Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ Ἡ17 Νοέμβρη εἶναι τὸ σύγχρονο πρόσωπο τῆς μακραίωνης θεοκρατικῆς τρο- μοκρατίας. Τὸ ἀληθινὸ πρόβλημα δὲν εἶχε τεθῇ ποτέ, ἕως ὅτου τὸ καλοκαί- ρι τοῦ 2002 ἀποκαλύφθηκε πὼς ἀρκετοὶ ἀπὸ τοὺς συλληφθέντες τρομοκρά- τες προέρχονταν ἀπὸ ἱερατικὲς χριστιανικὲς οἰκογένειες (Σάββας, Χριστό- δουλος καὶ Βασίλης Ξηρὸς,Τέλης Τσουτσουβῆς κ.ἄ. γυιοί ἢ συγγενεῖς κληρικῶν ἢ θε- ολόγων). Ὁ Σάββας Ξηρός εἶπε πὼς ἀπέφυγε νὰ χτυπήσῃ τὸν πρώην βουλευτὴ τοῦ ΠΑΣΟΚ ΓεώργιοΠέτσο, γιατὶ «εἶναι ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας». Αὐτὸ σημαίνει ὅτι καθαγιάστηκαν οἱ εὐθύνες του. ὉΣάββας Ξηρὸς ἦταν Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς «θητείας» του στὴν 17η Νοέμβρη. Ὅταν συνελήφθη, εἶπε πὼς πρόσφατα ἐξωμολογήθηκε. Ἡ θεοτρομοκρατία ἔχει πνίξει πολλὲς φορὲς τὴν ὑδρόγειο στὸ αἷμα: μὲ τὰ στρατόπεδα συγκέ- ντρωσης γιὰ τοὺς Ἕλληνες Ἐθνικοὺς στὴν Σκυθόπολη (Μπεθσὰν) τῆς Παλαιστίνης, τὴν Ἱερὰ Ἐξέ- ταση, τὶς σφαγὲς τῶν ἰθαγενῶν Ἰνδιάνων τῆς Ἀμερικῆς ἀπὸ τοὺς Ἰησουΐτες, τὸ κυνήγι τῶν μα- γισσῶν, τὶς σταυροφορίες, τοὺς ἰδεολογικὰ ὁμογάλακτους Ταλιμπὰν καὶ τοὺς ἀντιπάλους τους Γιαχ- βιστές. Ἡ Ἐκκλησία χρησιμοποιοῦσε ἀνέκαθεν τὴν τρομοκρατία ἐναντίον ὅσων δὲν παραδέχονταν τὰ δόγματά της. Οἱ ὁμαδικὲς σφαγὲς στὸ Βασσὺ (1562), στὴν Νὶμ (1567) καὶ ἡ Νύχτα τοῦ Ἁγίου Βαρ- θολομαίου στὸ Παρίσι καὶ σὲ ἄλλες πόλεις τῆς Γαλλίας (1572) εἶναι μερικὲς μόνον ἀπὸ τὶς στιγμὲς τῆς χριστιανικῆς τρομοκρατίας. Τὸ 1303 ὁ πάπας Βονιφάτιος H´ διακήρυξε πὼς «ἡ κοσμικὴ ἐξου- σία πρέπει νὰ ὑποτάσσεται στὴν πνευματικὴ ἐξουσία(δηλαδὴ τὸν κλῆρο). Τὰ δύο ξίφη, τὸ ὑλικὸ καὶ τὸ πνευματικό, ἀνήκουν στὴν ἐξουσία τῆς Ἐκκλησίας». Ἡ ἰδεολογικὴ βάση τῆς Τρομοκρατίας ὉΦρειδερίκος Νίτσε, γιὸς Λουθηρανοῦ κληρικοῦ εἶχε ἐντοπίσει τὸ φαινόμενο. Στὸ βιβλίο του «Ἀντίχριστος»(58) γράφει: «Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ ἐξισώσῃ ἀπόλυτα τὸν Χριστιανὸ καὶ τὸν ἀναρχικό:ὁ στόχος τους, τὸ ἔνστικτό τους εἶναι μόνο ἡ καταστροφή. ὉΧριστιανὸς καὶ ὁ ἀναρχικός: καὶ οἱ δύο ἀνίκανοι νὰ φέρουν ὁ,τιδήποτε ἄλλο παρὰ διάλυση, δηλητη- ρίαση, ἐκφυλισμό· καὶ οἱ δύο βδέλλες καὶ οἱ δύο μὲ τὸ ἔνστικτο τοῦ θανάσιμου μίσους ἀπέναντι σ’ ὁ,τιδήποτε στέκεται ὄρθιο, σ’ ὁ,τιδήποτε ὑψώνεται μεγαλόπρεπα πρὸς τὰ πάνω, σ’ ὁτιδήποτε δια- θέτει διάρκεια». Ἀπὸ ποῦ ἀντλοῦν τὸ ἰδεολογικὸ τους ὑπόβαθρο καὶ τὴν ὑποκίνηση ποὺ χρειάζονται:Τὰ ἱερά τους βιβλία – Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη – εἶναι κατάμεστα ἀπὸ προσταγὲς τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν κατα- στροφή.Ὁσκοπὸς ἁγιάζει τὰ μέσα καὶ ὁ φόνος στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μετατρέπεται σὲ θεάρεστη πράξη. Ἡ«εἰρήνη»εἶναι ἀδιανόητη, γιατὶ θὰ σήμαινε συμβιβασμὸ μὲ τὸ«Κακό».Ἡ «νίκη» δὲν ἔχει ἄλλο νόημα, παρὰ μόνο τὴν τελεσίδικη ἐξολόθρευση τοῦ ἀντιπάλου: •«Σπαθί, σπαθὶ γίνε σκληρὸ καὶ ὀργίσου γιὰ νὰ σφάξῃς σφάγια· γίνε αἰχμηρὸ γιὰ σφάξιμο, ἕτοι- μο γιὰ καταστροφή, σφάξε, ἐξουδετέρωσε» (Ἰεζεκιὴλ KA´ 9-10). •«Καὶ ὁ Κύριος μοῦ εἶπε:σὲ τοποθετῶ πάνω ἀπὸ τὰ ἔθνη καὶ τὶς βασιλεῖες, γιὰ νὰ ξερριζώνῃς, νὰ κατασκάπτῃς, νὰ καταστρέφῃς» (Ἱερεμίας A´ 9-10). •«Καὶ θὰ ἐξαποστείλω ἐναντίον τους μάχαιραν,γιὰ νὰ τοὺς ἐξοντώσῃ» (Ἱερεμίας Θ´ 15). •«Μὴ νομίζετε ὅτι ἦλθα νὰ φέρω εἰρήνη στὴν γῆ. Δὲν ἦλθα νὰ φέρω εἰρήνη, ἀλλὰ μάχαιρα. Ἦλθα νὰ διχάσω κάθε ἄνθρωπο ἐναντίον τοῦ πατέρα του καὶ κάθε θυγατέρα ἐναντίον τῆς μητέρας της... Καὶ ἐχθροί τοῦ κάθε ἀνθρώπου θὰ γίνουν οἱ συγγενεῖς του («Κατὰ Ματθαῖον» I 34-37). •«Καὶ ἀπὸ τὸ στόμα του βγαίνει μυτερὸ δίκοπο σπαθί, γιὰ νὰ χτυπήσῃ μ’ αὐτὸ τὰ ἔθνη (Ἀπο- κάλυψις Ἰωάννου ΙΘ´ 15). •«Μὲ φλόγα πυρὸς θὰ ἀποδώσῃς ἐκδίκηση σὲ ὅλους, ὅσοι δὲν θέλουν νὰ γνωρίζουν τὸν Θεὸ καὶ νὰ ὑπακούουν στὸ εὐαγγέλιο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ» (B´ πρὸς Θεσσαλονικεῖς A´ 89).