τοκ«ββδγο ΚΑΙ τὸ «ἈΦτῦν ΤΟΥ Κ. ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΑΜΠΗΝΙΩΤΗ Χονδροειδεῖς ἐτυμολογικὲς ἐμμονὲς στὸ πολυδιαφημμισμένο Λεξικό του ἐ ἔκπληξή μου παρετήρησα τὴν 12η Μαρτίου ἐ. ἔτους, ὅτι ὁ καθηγητὴς καὶ πρύτανις τοῦ Πανεπιστημίου ̓Αθηνῶν κ. Γιῶργος Μπαμπινιώτης στὴν ἐκπομπὴ τῆς ΝΕΤ «Τὴν γλῶσσα μοῦ ἔδωσαν Ἑλληνικὴ» μὲ φανερὴ ἀνθελληνικὴ πρόθεση ἐπετέθη ἐναντίον τῆς Γλώσσας μας ἐπὶ πολλῶν τομέων. ̓Αλλὰ στὸ παρὸν δὲν θ ̓ ἀσχοληθῶ μὲ τὸ γεγονὸς αὐτό, ἀλλὰ θὰ περιορισθῶ νὰ ἐπισημάνω δύο κραυγαλέες ἀναλήθειες τοῦ πολυδιαφημισμένου Λεξικοῦ του, σχετικὲς μὲ τὶς λέξεις «ἀθγὸ» καὶ «ἀφτί». Δὲν εἶμαι φιλόλογος οὔτε γλωσσολόγος ἀλλὰ ποιητὴς καὶ ἔχω ἀντίθετη ἄποψη, ὅσον ἀφορᾷ στὴν γραφὴ τῆς πρώτης λέξεως, ποὺ πρέπει νὰ εἶναι αὐγό. Ποὺ δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴ λέξη ὠόν, ὅπως ἰσχυρίζεται καὶ ποὺ τὸ ἴδιο «δίδαξαν οἱ μεγάλοι γλωσσολόγοι Γ. Χατζηδάκις, Μ. Τριανταφυλλίδης, Κ. Γον, Ρ ΚΥΘΙΣΕΠΗΙΕΥ», ὅπως προσθέτει. Τὰ «αὐγάζω» -- «αὐγοειδὴς» καὶ «αὐγὸ» ε λέξη αὐγὸ ἴσως προέρχεται ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο ρῆμα αὐγάζω. ποὺ σημαίνει φωτίζω: καὶ αὐτὸ εὐλόγως, ἀφοῦ τὸ αὐγό, σὰν λευκὸ ποὺ εἶναι, μοιάζει ἢ εἶναι φωτεινό. Ἐπιπροσθέτως τὸ ἐλλειπτικὸ συνήθως σχῆμα του, πολλάκις ὅμως καὶ σφαιρικό, ἀνακαλεῖ στὴ μνήμη φωτεινὰ οὐράνια σώματα. μὲ τὸν νόμο τοῦ συνειρμοῦ. πρᾶγμα ποὺ θὰ συνέδη πρωτογενῶς καὶ μὲ τὴν αἰτία τῆς προελεύσεως τῆς λέξεως καὶ αὐτὸ ἐν δημιουργικῇ συναρτήσει πρὸς τὸ ρῆμα αὐγάζω. Καὶ διαδάζω στὸ Λεξικὸ Γ. Μπαμπινιώτη: «ἀδγοειδὴς-ἠς-ές, αὐτὸς ποὺ ἔχει σχῆμα ἀθγοῦ, ποὺ μοιάζει μὲ ἀόγό». Ὅμως ἡ ἀρχαία κατάληξη μὲ ὁδηγεῖ ἀλλοῦ" στὸ «Λεξικὸν» τοῦ Σκαρλάτου Δ. τοῦ Βυζαντίου, ὅπου διαδάζω: αὐγοειδὴς -«αὐτὸς ποὺ εἶναι λαμπρὸς σὰν τὸ φῶς»! Ὅμως καὶ ἡ Γενικὴ τῆς λέξεως εἶναι: ἀθγοειδοῦς' αὐτὸ τὸ -οὔς» εἶναι τὸ δεύτερον ἀμάχητον στοιχεῖον, ποὺ ἐπιμαρτυρεῖ τὴν προέλευση τῆς λέξεως ἀθγοειδὴς ἐκ τῆς λέξεως αὐ γοεῖι δή ς, ἤτοι ἐκ τῆς ἀρχαίας μας Γραμματείας. Πάντως εἴτε τὴν γραφὴ α ὑγ ὁ ἀποδεχτοῦμε