16170 ΔΑΥΛΟΣ/250, Ὀκτώβριος 2002 ἀπύθμενου μισελληνισμοῦ του. (Παρέκβασις: ὁ τίτλος «Μέγας» φαίνεται ὅτι ἀπεδόθη στοὺς μεγαλύτερους διῶκτες τοῦ Ἑλληνισμοῦ: Κωνσταντῖνος, Θεοδόσιος, Ἀθανάσιος κ.λπ.). Γράφει λοιπόν ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος στὴν παράγραφο 19 αὐτοῦ τοῦ ἔργου του: «Ἀπολογούμενοι δὲ (οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι καὶ ἐπιστήμονες) λέγουσι, διὰ τοῦτο αὐτοὺς (τοὺς τύπους - ἀγάλματα τῶν φαινομένων = ἀπεικονιζομένων θεῶν) ἔχειν, ἵνα διὰ τούτων τὸ Θεῖον αὐτοῖς ἀποκρίνηται καὶ φαίνηται· οὐκ ἄλλως γὰρ αὐτὸν τὸν ἀόρατον δύνασθαι γνῶναι ἢ διὰ τῶν τοιούτων ἀγαλμάτων καὶ τελετῶν» (= Δικαιολογούμενοι δὲ – οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι καὶ ἐπιστήμονες – λένε, ὅτι αὐτὰ – τὰ ἀγάλματα – τῶν ἀπεικονιζομένων θεῶν ἔχουν, ἵνα μέσῳ αὐτῶν διακρίνεται καὶ γίνεται ἀντιληπτὸ τὸ Θεῖον, διότι ἄλλως αὐτοὶ δὲν μποροῦν νὰ κατανοήσουν τὸ ἀόρατον Θεῖον, παρὰ διὰ μέσου τέτοιων ἀγαλμάτων καὶ τελετῶν). Ἔκτοτε ἐδιάβηκαν αἰῶνες μίσους, ἀλληλοσφαγῶν καὶ καταστροφῶν μνημείων καὶ ἔργων τέχνης, μεταξὺ τῶν φατριῶν εἰκονομάχων, εἰκονολατρῶν καὶ αἱρετικῶν στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ Χριστιανισμοῦ (προφανῶς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα τῶν «Πατέρων» δὲν μποροῦσε νὰ οἰκονομήσῃ τὰ πράγματα διὰ τῆς ἀγάπης...), ἕως ὅτου ἐπικρατήσουν τελικῶς οἱ εἰκονολάτρες. Μὲ ποιό ἐπιχείρημα; Μὲ τὸ ἀνωτέρω εἰρωνικῶς περιγραφὲν ἀπὸ τὸ «Μέγα» Ἀθανάσιο! «Ἐμεῖς δὲν προσκυνᾶμε τὶς εἰκόνες (καὶ τὰ ἀγάλματα οἱ Δυτικοὶ) ἀλλὰ μέσῳ αὐτῶν προσκυνᾶμε τὸ Θεῖον», λέει σήμερα ἡ Ἐκκλησία. Ἡ κλοπὴ τοῦ ἐπιχειρήματος εἶναι αὐτόφωρος καὶ διδακτική. Καὶ στὴν περίπτωση αὐτὴ ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ Χριστιανισμός, ἀφοῦ ἐδολοφόνησε τὸν Ἑλληνισμὸ ὡς κοσμοθεωρία, κοσμοαντίληψη καὶ πολιτισμικὴ γενικῶς παρουσία, ἔκλεψε τὰ λαμπρά του ἐνδύματα (ἐξωτερικὰ ἐπιφαινόμενα ὅπως τύπους ἀπεικονίσεως καὶ λατρείας τοῦ Θείου, φιλοσοφικὴ καὶ ρητορικὴ ὁρολογικὴ μεθοδολογία κ.λπ.), γιὰ νὰ δημιουργήσῃ τὸ «ἑλληνοχριστιανικὸ» ἑρμαφρόδιτο ἰδεολόγημα. Μὲ τιμὴ Γεώργιος B. Φάκος Ταξίαρχος Κι ἄλλες λέξεις τῆς Τουρκικῆς εἶναι Ἑλληνικὲς Ἀγαπητὸ περιοδικὸ «Δαυλός», Θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω τὰ ἑξῆς, γιὰ τὶς ἑλληνικῆς προελεύσεως λέξεις τῆς Τουρκικῆς στὸ τεῦχος 247 τοῦ «Δ»: – Ἐκτὸς ἀπὸ τὶς γνωστὲς λέξεις, καλυτερίμι kaldirim = καλλιδρόμιον, τεφτέρι - defter = διφθέρα, κ.ἄ., προσθέτω τὰ ἀκόλουθα: – Meteliu = ποσὸ γιὰ μικροπληρωμές. Τὸ Βυζα- ράντα χρόνια– πίσω ἀπὸ διανοουμενίστικες κορῶνες περὶ αἰσθητικῆς: Ὅτι ἡ συμφωνικὴ μουσικὴ τοῦ Μίκη Θεοδωράκη, ἂν καὶ λογία, ἀπευθύνεται στὸ σύνολο τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ γίνεται κατανοητὴ ἀπὸ τὸν ἁπλὸ πολίτη. Ὅτι δὲν ἀπευθύνεται πρωτίστως στοὺς λίγους, στὴν ἐλίτ, ποὺ ἐσκεμμένα κρατᾶ μακρυὰ – σὰν ἀπόρθητο κάστρο – ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ τὴν «κλασικὴ» μουσική. Κι αὐτὸ ποὺ κάθε φορὰ ἐνοχλεῖ εἶναι, πὼς τὸ ἔργο τοῦ Θεοδωράκη συγκινεῖ, προβληματίζει καὶ ἀνασύρει ἀπὸ τὴ μνήμη τῶν Ἑλλήνων τὴν ἱστορική τους ταυτότητα. Ἔτσι μὲ τὴ μουσική του, κυρίως μὲ τὴν συμφωνική, ὁ Θεοδωράκης ἀποδεικνύει ὅτι οἱ Ἕλληνες διατηροῦν ἀκόμα ὄχι μόνον τὸ κριτήριο ἀλλὰ κι ἐκεῖνο τὸ ψυχικὸ καὶ πνευματικὸ ὑπόβαθρο, ποὺ ἀπαιτεῖται, γιὰ νὰ γίνῃ κάποιος δέκτης καὶ νὰ ἀφομοιώσῃ τόσο τὴν ποιοτικὴ μουσικὴ εἰδικὰ ὅσο καὶ τὴν ὑψηλὴ τέχνη γενικά. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι μόνο τὸ ἕνα σκέλος τοῦ ζητήματος. Τὸ ἄλλο εἶναι, ὅτι ὁ Μίκης Θεοδωράκης κάθε φορὰ ποὺ συνθέτει μουσικὴ γιὰ τὸ ἀρχαῖο δρᾶμα, καταφέρνει ὄχι μόνο νὰ διατηρήσῃ τὸ πνεῦμα τοῦ ποιητῆ, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐμφυσήσῃ στὸν ἀκροατὴ (ἀκόμα καὶ σ’ αὐτὸν ποὺ δὲν ἔχει ἐξοικειωθῆ μὲ αὐτὸ τὸ εἶδος μουσικῆς) τὸ πολυδιάστατο μήνυμα, ποὺ συνήθως αἰωρεῖται ἀνάμεσα καὶ πέρα ἀπὸ τοὺς στίχους, τὰ χρώματα καὶ τοὺς ἤχους, ποὺ συνθέτουν τὸ μεγαλύτερο – κατὰ τὴ γνώμη μου – ἐπίτευγμα τοῦ ἀνθρώ(cid:2)