ΠΠ Ἠ ΛΕΖΖΑ ΕΠΣ ΨΥΣΌΒΣΣ ΛΑ ᾧἱ ΨΑΙ ΑΑ2 1112812 στι ΚΔ Σ ΣᾺΣ τω ου Ἡ περίπτωση τοῦ κωφάλαλου συντριπτικὴ ἐπαλήθευση τῆς γενέσεως τῆς Γλῶσσας κατὰ Τσατσόμοιρον ./! ς Ἑανατραγουδήσουμε ἕνα τραγούδι τοῦ περίεργου 'Ἡράκλειτου: «Τὸν κόσμον τοῦτον, τὸν ἴδιο γιὰ ὅλους, οὔτε θεὸς οὔτ᾽ ἄνθρωπος τὸν ἔκανε, μὰ ἦταν πάντα καὶ εἶναι καὶ θὰ εἶναι πῦρ ἀείζωο, ποὺ ἀνάδει μὲ μέτρο καὶ σθήνει μὲ μέτρο». Ἡ φω-τιά' τὸ φῶ-ς' ἡ φω-νή. Φοῦ ν᾿ ἀνάψῃ ἡ φωτιά. Ἢ φουφοῦ. Νὰ ρίξῃ φῶς (ου. ὦ, 9ο): νὰ φωνήσουμε γύρω της μὲς στὴν σπηλιά ἢ ἔξω. μὲς στὸ σκοτάδι. Ἢ ἀθπνία θέτει σὲ κί- νησι τὴν περισσὴ (-ττὴ) ἐπικοινωνία. Τὸ μπουρ-μπούρ-ισμα. Σμπου- οίξω ἀκόμη καὶ τώρα λένε τὸ «συνομιλῶ» σὲ ἀρκετὰ χωριὰ τῆς Μα- Οἱ κυνηγοὶ τῆς ὁμάδος περιγράφουν παραστατικὰ τὶς περιπέτειες τοῦ κυνη- γιοῦ. Μιμοῦνται τὶς φωνὲς τῶν ζῴων: τὶς φωνὲς τῆς φύσεως, ὅπου ἔτρεχαν: τὶς φωνὲς τοῦ ἀέρα πάνω στὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως, ὅπου ἔτρεχαν' τὶς φωνὲς τοῦ ἀέ- ρα πάνω στὰ στοιχεῖα τοῦ συγκεκριμένου τόπου’ τὶς φωνὲς τῆς 6ροχῆς καὶ τῶν κεραυνῶν. ᾿Αλλὰ καὶ τὴν λάμψι τῆς ἀστραπῆς, ποὺ τοὺς ἔτυχε ἐκείνη τὴν στιγ- μὴ τῆς ἀγωνίας τοῦ πετυχημοῦ. Δύσκολο νὰ περιγράψῃς τὰ σχήματα μὲ φθόγγους. Τὶς μορφὲς τῶν τοπίων. Μὲ ἀρ-. ἄς ποῦμε, τὴν χαράδρα. Ἐκεῖ ποὺ τὸ νερό, ποὺ ρέει μέσα της. ἀκούγεται ὡς μονότονο ἄρ-ἄρ-ἄρ. "Ας πάῃ κανεὶς κάποτε σὲ μιὰ χαράδρα, γιὰ ν᾿ ἀκούσῃ πῶς τραγουδᾶ (ραρατραρα) τὸ νερό της. Κραυοὺ ἀκούγεται ὁ Κεραυνὸς Στράάὰ ἣ ἀστραπὴ κι ἀνάμεσα σὲ δαμδακερὲς κουμουλοσυννεφιές, καὶ τώρα δὲ πάντοτε, ἀκούη κανεὶς τὰ μπού-μπού-μπού-νητὰ νὰ μπουμπουνίζουν. Καὶ στὴν καθημε- οινότητα, κρά- τὸ κλαδί, ποὺ σπάει. Κραδί-κλαδὶ (ἐναλλαγὴ τῶν δύο ὑγρῶν συμ- φώνων λιρ). Ἢ γέννηση τῆς Γλώσσας ἀπὸ τὴ Φύση ὥς ἄρχισαν λοιπὸν νὰ διαμορφώνωνται οἱ γλῶσσες τῶν διαφόρων ἀνθρω- πίνων ὁμάδων; Θεωρῶ ὅτι ὁ εὐεργέτης τῆς ἐπιστήμης τῆς γλωσσολογίας Η.Λ. Τσατσόμοιρος μὲ τὸ 6ιθλίο του «Ἱστορία Γενέσεως τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας», (ἐκδ. «Δαυλὸς» 1991), ἔθεσε γιὰ πρώτη φορὰ τὸ ζήτημα στὶς σω- στές του 6άσεις. Θὰ τολμήσω νὰ τὸν ἀποκαλέσω μέγιστο ἀρχαιολόγο τῆς Ἕλλη-