πατόκορφα τὴ διδλικὴ διδασκαλία, πάνω στὴν ὁποία στηρίζω τὴν ἴδια μου τὴν ὕπαρξη. 4ὲν τὸ καταλαδαίνεις ἢ μήπως μὲ δαρέθηκες κι ἐσύ; "Όπως καὶ νά Ἰχῃ, σὲ καλῶ «νὰ συμμορφωθῇς πρὸς τὰς ὑποδείξεις» καὶ νὰ ἀνακαλέσῃς τάχιστα ὅσα εἶπες, εἰδάλλως στὴν ἄλλη ζωή, «δράχο-όράχο τὸν καημό σου θὰ μετρᾶς καὶ θὰ πονᾶς». "Οσο γιὰ τὸν ἐκδότη καὶ τοὺς συνεργάτες τοῦ δρωμεροῦ ἐντύπου, στὸ ὁποῖο ἐτόλμησες νὰ ἀπευθυνθῇς, δὲν σοῦ λέω τίποτα! Ἔχουν νὰ χύσουν δάκρυ τετράφυλλο, ἔτσι καὶ τοὺς περιλάδει ὁ Βεελζεδούλ μου. Τοὺς ὄλέπω σὲ κελὶ στενὸ νὰ σέρνουν πρῶτοι τὸ χορό. Κι ὕστερα μπλοὺμ στὴν πίσσα! Γι’ αὐτὸ σοῦ λέω, Μίκη μου, μὴν παρασύρεσαι ἀπ ̓ αὐτὰ τὰ «δδελύγματα τῆς ἐρημώσεως». Πήγαινε νὰ ἐξομολογηθῇς καὶ νὰ λάδῃς συγχώρεση ἀπὸ τὸν ἀρχιεπίσκοπο, ποὺ ἀπὸ μικρὸς ἦταν «καλόκαρδος, πονόψυχος, δὲν ἔκανε ξαδολιές, δὲν ἦταν ζηλιάρης, ἦταν πολὺ ἀνθρώπινος κι ὅπου μποροῦσε νὰ θοηθήσῃ, δοηθοῦσε» (6λ. σχετικὲς δηλώσεις του στὴν ἐφημερίδα «δομοοίήκι»). Ἔτσι νὰ γίνῃς κι ἐσύ, ἀγαπητὲ Μίκη (ὄχι σκουλήκι, ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἐννοῶ). Α. καὶ γιὰ νὰ μὲ ἀποζημιώσῃς γιὰ τὴν ψυχικὴ ὀδύνη ποὺ μοῦ προκάλεσες, θὰ μοῦ μελοποιήσῃς ἀρχικὰ ὁλόκληρη τὴν Πεντάτευχο ἀπὸ τὸν πρῶτο μέχοι τὸν τελευταῖο στίχο. Κατόπιν θὰ συνθέσῃς δέκα τραγούδια γιὰ τὸν Χριστόδουλο, ὅπως ἐκεῖνα γιὰ τὸν (ἀείμνηστο) ̓Ανδρέα καὶ τέλος θὰ ὑπογράψης μία δήλωση, ὅτι ἀποκηρύττεις καὶ ἀποτάσσεσαι τὸν ̓Ελληνισμὸ καὶ συντάσσεσαι μὲ τὴ Ρωμιοσύνη. Τότε ὅλοι μαξὶ θὰ ἄδωμεν τοισευτυχισμένοι: «Τὴ Ρωμιοσύνη μὴν τὴν κλαῖς», ἐνῷ τὰ παλιομοδίτικα ̓ Ελληνάκια θὰ ὁλοφύρωνται. Εσὺ δὲ λυτρωμένος καὶ καθαρὸς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία θὰ κάνῃς νέα καρριέρα μία μέρα στὸ ἐπέκεινα τοῦ γιαχδικοῦ μου παραδείσου. Μὲ τὸ λευκό σου ἔνδυμα καὶ τὴ χουσῆ σου μπακέττα θὰ διευθύνῃς τὶς χορφδίες τῶν Σεραφείμ καὶ τῶν Χεοουδείμ. Γι’ αὐτὸ ὡς ἄλλος Βασίλης Καρρᾶς σοῦ φωνάζω ἀπελπισμένα «γύΟισε»!/ Διότι, ἄν χάσω κι ἐσένα, θὰ χαθῶ κι ἐγὼ ἀπὸ τὸ Σάρωθρον