ΗΛΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ Ἔλλοπες -- Κύκλωπες -- Κένταυροι -- Πελασγοὶ (Ἡ .ἀπώτερη ἱστορία τῶν κατοίκων τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου) Κατὰ τὴν ἀνάπτυξη τῶν συμπερασμάτων μου ἀπὸ τὶς ἔρευνές μου γιὰ τὴν ἱστορία τῆς γλώσσας καὶ γραφῆς τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου!" ἀναφέρθηκα στὴν τεράστια ἐπίδραση τοῦ ἐδαφικοῦ ἀνάγλυφου καὶ τῆς χλωρίδας καὶ πανίδας στὸ σχηματισμὸ τῆς πρώτης γλώσσας τοῦ “Ἕλληνα Ποπιο Φ8ΡΙΕΠ5. Οἱ χρονολογήσαντες τὶς ἱστορικὲς περιόδους καὶ συντάξαντες, μάλιστα, καὶ «διαγράμματα» τῆς λεγόμενης «Ἑλληνικῆς Προϊστορίας» δέχονται, χωρὶς φυσικὰ νὰ τὸ διατυπώνουν σαφῶς, ὅτι οἱ χρονικὲς αὐτὲς περίοδοι εἶναι περίπου κοινὲς καὶ γιὰ ὅλους τοὺς λαούς. Μὲ τὴ θέση τους αὐτὴ ἀποσιωποῦν ἤ ὑποβαθμίζουν τὴν τεράστια σημασία τοῦ χώρου - φύσης, ποὺ εἰδικὰ γιὰ τὴν Ελλάδα ἔπρεπε νὰ τοὺς ἀπασχολήσει ὡς ἐξαίρεση. Διότι καὶ ἐξαίρεση εἶναι καὶ ἐξ αὐτῆς τῆς ἐξαιρέσεως ἐπιταχύνθηκε ἡ ἀνάπτυξη τοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἀνθρωπότητας. Ἐπιχειρώντας ὅμως νὰ ἑρμηνεύσουν καὶ τοποθετήσουν χρονικὰ τὴν δημιουργία μερικῶν πολιτισμῶν πρὸ τοῦ ἑλληνικοῦ, μᾶς ἀναγκάζουν νὰ δεχθοῦμε ἤ ὅτι ὁ πολιτισμὸς εἶναι κάτι τὸ τυχαῖο καὶ ἀνερμήνευτο ἤ ὅτι εἶναι ὑπόθεση ράτσας ἤ, τέλος, ὅτι ὀφείλεται σὲ θεία ἀποκάλυψη. Αὐτὴ ἰδιαίτερα ἡ τρίτη θεωρία ὑπῆρξε κατασκεύασμα τῶν θεοκρατικῶν ἀντιλήψεων καὶ ὁ πρόλογος ὅλων τῶν μετέπειτα στρεβλώσεων καὶ μισαλλοδοξιῶν ποὺ ἐπικρατοῦν μέχρι σήμερα. Ἢ ἱστορία τῶν ἀνθρώπων τῶν ἑλληνικοῦ χώρου, τῶν τελευταίων 15.000 τουλάχιστον ἐτῶν, δὲν ἔχει ἀνάγκη αὐθαιρέτων ὑποθετικῶν «διαγραμμάτων». Δὲν πρόκειται περὶ προϊστορίας, ποὺ ἀφορᾶ ἀνώνυμους κατοίκους κάποιας περιοχῆς τῆς γῆς. Ἣ παρουσία βέβαια τῶν ἀνθρώπων καὶ στὸν ἑλληνικὸ χῶρο μπορεῖ νὰ ξεκίνησε ἢ νὰ μὴ ξεκίνησε μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς ὑπόλοιπους λαοὺς τῆς γῆς, πρὸ χιλιάδων ἐτῶν. Ἢ διαφορὰ ὅμως εἶναι, ὅτι τὴν πέτρα, ὅταν οἱ ἄλλοι λαοὶ ἐξακολουθοῦσαν νὰ τὴν χρησιμοποιοῦν σὰν ὅπλο ἤ ἐργαλεῖο, οἱ ἄνθρωποι τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου τὴν λάξευαν καὶ τὴν ἔκαναν «Κούρους», Αὐτὴ ὑπῆρξε ἡ διαφορά’ κι αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν ἐξήγηση τοῦ λεγόμενου θαύματος τῆς προσωκρατικῆς διανόησης. Δὲν περίμεναν οἱ πανάρχαιοι κάτοικοι τοῦ χώρου αὐτοῦ πάντως ἐμᾶς τοὺς Ρωμιοὺς γιὰ νὰ προβληματιστοῦμε μὲ τὴν ὕπαρξή τους καὶ νὰ γράψουμε γι ̓ αὐτούς. Ἔγραψαν οἱ «Μοῦσες» τους τὴν ἱστορία τους, «τὰ τ ́ ἐόντα τὰ τ ̓ ἐσσόμενα πρὸ τ ̓ ἑόντα φωνῇ ὁμηρεῦσαι». "Αν αὐτὰ ποὺ μᾶς παρέδωσαν ἐμεῖς οἱ «ἀπόγονοι» δὲν κατανοήσαμε ἤ τὰ παρανοήσαμε, δὲν φταῖνε αὐτοί. ̓Αλλοῦ οἱ ὑπεύθυνοι!.. Αὐτὴ τὴν ἱστορία θὰ προσπαθήσω ν ̓ ἀφηγηθῶ, ὅπως αὐτοὶ μᾶς τὴν ἄφησαν. Βέβαια, κατὰ τὴν διάρκεια τῶν χιλιετιῶν, «διὰ χειρὸς ἀνθρώπων» κατεστράφη ὅ,τι εἶχε διασωθεῖ, ἀπ ̓ τὶς φυσικὲς καταστροφές. Τὰ κείμενα πολλὲς ὑπέστησαν ἐπεμβάσεις καὶ πολλὰ ξένα σώματα εἰσῆλθαν, ποὺ ἀλλοίωσαν ἤ στρέβλωσαν τὰ ἀρχικὰ γραπτὰ ἤ νοήματα. Εἶναι ὅμως βέβαιο, ὅτι καὶ πολλοὶ ἐργάστηκαν, γιὰ νὰ διασώσουν καὶ ἐπαναφέρουν τὰ κείμενα στὴν ἀρχική τους μορφή. Αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη, ἐδῶ, γι ̓ αὖτοὺς τοὺς δεύτερους ἐργάτες τῆς ἀλήθειας, νὰ τονίσω πόση τὴν εὐγνωμοσύνη ὀφείλουμε σ ̓ αὐτούς. Πράγματι γι’ αὐτοὺς ἰσχύει τὸ ἰσοκρατικό: ὅτι τοὺς πρέπει νὰ ὀνομάζονται «Ἕλληνες» πολὺ περισσότερο ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ἄλλους, ποὺ ἐκ τύχης φέρουν τὸν τίτλον αὐτό. (1) Δαυλός, τεύχη 29,30 καὶ 31.