Ὁ ἑκούσιος ἀκρωτηριασμὸς τῶν αἰδοίων, ὅπως ἐπιτάσσεται στὴν Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη «Οὐ πάντες χωροῦσι τὸν λόγον τοῦτον, ἀλλ’ οἷς δέδοται. Εἰσὶ γὰρ εὐνοῦχοι οἵτινες ἐκ κοιλίας μητρὸς ἐγεννήθησαν οὕτω καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνουχίσθησαν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω.» (Ματθαῖος 19, 11-12) Ἂς ἀρχίσουμε μὲ τὴν ὑποστήριξι τοῦ τίτλου αὐτῆς τῆς ἔρευνας. • «Αὐτο-ευνουχισμὸς» (στίχ. 12): «Καὶ ὑπάρχουν εὐνοῦχοι, οἱ ὁποῖοι μόνοι τους ἔγιναν εὐνοῦχοι διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν». • «Μία χάρις» (στίχ. 11): «Δὲν εἶναι ὅλοι σὲ θέσι νὰ δεχθοῦν τὸν λόγον αὐτόν, ἀλλ’ ἐκεῖνοι εἰς τοὺς ὁποίους ἔχει δοθῇ». • Ἀλλὰ καὶ προτροπὴ» (στίχ. 12): «Ὅποιος μπορεῖ νὰ τὸ δεχθῇ, ἂς τὸ δεχθῇ». Ἄρα ἡ χάρις («στοὺς ὁποίους ἐδόθηκε») γίνεται νὰ κατακτηθῇ ἐπίσης, ἀφοῦ ὑφίσταται καὶ τὸ «ὁ δυνάμενος». • Ὁ Ματθαῖος βάζει στὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ καὶ ὅλο τὸ παρακάτω χωρίο. Λέγει λοιπὸν ὁ Χριστὸς (στίχ. 9): «Σᾶς λέγω δέ, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ θὰ χωρίσῃ τὴν γυναῖκα του, ἐκτὸς λόγῳ πορνείας, καὶ νυμφευθῇ ἄλλη, αὐτὸς διαπράττει μοιχεία». Καὶ ἀποφαίνονται ἀμέσως οἱ μαθητές του (στίχ. 10): «Ἐὰν ἔτσι πρέπει νὰ γίνεται μεταξὺ ἀνδρὸς καὶ γυναικός, δὲν συμφέρει (ἐννοεῖται στὸν ἄνδρα) ὁ γάμος». (Παρέκβασι: στὸ χωρίο αὐτὸ καταγράφεται ἐπὶ λέξει: «εἰ οὕτως ἐστὶν ἡ αἰτία τοῦ ἀνθρώπου μετὰ τῆς γυναικός». Ἐὰν ὀρθῶς ἀντιληφθήκατε, τὸ «τοῦ ἀνθρώπου» πάει νὰ πῇ «τοῦ ἀνδρὸς». Καὶ μάλιστα δὲν μπορεῖ νὰ γίνῃ καὶ ἀλλιώτικα, ἀφοῦ δύο εἶναι τὰ φῦλα διὰ τὸ «γαμῆσαι» δηλαδὴ τὸν γάμο, τὴν παντρειά.) Δὲν συμφέρει λοιπὸν ὁ γάμος, δηλώνουν οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ, οἱ ἄνθρωποί του (συγγνώμη, οἱ ἄνδρες του) μὲ τέτοιες προϋποθέσεις, δηλαδὴ μὲ μόνη τὴν αἰτία τῆς μοιχείας γιὰ τὸ διαζύγιο. Καὶ ἰδοὺ ἡ λύσις τοῦ προβλήματος ἀπὸ τὸν Χριστό [Ἀφοῦ ἐξαναγκάζουν οἱ ἄνθρωποι (ἄνδρες) τὸν Θεὸ νὰ κρούσῃ τὸ μέγα σήμαντρο, αὐτὸ τὸ ὑπερβατικό, τὸ λυσιτελὲς (στίχ. 12)]: «Διότι ὑπάρχουν εὐνοῦχοι, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας τους ἐγεννήθησαν ἔτσι. Καὶ ὑπάρχουν εὐνοῦχοι, οἱ ὁποῖοι ἔγιναν εὐνοῦχοι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ὑπάρχουν εὐνοῦχοι οἱ ὁποῖοι μόνοι τους ἔγιναν εὐνοῦχοι διὰ τὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Στὰ τελευταῖα αὐτὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, ἐὰν ἐπιτρεπόταν στὸ διάβολο νὰ ρωτήσῃ (ἑλληνικὴ ὑποχρέωσι), θὰ ξεφώνιζε: «Βρὲ Χριστούλη (ἀγενὴς ἀπὸ τὴν φύσι του ὁ διάβολος), πρόσταξε ἢ δὲν πρόσταξε ὁ πατέρας σου ὁ Γιαχβὲ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη νὰ “αὐξάνεσθε καὶ νὰ πληθύνεσθε”; Μὰ πῶς κι ἀπὸ ποῦ μᾶς προέκυψαν οἱ καλόγεροι καὶ οἱ ἱεράρχες, ὅλοι αὐτοὶ ποὺ τοὺς ἀπαγορεύεται τὸ «γαμῆσαι» (Ματθ. 19, 11). Ὁ Γεώργιος Πλήθων (Γεμιστὸς), μισὴ χιλιετία πρίν, τοὺς ἀποκαλοῦσε «σμῆνος κηφήνων» ἀπὸ ἐκεῖ κάτω, τὸν Μυστρᾶ. Ἐπὶ Βυζαντίου μάλιστα! Ἂς ἐπισκεφθοῦμε ὅμως τὸ θέμα μας, ἀποκλειστικὰ ἀπὸ χριστιανικὲς πηγές. Ἐνῷ ὁ Χριστός, μᾶλλον μεταφορικῶς πρότεινε τὸν αὐτοευνουχισμό, ἐννοώντας τὴν ἀγαμία κάθε εἴδους, οἱ πρωτοχριστιανοὶ ἐξέλαβαν τὴν προτροπὴ τοῖς μετρητοῖς. Ἔτσι ὁ σωματικὸς εὐνουχισμὸς κατέστη ἡ μάστιγα τῆς κοινωνίας των. Σὲ τέτοιο βαθμὸ μάλιστα, ὥστε νὰ ἐξαναγκάσῃ τὴν A´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, νὰ καταδικάσῃ τὴν χειρονομία αὐτὴ (A´ Οἰκ.