Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΡΕΤΕΒ ΑΥ, Διαφωτισμός: Ὁ Βολταῖρος συζητᾶ μὲ τὸν Λουκιανὸ καὶ τὸν Ἔρασμο Ὁ καθηγητὴς Πῆτερ Γκαίν, ὡς καλὸς γνώστης τῆς θιδλιογραφίας τοῦ Διαφωτισμοῦ, ἐτόλμησε Ένα δύσκολο ἐγχείρημα: νὰ πραγματοποιήσῃ τὴν ἰδέα τοῦ διαφωτιστῆ ἱστορικοῦ Γἰθόωνος γιὰ συγγραφὴ ἑνὸς διαλόγου ἀνάμεσα στὸν Βολταῖρο, τὸν Λουκιανὸ καὶ τὸν Ἔρασμο. Δυστυχῶς ὅμως παρὰ τὸ μεγαλεπίδολο τῆς προσπάθειάς του ὁ κ. Ο3Υ δὲν τὰ καταφέρνει. Περιοοἴζεται σὲ μιὰ ἁπλοϊκὴ προσέγγιση πέντε θεματικῶν ἑνοτήτων (νεωτερικότητα, ἱστορία, αἰσιοδοΈϊα, φαντασία, ὑπαρξισμός). ἡ ὁποία διακρίνεται ἀπὸ μιὰ ρηχὴ περιγραφὴ μετανεωτερικῆς ἀντιλήψεως ἀγγλοσαξωνικοῦ τύπου, ὅπου ὁ Διαφωτισμὸς ἀντιμετωπίζεται μᾶλλον ἐπιφανειακὰ καὶ ἀνούσια, Ὁ συγγραφέας δὲν ἐμδαθύνει καὶ τὸ κείμενο δὲν παρουσιάζει οὔτε φιλοσοφικὴ συνοχὴ οὔτε ἱστορικὴ συνέχεια. Περισσότερο πρόχειται γιὰ ἀπολογία τοῦ Βολταίρου ὡς ἐκπροσώπου τοῦ Διαφωτισμοῦ ἀπέναντι στὸν αὐστηρὸ Χριστιανὸ δικαστή "Ερασμο μὲ ἄχρωμο καὶ ἄοσμο ἐπιδιαιτητὴ (καὶ ὀλίγον χοιστιανόφιλο) τὸν Λουκιανό, παρὰ γιὰ φιλοσοφικὸ διάλογο μὲ στόχο τὴν ἀναλυτικὴ καὶ συνθετικἠ παρουσίαση τῶν θέσεων καὶ τῶν ἀντιθέσεων τῶν τριῶν αὐτῶν διανοητῶν. Ἢ κατὰ τὸ δοκοῦν τοῦ συγγραφέως τοποθέτησή τους, δίνει πολλὲς φορὲς τὴν ἐντύπωση. ὅτι εἶναι ὑπεραπλουστευμένη καὶ αὐθαίρετη. Κάτι ἄλλο ποὺ προκαλεῖ ἐντύπωση εἶναι ἡ περὶ Ἑδραίων ἐμμονὴ τοῦ κ. αν (ἀλήθεια, γιατὶ ἄλλαἙε τὸ ἐπώνυμό του ἀπὸ ΕΓΟΜΙΙΟΡ σὲ Ο9γ:). Κατ' ἀρχὴν καταδάλλει προσπάθεια νὰ ὑποσχάψῃ τὴν ἕρμηνεία τοῦ Χιούμ. ὅτι τὸ μένος τῶν λαῶν τὴν ἐποχὴ ἐκείνη κατὰ τῶν Ἑθραίων ὠφειλόταν στὴν μισητή, ἐπίδοση τῶν τελευταίων σὲ τοκογλυφία καὶ κερδοσκοπία (σελ. 64-65). Επίσης κάνει λόγο γιὰ ἐφαρμογὴ τῆς ἐπιστημονικῆς πανουργίας τῶν ναζιστῶν σὲ ἑκατομμύρια ἀθῷα θύματα (ἄραγε περὶ ἐδραϊχοῦ ὁλοκαυτώματος ὁ λόγος:!). Καὶ σὲ ὅλα αὐτά, σημειώνει ὁ «Αμερικανὸς» καθηγητὴς Ογ, προθάλλουν ἀντίσταση μόνον οἱ Ἑδραῖοι μὲ τὴ δοήθεια Ὁλλανδῶν (!). Δανῶν (1) καὶ μερικῶν ἀξιοπρεπῶν Γερμανῶν (νὰ καγχάσουμε ἢ νὰ φρίξουμε μ ̓ αὐτὲς τὶς ἀνιστόρητες ἀρλοῦμπες:) (σ. 82). «Τὰ νοσήματα εἰς τὴν Πεντάτευχον» Τέτοιας ἔκτασης καὶ ἔντασης θρησκοληπτικὀ ἐνδιαφέρον στὸν Παλαιοδιαθηκικὸ φονταμενταλισμὸ ἀπὸ ὀρθόδοξο πανεπιστημιακὸ δάσκαλο τῆς “Ἱστορίας τῆς ̓Ιατρικῆς δάζει τὴ σκέψη καὶ τὸ λόγο μου σὲ λειτουργία ἄμυνας τῶν «πατρώων ἑλληνικῶν πολισμάτων» σ ̓ ἀντίθεση μὲ τὴν Ιουδαιοθεοκρατικὴ δαρδαρότητα ἄλλοτε καὶ τώρα. Καὶ γίνομαι πιὸ συγκεκριμένος. ̓Εκεῖνο ποὺ μὲ θλίδει εἶναι ἡ ἐπιλογὴ τοῦ θέματος τοῦ κυρίου Γ. Παπαγιαννόπουλου, ὁμοτίμου καθηγητοῦ: «Τὰ ἀναφερόμενα εἰς τὴν Πεντάτευχον νοσήματα». Καλὰ ὁλόκληρος καθηγητὴς πανεπιστημίου, ποὺ ἐνηλικιώθηχε διδάσκοντας τὴν “Ἱστορία τῆς ̓Ιατρικῆς σ ̓ ἑλληνικὸ πανεπιστήμιο μὲ ἀκροατήριο καὶ ἀποδέχτες τῶν ἐπιστημονικῶν του γνώσεων, δαρέθηκε νὰ γράψῃ κατὰ τὸν πανεπιστημιακό του θίο μιὰ ἔστω σύντομη ἱστορία ἢ εἰσαγωγὴ τῆς ἰατρικῆς καὶ θεραπευτικῆς τῶν ἀρχαίων Ελλήνων, ὅπως μὴ πανεπιστημιακοὶ ἐρευνητὲς ἔκαναν; . Εχω ὑπόψη μου τρεῖς πρωτότυπες μελέτες: Οἱ δύο εἶναι: τοῦ Κων. Κουτρουδέλη, «Ἢ ̓Ιατρικὴ Ορολογία τοῦ Ομήρου, τοῦ Κων. Στρατῆ, «Ἢ ἐτυμολογία πανάρχαιων ὀνομασιῶν τῶν ὀργάνων τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος», ὅπου ἀποδεικνύεται δαθειὰ γνώση τῆς ἀνατομίας. Οἱ δύο προαναφερθεῖσες μελέτες δημοσιεύθηκαν ἀντίστοιχα στὸ «Δαυλὸ» τὸν ̓Ιούλιο τοῦ 1996 καὶ τὸν Ιούλιο τοῦ 1998. Αλλὰ δὲν θ ̓ ἀντισταθῶ στὴν ὁμολογία τοῦ ἅμεσου ἐνδιαφέροντος, ποὺ μοῦ προκάλεσε ἡ κομψὴ στὸ λόγο, ἀλλὰ καὶ ἀπόλυτα ἱστορικο- »