τοκ«ββδγο ΚΑΙ τὸ «ἈΦτῦν ΤΟΥ Κ. ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΑΜΠΗΝΙΩΤΗ Χονδροειδεῖς ἐτυμολογικὲς ἐμμονὲς στὸ πολυδιαφημµισµένο Λεξικό του ἐ ἔκπληξή µου παρετήρησα τὴν 12η Μαρτίου ἐ. ἔτους, ὅτι ὁ καθηγητὴς καὶ πρύτανις τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν κ. Γιῶργος Μπαμπινιώτης στὴν ἐκπομπὴ τῆς ΝΕΤ «Τὴν γλῶσσα μοῦ ἔδωσαν Ἑλληνικὴ» μὲ φανερὴ ἀνθελληνικὴ πρόθεση ἐπετέθη ἐναντίον τῆς Γλώσσας μας ἐπὶ πολλῶν τομέων. ᾿Αλλὰ στὸ παρὸν δὲν θ᾽ ἀσχοληθῶ μὲ τὸ γεγονὸς αὐτό, ἀλλὰ θὰ πε- ριορισθῶ νὰ ἐπισημάνω δύο κραυγαλέες ἀναλήθειες τοῦ πολυδια- φημισμένου Λεξικοῦ του, σχετικὲς μὲ τὶς λέξεις «ἀθγὸ» καὶ «ἀφτί». Δὲν εἶμαι φιλόλογος οὔτε γλωσσολόγος ἀλλὰ ποιητὴς καὶ ἔχω ἀντί- θετη ἄποψη, ὅσον ἀφορᾷ στὴν γραφὴ τῆς πρώτης λέξεως, ποὺ πρέ- πει νὰ εἶναι αὐγό. Ποὺ δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴ λέξη ὠόν, ὅπως ἰσχυ- ρίζεται καὶ ποὺ τὸ ἴδιο «δίδαξαν οἱ μεγάλοι γλωσσολόγοι Γ. Χα- τζηδάκις, Μ. Τριανταφυλλίδης, Κ. Γον, Ρ ΚΥΘΙΣΕΠΗΙΕΥ», ὅπως προ- σθέτει. Τὰ «αὐγάζω» -- «αὐγοειδὴς» καὶ «αὐγὸ» ε λέξη αὐγὸ ἴσως προέρχεται ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο ρῆμα αὐγάζω. ποὺ σημαίνει φωτίζω: καὶ αὐτὸ εὐλόγως, ἀφοῦ τὸ αὐγό, σὰν λευκὸ ποὺ εἶναι, μοιάζει ἢ εἶναι φωτεινό. Ἐπιπροσθέτως τὸ ἐλλειπτικὸ συνήθως σχῆμα του, πολ- λάκις ὅμως καὶ σφαιρικό, ἀνακαλεῖ στὴ μνήμη φωτεινὰ οὐράνια σώματα. μὲ τὸν νόμο τοῦ συνειρμοῦ. πρᾶγμα ποὺ θὰ συνέδη πρωτογενῶς καὶ μὲ τὴν αἰτία τῆς προελεύσεως τῆς λέξεως καὶ αὐτὸ ἐν δημιουργικῇ συναρτήσει πρὸς τὸ ρῆμα αὐγάζω. Καὶ διαδάζω στὸ Λεξικὸ Γ. Μπαμπινιώτη: «ἀδγοειδὴς-ἠς-ές, αὐτὸς ποὺ ἔχει σχῆμα ἀθγοῦ, ποὺ μοιάζει μὲ ἀόγό». Ὅμως ἡ ἀρχαία κατάληξη μὲ ὁδηγεῖ ἀλλοῦ" στὸ «Λεξικὸν» τοῦ Σκαρλάτου Δ. τοῦ Βυζαντίου, ὅπου διαδάζω: αὐγοειδὴς -- «αὐτὸς ποὺ εἶναι λαμπρὸς σὰν τὸ φῶς»! Ὅμως καὶ ἡ Γενικὴ τῆς λέξεως εἶναι: ἀθγοειδοῦς' αὐτὸ τὸ -οὔς» εἶναι τὸ δεύτερον ἀμάχητον στοιχεῖον, ποὺ ἐπιμαρ- τυρεῖ τὴν προέλευση τῆς λέξεως ἀθγοειδὴς ἐκ τῆς λέξεως αὐ γοεῖι δή ς, ἤτοι ἐκ τῆς ἀρχαίας µας Γραμματείας. Πάντως εἴτε τὴν γραφὴ α ὑγ ὁ ἀποδεχτοῦμε