Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Στὸν Βελιὰλ καὶ τὸν Βεελξεθούλη "Απιστε Μίκη, κι ἐσένα σὲ περιμένουν τὰ ζοφερὰ δώ- ματα τοῦ δασιλείου τοῦ Μαμμωνᾶ/ Η Μπουμπουλίνας καὶ ὁ Ὡρωπὸς δὲν ἦταν τίποτα μπροστὰ σὲ ὅ,τι σοῦ ἑτοιμάζω. Στὸ ἴδιο καζάνι μὲ τὸν Μαρκόπουλο θὰ σὲ δάλω, γιὰ νὰ δασανίζε- στε πρίμο-σεκόντο εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων ἀπὸ τοὺς μαύρους δαίμονες τοῦ Βελιάλ/ Μόνη σας παρηγοριὰ ἐκεῖ µέσα θὰ εἶναι τὰ κοινά σας ἐνδιαφέ- ροντα, τόσο κοινὰ ποὺ δὲν μποροῦσα νὰ τὰ φανταστῶ, µέχρι τὴ στιγμὴ ποὺ εἶδα δημοσιευμένες τὶς ἀπόψεις σας στὸ ἐπάρατο περιοδικὸ κι ἔγινε ἡ ζωή μου µαντάρα. Τέτοιο χαστούκι εἰδικὰ ἀπὸ σένα δὲν τὸ περίμενα.᾿Απὸ κεῖ ποὺ δη- μιουργοῦσες τὸ «᾿Αδελφὲ ᾿Ισραηλίτη» καὶ τὸ «Μαουτχάουζεν» κι εὐφραινό- ταν τὸ εἶναι μου νὰ σὲ ἀπολαμδάνω, ξαφνικὰ σοῦ ἄναψαν τὰ λαμπάκια καὶ περιλούεις πατόκορφα τὴ διδλικὴ διδασκαλία, πάνω στὴν ὁποία στηρίζω τὴν ἴδια μου τὴν ὕπαρξη. 4ὲν τὸ καταλαδαίνεις ἢ μήπως μὲ δαρέθηκες κι ἐσύ; "Όπως καὶ νά Ἰχῃ, σὲ καλῶ «νὰ συμμορφωθῇς πρὸς τὰς ὑποδείξεις» καὶ νὰ ἀνα- καλέσῃς τάχιστα ὅσα εἶπες, εἰδάλλως στὴν ἄλλη ζωή, «δράχο-όράχο τὸν καη- μό σου θὰ μετρᾶς καὶ θὰ πονᾶς». "Οσο γιὰ τὸν ἐκδότη καὶ τοὺς συνεργάτες τοῦ δρωμεροῦ ἐντύπου, στὸ ὁποῖο ἐτόλμησες νὰ ἀπευθυνθῇς, δὲν σοῦ λέω τίποτα! Ἔχουν νὰ χύσουν δάκρυ τε- τράφυλλο, ἔτσι καὶ τοὺς περιλάδει ὁ Βεελζεδούλ μου. Τοὺς ὄλέπω σὲ κελὶ στενὸ νὰ σέρνουν πρῶτοι τὸ χορό. Κι ὕστερα μπλοὺμ στὴν πίσσα! Γι’ αὐτὸ σοῦ λέω, Μίκη μου, μὴν παρασύρεσαι ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ «δδελύγματα τῆς ἐρημώ- σεως». Πήγαινε νὰ ἐξομολογηθῇς καὶ νὰ λάδῃς συγχώρεση ἀπὸ τὸν ἀρχιεπί- σκοπο, ποὺ ἀπὸ μικρὸς ἦταν «καλόκαρδος, πονόψυχος, δὲν ἔκανε ξαδολιές, δὲν ἦταν ζηλιάρης, ἦταν πολὺ ἀνθρώπινος κι ὅπου μποροῦσε νὰ θοηθήσῃ, δοηθοῦσε» (6λ. σχετικὲς δηλώσεις του στὴν ἐφημερίδα «δομοοίήκι»). Ἔτσι νὰ γίνῃς κι ἐσύ, ἀγαπητὲ Μίκη (ὄχι σκουλήκι, ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἐννοῶ). Α. καὶ γιὰ νὰ μὲ ἀποζημιώσῃς γιὰ τὴν ψυχικὴ ὀδύνη ποὺ μοῦ προκάλεσες, θὰ μοῦ μελοποιήσῃς ἀρχικὰ ὁλόκληρη τὴν Πεντάτευχο ἀπὸ τὸν πρῶτο μέχοι τὸν τε- λευταῖο στίχο. Κατόπιν θὰ συνθέσῃς δέκα τραγούδια γιὰ τὸν Χριστόδουλο, ὅπως ἐκεῖνα γιὰ τὸν (ἀείμνηστο) ᾿Ανδρέα καὶ τέλος θὰ ὑπογράψης μία δή- λωση, ὅτι ἀποκηρύττεις καὶ ἀποτάσσεσαι τὸν ᾿Ελληνισμὸ καὶ συντάσσεσαι μὲ τὴ Ρωμιοσύνη. Τότε ὅλοι μαξὶ θὰ ἄδωμεν τοισευτυχισµένοι: «Τὴ Ρωμιοσύνη μὴν τὴν κλαῖς», ἐνῷ τὰ παλιομοδίτικα ᾿ Ελληνάκια θὰ ὁλοφύρωνται. Εσὺ δὲ λυτρωμένος καὶ καθαρὸς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία θὰ κάνῃς νέα καρριέρα μία μέρα στὸ ἐπέκεινα τοῦ γιαχδικοῦ µου παραδείσου. Μὲ τὸ λευκό σου ἔνδυμα καὶ τὴ χουσῆ σου µπακέττα θὰ διευθύνῃς τὶς χορφδίες τῶν Σεραφείμ καὶ τῶν Χε- οουδείµ. Γι’ αὐτὸ ὡς ἄλλος Βασίλης Καρρᾶς σοῦ φωνάζω ἀπελπισμένα «γύ- Οισε»!/ Διότι, ἄν χάσω κι ἐσένα, θὰ χαθῶ κι ἐγὼ ἀπὸ τὸ Σάρωθρον