Ὁ ̓ ̓Αγάθων Ἰακωθίδης μιλᾶ ἐκ βαθέων: «ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ, ΟΧΙ ΡΩΜΙΟΣ» Τσιφτετέλι: Ὁ ἀρχαῖος «κόρδαξ» ε ̓Αγάθων Ἰακωδίδης, ἕνας ἀπὸ τοὺς σύγχρονους θρύλους τοῦ ρεμπέτικου τραγουδιοῦ καὶ τῆς δημοτικῆς μας μουσικῆς. τριάντα ὁλόκληρα χρόνια ἑρμηνεύει ἤχους ποὺ θγαίνουν μέσα ἀπὸ τὴν παράδοσή μας. Ἧ μέχρι τώρα πορεία του στὰ μουσικὰ δρώμενα πλούσια: Δώδεκα προσωπικοὶ δίσκοι καὶ πολλὲς συμμετοχὲς σὲ ἄλλους, ἐνῷ ἔχει συνεργαστῆ μὲ γνωστοὺς Ἕλληνες καλλιτέχνες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἀναφέρουμε ἐνδειχτικὰ τὴ Γλυκερία. τὴ Χαρούλα ̓Αλεξίου καὶ τὸ Γιῶργο Νταλάρα. Χωρὶς καμμία ἀναστολὴ στὸ λόγο του μίλησε γιὰ τὰ κακῶς κείμενα τῆς σύγχρονης ἑλληνικῆς μουσικῆς. Δὲν δίστασε νὰ ταχθῇ στὸ πλευρὸ τῶν Γιάννη Μαρκόπουλου καὶ Μίχη Θεοδωράκη. οἱ ὁποῖοι ζήτησαν μὲ συνεντεύξεις τους στὸν «Δ» (τ. 241 καὶ 246 ἀντίστοιχα) τὴν ἀποπομπῆ τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης ἀντίστοιχα ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα, ἀλλὰ καὶ νὰ συμφωνήσῃ μὲ τὴν εὐχάριστη ἔκπληξη ποὺ τοῦ προκάλεσε ἡ δήλωση τοῦ Νότη Σφακιανάκη. ὅτι «εἶναι Ἕλληνας καὶ ὄχι Ρωμιός». Πανάρχαιοι χοροὶ τὸ Ρεμπέτικο καὶ τὸ Τσιφτετέλι («κόρδαξ») - Οἱ ρίζες τοῦ ρεμπέτικου πόσο πίσω φτάνουν στὸ χρόνο: «Πολύ πίσω. Τὸ ρεμπέτικο μᾶς ἔρχεται ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χρόνια: καὶ στὴν πραγματικότητα ἣ συνέχεια, ποὺ ὑπάρχει ἀπὸ τότε. δὲν σταμάτησε ποτέ, ἂν ἐξαιρεθῇ φυσικὰ μία περίοδος τῶν 6υζαντινῶν χρόνων, κατὰ τὴν ὁποία κυνηγήθηκε. ἐπειδὴ ἤθελαν τὴ μουσικὴ στὴν ἀποκλειστικὴ ὑπηρεσία τῆς θρησκείας. Ὅμως ὁ λαὸς στὴν πραγματικότητα δὲν σταμάτησε ποτὲ νὰ Φτειάχνῃ τραγούδια, νὰ χορεύῃ καὶ νὰ διασκεδάζῃ. Ἡ μουσικὴ ἐκφράζει τὶς χαρὲς καὶ τὶς λύπες τῶν ἀνθρώπων --πάντοτε συνέδαινε αὐτό». - Ὑποστηρίζεις τὴν ἄποψη ποὺ θέλει τὸ ζεϊμπέκικο ἀρχαῖο ἑλληνικὸ χορό; «Τὸ ζεϊμπέχικο εἶναι πανάρχαιος ἑλληνικὸς χορός, ὅπως ἀρχαῖος εἶναι καὶ αὐτὸς ποὺ σήμερα ὀνομάζουμε “τσιφτετέλι”. ὁ “χορὸς τῆς κοιλιᾶς" τῶν ἀνα-