Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ Ἡ 17 Νοέμβρη εἶναι τὸ σύγχρονο πρόσωπο τῆς μακραίωνης θεοκρατικῆς τρομοκρατίας. Τὸ ἀληθινὸ πρόβλημα δὲν εἶχε τεθῇ ποτέ, ἕως ὅτου τὸ καλοκαίρι τοῦ 2002 ἀποκαλύφθηκε πὼς ἀρκετοὶ ἀπὸ τοὺς συλληφθέντες τρομοκράτες προέρχονταν ἀπὸ ἱερατικὲς χριστιανικὲς οἰκογένειες (Σάββας, Χριστόδουλος καὶ Βασίλης Ξηρὸς, Τέλης Τσουτσουβῆς κ.ἄ. γυιοί ἢ συγγενεῖς κληρικῶν ἢ θεολόγων). Ὁ Σάββας Ξηρός εἶπε πὼς ἀπέφυγε νὰ χτυπήσῃ τὸν πρώην βουλευτὴ τοῦ ΠΑΣΟΚ Γεώργιο Πέτσο, γιατὶ «εἶναι ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας». Αὐτὸ σημαίνει ὅτι καθαγιάστηκαν οἱ εὐθύνες του. Ὁ Σάββας Ξηρὸς ἦταν Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς «θητείας» του στὴν 17η Νοέμβρη. Ὅταν συνελήφθη, εἶπε πὼς πρόσφατα ἐξωμολογήθηκε. Ἡ θεοτρομοκρατία ἔχει πνίξει πολλὲς φορὲς τὴν ὑδρόγειο στὸ αἷμα: μὲ τὰ στρατόπεδα συγκέντρωσης γιὰ τοὺς Ἕλληνες Ἐθνικοὺς στὴν Σκυθόπολη (Μπεθσὰν) τῆς Παλαιστίνης, τὴν Ἱερὰ Ἐξέταση, τὶς σφαγὲς τῶν ἰθαγενῶν Ἰνδιάνων τῆς Ἀμερικῆς ἀπὸ τοὺς Ἰησουΐτες, τὸ κυνήγι τῶν μαγισσῶν, τὶς σταυροφορίες, τοὺς ἰδεολογικὰ ὁμογάλακτους Ταλιμπὰν καὶ τοὺς ἀντιπάλους τους Γιαχβιστές. Ἡ Ἐκκλησία χρησιμοποιοῦσε ἀνέκαθεν τὴν τρομοκρατία ἐναντίον ὅσων δὲν παραδέχονταν τὰ δόγματά της. Οἱ ὁμαδικὲς σφαγὲς στὸ Βασσὺ (1562), στὴν Νὶμ (1567) καὶ ἡ Νύχτα τοῦ Ἁγίου Βαρθολομαίου στὸ Παρίσι καὶ σὲ ἄλλες πόλεις τῆς Γαλλίας (1572) εἶναι μερικὲς μόνον ἀπὸ τὶς στιγμὲς τῆς χριστιανικῆς τρομοκρατίας. Τὸ 1303 ὁ πάπας Βονιφάτιος H´ διακήρυξε πὼς «ἡ κοσμικὴ ἐξουσία πρέπει νὰ ὑποτάσσεται στὴν πνευματικὴ ἐξουσία (δηλαδὴ τὸν κλῆρο). Τὰ δύο ξίφη, τὸ ὑλικὸ καὶ τὸ πνευματικό, ἀνήκουν στὴν ἐξουσία τῆς Ἐκκλησίας». Ἡ ἰδεολογικὴ βάση τῆς Τρομοκρατίας ὉΦρειδερίκος Νίτσε, γιὸς Λουθηρανοῦ κληρικοῦ εἶχε ἐντοπίσει τὸ φαινόμενο. Στὸ βιβλίο του «Ἀντίχριστος» (58) γράφει: «Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ ἐξισώσῃ ἀπόλυτα τὸν Χριστιανὸ καὶ τὸν ἀναρχικό: ὁ στόχος τους, τὸ ἔνστικτό τους εἶναι μόνο ἡ καταστροφή. Ὁ Χριστιανὸς καὶ ὁ ἀναρχικός: καὶ οἱ δύο ἀνίκανοι νὰ φέρουν ὁ,τιδήποτε ἄλλο παρὰ διάλυση, δηλητηρίαση, ἐκφυλισμό· καὶ οἱ δύο βδέλλες καὶ οἱ δύο μὲ τὸ ἔνστικτο τοῦ θανάσιμου μίσους ἀπέναντι σ’ ὁ,τιδήποτε στέκεται ὄρθιο, σ’ ὁ,τιδήποτε ὑψώνεται μεγαλόπρεπα πρὸς τὰ πάνω, σ’ ὁτιδήποτε διαθέτει διάρκεια». Ἀπὸ ποῦ ἀντλοῦν τὸ ἰδεολογικὸ τους ὑπόβαθρο καὶ τὴν ὑποκίνηση ποὺ χρειάζονται: Τὰ ἱερά τους βιβλία – Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη – εἶναι κατάμεστα ἀπὸ προσταγὲς τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν καταστροφή. Ὁ σκοπὸς ἁγιάζει τὰ μέσα καὶ ὁ φόνος στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μετατρέπεται σὲ θεάρεστη πράξη. Ἡ «εἰρήνη» εἶναι ἀδιανόητη, γιατὶ θὰ σήμαινε συμβιβασμὸ μὲ τὸ «Κακό». Ἡ «νίκη» δὲν ἔχει ἄλλο νόημα, παρὰ μόνο τὴν τελεσίδικη ἐξολόθρευση τοῦ ἀντιπάλου: • «Σπαθί, σπαθὶ γίνε σκληρὸ καὶ ὀργίσου γιὰ νὰ σφάξῃς σφάγια· γίνε αἰχμηρὸ γιὰ σφάξιμο, ἕτοιμο γιὰ καταστροφή, σφάξε, ἐξουδετέρωσε» (Ἰεζεκιὴλ KA´ 9-10). • «Καὶ ὁ Κύριος μοῦ εἶπε: σὲ τοποθετῶ πάνω ἀπὸ τὰ ἔθνη καὶ τὶς βασιλεῖες, γιὰ νὰ ξερριζώνῃς, νὰ κατασκάπτῃς, νὰ καταστρέφῃς» (Ἱερεμίας A´ 9-10). • «Καὶ θὰ ἐξαποστείλω ἐναντίον τους μάχαιραν,γιὰ νὰ τοὺς ἐξοντώσῃ» (Ἱερεμίας Θ´ 15). • «Μὴ νομίζετε ὅτι ἦλθα νὰ φέρω εἰρήνη στὴν γῆ. Δὲν ἦλθα νὰ φέρω εἰρήνη, ἀλλὰ μάχαιρα. Ἦλθα νὰ διχάσω κάθε ἄνθρωπο ἐναντίον τοῦ πατέρα του καὶ κάθε θυγατέρα ἐναντίον τῆς μητέρας της... Καὶ ἐχθροί τοῦ κάθε ἀνθρώπου θὰ γίνουν οἱ συγγενεῖς του («Κατὰ Ματθαῖον» I 34-37). • «Καὶ ἀπὸ τὸ στόμα του βγαίνει μυτερὸ δίκοπο σπαθί, γιὰ νὰ χτυπήσῃ μ’ αὐτὸ τὰ ἔθνη (Ἀποκάλυψις Ἰωάννου ΙΘ´ 15). • «Μὲ φλόγα πυρὸς θὰ ἀποδώσῃς ἐκδίκηση σὲ ὅλους, ὅσοι δὲν θέλουν νὰ γνωρίζουν τὸν Θεὸ καὶ νὰ ὑπακούουν στὸ εὐαγγέλιο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ» (B´ πρὸς Θεσσαλονικεῖς A´ 89).