ΠΠ Ἠ ΛΕΖΖΑ ΕΠΣ ΨΥΣΌΒΣΣ ΛΑ ᾧἱ ΨΑΙ ΑΑ2 1112812 στι ΚΔ Σ ΣᾺΣ τω ου Ἡ περίπτωση τοῦ κωφάλαλου συντριπτικὴ ἐπαλήθευση τῆς γενέσεως τῆς Γλῶσσας κατὰ Τσατσόμοιρον ./! ς Ἑανατραγουδήσουμε ἕνα τραγούδι τοῦ περίεργου 'Ἡράκλειτου: «Τὸν κόσμον τοῦτον, τὸν ἴδιο γιὰ ὅλους, οὔτε θεὸς οὔτ ̓ ἄνθρωπος τὸν ἔκανε, μὰ ἦταν πάντα καὶ εἶναι καὶ θὰ εἶναι πῦρ ἀείζωο, ποὺ ἀνάδει μὲ μέτρο καὶ σθήνει μὲ μέτρο». Ἡ φω-τιά' τὸ φῶ-ς' ἡ φω-νή. Φοῦ ν ̓ ἀνάψῃ ἡ φωτιά. Ἢ φουφοῦ. Νὰ ρίξῃ φῶς (ου. ὦ, 9ο): νὰ φωνήσουμε γύρω της μὲς στὴν σπηλιά ἢ ἔξω. μὲς στὸ σκοτάδι. Ἢ ἀθπνία θέτει σὲ κίνησι τὴν περισσὴ (-ττὴ) ἐπικοινωνία. Τὸ μπουρ-μπούρ-ισμα. Σμπουοίξω ἀκόμη καὶ τώρα λένε τὸ «συνομιλῶ» σὲ ἀρκετὰ χωριὰ τῆς Μα- Οἱ κυνηγοὶ τῆς ὁμάδος περιγράφουν παραστατικὰ τὶς περιπέτειες τοῦ κυνηγιοῦ. Μιμοῦνται τὶς φωνὲς τῶν ζῴων: τὶς φωνὲς τῆς φύσεως, ὅπου ἔτρεχαν: τὶς φωνὲς τοῦ ἀέρα πάνω στὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως, ὅπου ἔτρεχαν' τὶς φωνὲς τοῦ ἀέρα πάνω στὰ στοιχεῖα τοῦ συγκεκριμένου τόπου’ τὶς φωνὲς τῆς 6ροχῆς καὶ τῶν κεραυνῶν. ̓Αλλὰ καὶ τὴν λάμψι τῆς ἀστραπῆς, ποὺ τοὺς ἔτυχε ἐκείνη τὴν στιγμὴ τῆς ἀγωνίας τοῦ πετυχημοῦ. Δύσκολο νὰ περιγράψῃς τὰ σχήματα μὲ φθόγγους. Τὶς μορφὲς τῶν τοπίων. Μὲ ἀρ-. ἄς ποῦμε, τὴν χαράδρα. Ἐκεῖ ποὺ τὸ νερό, ποὺ ρέει μέσα της. ἀκούγεται ὡς μονότονο ἄρ-ἄρ-ἄρ. "Ας πάῃ κανεὶς κάποτε σὲ μιὰ χαράδρα, γιὰ ν ̓ ἀκούσῃ πῶς τραγουδᾶ (ραρατραρα) τὸ νερό της. Κραυοὺ ἀκούγεται ὁ Κεραυνὸς Στράάὰ ἣ ἀστραπὴ κι ἀνάμεσα σὲ δαμδακερὲς κουμουλοσυννεφιές, καὶ τώρα δὲ πάντοτε, ἀκούη κανεὶς τὰ μπού-μπού-μπού-νητὰ νὰ μπουμπουνίζουν. Καὶ στὴν καθημεοινότητα, κρά- τὸ κλαδί, ποὺ σπάει. Κραδί-κλαδὶ (ἐναλλαγὴ τῶν δύο ὑγρῶν συμφώνων λιρ). Ἢ γέννηση τῆς Γλώσσας ἀπὸ τὴ Φύση ὥς ἄρχισαν λοιπὸν νὰ διαμορφώνωνται οἱ γλῶσσες τῶν διαφόρων ἀνθρωπίνων ὁμάδων; Θεωρῶ ὅτι ὁ εὐεργέτης τῆς ἐπιστήμης τῆς γλωσσολογίας Η.Λ. Τσατσόμοιρος μὲ τὸ 6ιθλίο του «Ἱστορία Γενέσεως τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας», (ἐκδ. «Δαυλὸς» 1991), ἔθεσε γιὰ πρώτη φορὰ τὸ ζήτημα στὶς σωστές του 6άσεις. Θὰ τολμήσω νὰ τὸν ἀποκαλέσω μέγιστο ἀρχαιολόγο τῆς Ἕλλη-