16170 ΔΑΥΛΟΣ/250, Ὀκτώβριος 2002 ἀπύθμενου μισελληνισμοῦ του. (Παρέκβασις:ὁ τίτ- λος «Μέγας» φαίνεται ὅτι ἀπεδόθη στοὺς μεγαλύ- τερους διῶκτες τοῦ Ἑλληνισμοῦ:Κωνσταντῖνος, Θεοδόσιος, Ἀθανάσιος κ.λπ.). Γράφει λοιπόν ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος στὴν παρά- γραφο 19 αὐτοῦ τοῦ ἔργου του: «Ἀπολογούμενοι δὲ (οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι καὶ ἐπιστήμονες) λέ- γουσι, διὰ τοῦτο αὐτοὺς (τοὺς τύπους - ἀγάλματα τῶν φαινομένων = ἀπεικονιζομένων θεῶν) ἔχειν, ἵνα διὰ τούτων τὸ Θεῖον αὐτοῖς ἀποκρίνηται καὶ φαίνηται· οὐκ ἄλλως γὰρ αὐτὸν τὸν ἀόρατον δύ- νασθαι γνῶναι ἢ διὰ τῶν τοιούτων ἀγαλμάτων καὶ τελετῶν» (= Δικαιολογούμενοι δὲ – οἱ Ἕλληνες φι- λόσοφοι καὶ ἐπιστήμονες – λένε, ὅτι αὐτὰ – τὰ ἀγάλματα – τῶν ἀπεικονιζομένων θεῶν ἔχουν, ἵνα μέσῳ αὐτῶν διακρίνεται καὶ γίνεται ἀντιληπτὸ τὸ Θεῖον, διότι ἄλλως αὐτοὶ δὲν μποροῦν νὰ κατα- νοήσουν τὸ ἀόρατον Θεῖον, παρὰ διὰ μέσου τέτοι- ων ἀγαλμάτων καὶ τελετῶν). Ἔκτοτε ἐδιάβηκαν αἰῶνες μίσους, ἀλληλοσφαγῶν καὶ καταστροφῶν μνημείων καὶ ἔργων τέχνης, μεταξὺ τῶν φατριῶν εἰκονομάχων, εἰκονολατρῶν καὶ αἱρετικῶν στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ Χριστιανισμοῦ (προφανῶς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα τῶν «Πατέρων» δὲν μποροῦσε νὰ οἰκονομήσῃ τὰ πράγματα διὰ τῆς ἀγάπης...), ἕως ὅτου ἐπικρατήσουν τελικῶς οἱ εἰκονολάτρες. Μὲ ποιό ἐπιχείρημα; Μὲ τὸ ἀνωτέρω εἰρωνικῶς περι- γραφὲν ἀπὸ τὸ «Μέγα» Ἀθανάσιο! «Ἐμεῖς δὲν προσκυνᾶμε τὶς εἰκόνες (καὶ τὰ ἀγάλματα οἱΔυτι- κοὶ) ἀλλὰ μέσῳ αὐτῶν προσκυνᾶμε τὸ Θεῖον», λέ- ει σήμερα ἡ Ἐκκλησία. Ἡκλοπὴ τοῦ ἐπιχειρήμα- τος εἶναι αὐτόφωρος καὶ διδακτική. Καὶ στὴν πε- ρίπτωση αὐτὴ ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ Χριστιανισμός, ἀφοῦ ἐδολοφόνησε τὸν Ἑλληνισμὸ ὡς κοσμοθεω- ρία, κοσμοαντίληψη καὶ πολιτισμικὴ γενικῶς πα- ρουσία, ἔκλεψε τὰ λαμπρά του ἐνδύματα (ἐξωτε- ρικὰ ἐπιφαινόμενα ὅπως τύπους ἀπεικονίσεως καὶ λατρείας τοῦ Θείου, φιλοσοφικὴ καὶ ρητορικὴ ὁρο- λογικὴ μεθοδολογία κ.λπ.), γιὰ νὰ δημιουργήσῃ τὸ «ἑλληνοχριστιανικὸ» ἑρμαφρόδιτο ἰδεολόγημα. Μὲ τιμὴ Γεώργιος B. Φάκος Ταξίαρχος Κι ἄλλες λέξεις τῆς Τουρκικῆς εἶναι Ἑλληνικὲς Ἀγαπητὸ περιοδικὸ «Δαυλός», Θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω τὰ ἑξῆς, γιὰ τὶς ἑλλη- νικῆς προελεύσεως λέξεις τῆς Τουρκικῆς στὸ τεῦχος 247 τοῦ «Δ»: – Ἐκτὸς ἀπὸ τὶς γνωστὲς λέξεις, καλυτερίμι - kaldirim= καλλιδρόμιον, τεφτέρι - defter= διφθέ- ρα, κ.ἄ., προσθέτω τὰ ἀκόλουθα: – Meteliu= ποσὸ γιὰ μικροπληρωμές. Τὸ Βυζα- ράντα χρόνια– πίσω ἀπὸ διανοουμενίστικες κορῶνες περὶ αἰσθητικῆς: Ὅτι ἡ συμφω- νικὴ μουσικὴ τοῦ Μίκη Θεοδωράκη, ἂν καὶ λογία, ἀπευθύνεται στὸ σύνολο τοῦ ἑλλη- νικοῦ λαοῦ καὶ γίνεται κατανοητὴ ἀπὸ τὸν ἁπλὸ πολίτη. Ὅτι δὲν ἀπευθύνεται πρω- τίστως στοὺς λίγους, στὴν ἐλίτ, ποὺ ἐσκεμμένα κρατᾶ μακρυὰ – σὰν ἀπόρθητο κάστρο – ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ τὴν «κλασικὴ» μουσική. Κι αὐτὸ ποὺ κάθε φορὰ ἐνοχλεῖ εἶναι, πὼς τὸ ἔργο τοῦ Θεοδωράκη συγκινεῖ, προβληματίζει καὶ ἀνασύρει ἀπὸ τὴ μνήμη τῶν Ἑλλήνων τὴν ἱστορική τους ταυτότητα. Ἔτσι μὲ τὴ μουσική του, κυρίως μὲ τὴν συμ- φωνική, ὁ Θεοδωράκης ἀποδεικνύει ὅτι οἱ Ἕλληνες διατηροῦν ἀκόμα ὄχι μόνον τὸ κρι- τήριο ἀλλὰ κι ἐκεῖνο τὸ ψυχικὸ καὶ πνευματικὸ ὑπόβαθρο, ποὺ ἀπαιτεῖται, γιὰ νὰ γίνῃ κάποιος δέκτης καὶ νὰ ἀφομοιώσῃ τόσο τὴν ποιοτικὴ μουσικὴ εἰδικὰ ὅσο καὶ τὴν ὑψηλὴ τέχνη γενικά. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι μόνο τὸ ἕνα σκέλος τοῦ ζητήματος. Τὸ ἄλλο εἶναι, ὅτι ὁ Μίκης Θε- οδωράκης κάθε φορὰ ποὺ συνθέτει μουσικὴ γιὰ τὸ ἀρχαῖο δρᾶμα, καταφέρνει ὄχι μό- νο νὰ διατηρήσῃ τὸ πνεῦμα τοῦ ποιητῆ, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐμφυσήσῃ στὸν ἀκροατὴ (ἀκόμα καὶ σ’ αὐτὸν ποὺ δὲν ἔχει ἐξοικειωθῆ μὲ αὐτὸ τὸ εἶδος μουσικῆς) τὸ πολυδιάστατο μή- νυμα, ποὺ συνήθως αἰωρεῖται ἀνάμεσα καὶ πέρα ἀπὸ τοὺς στίχους, τὰ χρώματα καὶ τοὺς ἤχους, ποὺ συνθέτουν τὸ μεγαλύτερο – κατὰ τὴ γνώμη μου – ἐπίτευγμα τοῦ ἀνθρώ- �