ΗΛΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ Ἔλλοπες -- Κύκλωπες -- Κένταυροι -- Πελασγοὶ (Ἡ .ἀπώτερη ἱστορία τῶν κατοίκων τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου) Κατὰ τὴν ἀνάπτυξη τῶν συμπερασμάτων µου ἀπὸ τὶς ἔρευνές µου γιὰ τὴν ἱστορία τῆς γλώσσας καὶ γραφῆς τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου!" ἀναφέρθηκα στὴν τε- ράστια ἐπίδραση τοῦ ἐδαφικοῦ ἀνάγλυφου καὶ τῆς χλωρίδας καὶ πανίδας στὸ σχηµατι- σμὸ τῆς πρώτης γλώσσας τοῦ “Ἕλληνα Ποπιο Φ8ΡΙΕΠ5. Οἱ χρονολογήσαντες τὶς ἱστορικὲς περιόδους καὶ συντάξαντες, μάλιστα, καὶ «διαγράμματα» τῆς λεγόμενης «Ἑλληνικῆς Προϊστορίας» δέχονται, χωρὶς φυσικὰ νὰ τὸ διατυπώνουν σαφῶς, ὅτι οἱ χρονικὲς αὐτὲς περίοδοι εἶναι περίπου κοινὲς καὶ γιὰ ὅ- λους τοὺς λαούς. Μὲ τὴ θέση τους αὐτὴ ἀποσιωποῦν ἤ ὑποβαθμίζουν τὴν τεράστια ση- µασία τοῦ χώρου - φύσης, ποὺ εἰδικὰ γιὰ τὴν Ελλάδα ἔπρεπε νὰ τοὺς ἀπασχολήσει ὡς ἐξαίρεση. Διότι καὶ ἐξαίρεση εἶναι καὶ ἐξ αὐτῆς τῆς ἐξαιρέσεως ἐπιταχύνθηκε ἡ ἀνά- πτυξη τοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἀνθρωπότητας. Ἐπιχειρώντας ὅμως νὰ ἑρμηνεύσουν καὶ το- ποθετήσουν χρονικὰ τὴν δηµιουργία μερικῶν πολιτισμῶν πρὸ τοῦ ἑλληνικοῦ, μᾶς ἀ- ναγκάζουν νὰ δεχθοῦμε ἤ ὅτι ὁ πολιτισμὸς εἶναι κάτι τὸ τυχαῖο καὶ ἀνερμήνευτο ἤ ὅτι εἶναι ὑπόθεση ράτσας ἤ, τέλος, ὅτι ὀφείλεται σὲ θεία ἀποκάλυψη. Αὐτὴ ἰδιαίτερα ἡ τρί- τη θεωρία ὑπῆρξε κατασκεύασμα τῶν θεοκρατικῶν ἀντιλήψεων καὶ ὁ πρόλογος ὅλων τῶν μετέπειτα στρεβλώσεων καὶ μισαλλοδοξιῶν ποὺ ἐπικρατοῦν μέχρι σήµερα. Ἢ ἱστορία τῶν ἀνθρώπων τῶν ἑλληνικοῦ χώρου, τῶν τελευταίων 15.000 τουλάχι- στον ἐτῶν, δὲν ἔχει ἀνάγκη αὐθαιρέτων ὑποθετικῶν «διαγραμμάτων». Δὲν πρόκειται περὶ προϊστορίας, ποὺ ἀφορᾶ ἀνώνυμους κατοίκους κάποιας περιοχῆς τῆς γῆς. Ἣ πα- ρουσία βέβαια τῶν ἀνθρώπων καὶ στὸν ἑλληνικὸ χῶρο μπορεῖ νὰ ξεκίνησε ἢ νὰ μὴ ξε- κίνησε μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς ὑπόλοιπους λαοὺς τῆς γῆς, πρὸ χιλιάδων ἐτῶν. Ἢ διαφορὰ ὅμως εἶναι, ὅτι τὴν πέτρα, ὅταν οἱ ἄλλοι λαοὶ ἐξακολουθοῦσαν νὰ τὴν χρησιμοποιοῦν σὰν ὅπλο ἤ ἐργαλεῖο, οἱ ἄνθρωποι τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου τὴν λάξευαν καὶ τὴν ἔκαναν «Κούρους», Αὐτὴ ὑπῆρξε ἡ διαφορά’ κι αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν ἐξήγηση τοῦ λεγόμενου θαύ- ματος τῆς προσωκρατικῆς διανόησης. Δὲν περίµεναν οἱ πανάρχαιοι κάτοικοι τοῦ χώρου αὐτοῦ πάντως ἐμᾶς τοὺς Ρω- μιοὺς γιὰ νὰ προβληματιστοῦμε μὲ τὴν ὕπαρξή τους καὶ νὰ γράψουμε γι᾿ αὐτούς. Ἔ- γραψαν οἱ «Μοῦσες» τους τὴν ἱστορία τους, «τὰ τ΄ ἐόντα τὰ τ᾿ ἐσσόμενα πρὸ τ᾽ ἑόντα φωνῇ ὁμηρεῦσαι». "Αν αὐτὰ ποὺ μᾶς παρέδωσαν ἐμεῖς οἱ «ἀπόγονοι» δὲν κατανοήσα- µε ἤ τὰ παρανοήσαµε, δὲν φταῖνε αὐτοί. ᾽Αλλοῦ οἱ ὑπεύθυνοι!.. Αὐτὴ τὴν ἱστορία θὰ προσπαθήσω ν᾿ ἀφηγηθῶ, ὅπως αὐτοὶ μᾶς τὴν ἄφησαν. Βέ- βαια, κατὰ τὴν διάρκεια τῶν χιλιετιῶν, «διὰ χειρὸς ἀνθρώπων» κατεστράφη ὅ,τι εἶχε διασωθεῖ, ἀπ᾿ τὶς φυσικὲς καταστροφές. Τὰ κείµενα πολλὲς ὑπέστησαν ἐπεμβάσεις καὶ πολλὰ ξένα σώματα εἰσῆλθαν, ποὺ ἀλλοίωσαν ἤ στρέβλωσαν τὰ ἀρχικὰ γραπτὰ ἤ νοήματα. Εἶναι ὅμως βέβαιο, ὅτι καὶ πολλοὶ ἐργάστηκαν, γιὰ νὰ διασώσουν καὶ ἐπα- ναφέρουν τὰ κείµενα στὴν ἀρχική τους µορφή. Αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη, ἐδῶ, γι᾿ αὖ- τοὺς τοὺς δεύτερους ἐργάτες τῆς ἀλήθειας, νὰ τονίσω πόση τὴν εὐγνωμοσύνη ὀφείλου- με σ᾽ αὐτούς. Πράγματι γι’ αὐτοὺς ἰσχύει τὸ ἰσοκρατικό: ὅτι τοὺς πρέπει νὰ ὀνομάζον- ται «Ἕλληνες» πολὺ περισσότερο ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ἄλλους, ποὺ ἐκ τύχης φέρουν τὸν τίτλον αὐτό. (1) Δαυλός, τεύχη 29,30 καὶ 31.