ΔΑΥΛΟΣ/252, Δεκέμόριος 2002 16331 Μαάαρασίκατα, τὸ δὲ Μα!ρᾶοῆε γράφεται Μαίαραεγ. Δοθέντος ὅτι οἱ πρῶτοι κάτοικοι τοῦ νησιοῦ ἦταν ἄποικοι ἐκ Μαλαισίας - Ινδονησίας πρὶν χίλια περίπου χρόνια, δηλαδὴ 13 αἰῶνες μετὰ τὸ Μεγαλέξανὁρο, ἐπιτρέψτε μου νὰ τολμήσω: Μαἰαἰία - Μᾶλα ̓Ασία. Θυμᾶμαι χαλά: μᾶλα - δεινά/καχά, στὰ ἀρχαῖα Ἑλληνικά. Τὸ δὲ (εν καὶ μάλιστα μὲ ὕψιλον ἢἢ ἀχόμὴ καὶ α τί ἄλλο θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἀπὸ τὸ δωριχὸ γᾶ - γῆ; ὁπότε γίνεται: ΜΔ] - ρῶν ἡ γῆ τῶν δεινῶν, ἡ χαχότοπη γῆ; ̓Αφοῦ δὲ τὸ μᾶλα πέρασε (προφανῶς μὲ τὸ Μεγαλέξανδρο) τὶς ἑλληνιχὲς ρίζες μέχρι τὸ «χαχὸ» ἄχρο τῆς ̓Ασίας, ποὺ ἔγινε Μαλαισία, γιατί νὰ μὴν περάσουν χι ἄλλα ἑλληνιχὰ ὀνόματα καὶ νὰ δώσουν τὸ ὄνομα σ ̓ αὐτὸν ἐδῶ τὸν τόπο; Προσέξτε: Μαάδ - ρ35 - ἱκατα. Δὲν εἶναι προφανὲς ὅτι (385 - [Κατὰ εἶναι ἡ Γῆ τοῦ Ἰκάρου; Τὸ δὲ Μαάα δὲν σᾶς θυμίζει τὸ ἀρχαιοελληνικὸ ά Ἢ ἀχόμα τοὺς Μήδους, πού, ὅπου φύγῃ φύγῃ ἀπ ̓ τὸ γιὸ τῆς Ολυμπιάδας, κατέφυγαν στὸ ἔσχατο τοῦτο νησὶ τοῦ Ἰκάρου; Πάντα ἀνοιχτόχαρδα Βασίλης Κούθαρος Μαδαγασκάρη, Γύρω ἀπὸ τὴ συνέντευξη τοῦ κ ̓ Μ. Σταθόπουλου ̓Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Ἐπιτρέψτε μου ν ̓ ἀναφερθῶ στὴ συνέντευξη ποὺ πῆρε ἡ συνεργάτις τοῦ «Δ» κ. Ν. Μπίσκα ἀπὸ τὸν πρώην ὑπουργὸ Δικαιοσύνης κ. Μ. Σταθόπουλο, ἡ ὁποία δημοσιεύθηχε στὸ τεῦχος 243 (Μάρτιος 2002). Συγκεχριμένα στὴ σελίδα 15676 ἡ χ. Μπίσχα τελειώνει τὴν ἔχτη ἐρώτησή της ὡς ἑξῆς: «Διότι οἱ ̓Αμερικανοεόραῖοι τ καὶ σωστὰ πράττουν - προσπαθοῦν κατὰ κάποιον τρόπο νὰ καταπολεμήσουν τὸν θρησκευτικὸ φανατισμὸ καὶ ζητοῦν π.χ. νὰ ὀγαίνουν ἀπὸ τὰ σχολεῖα τὰ θέματα αὐτά» (οἱ ὑπογραμμίσεις ὅλες τοῦ γράφοντος). Ἡ «προσπάθειω» αὐτὴ τῶν Ἑδραίων μᾶς πείθει τόσο, ὅσο χαὶ ἡ ἐγγύηση ποὺ θὰ μᾶς ἔδινε ὁ χαλοπροαίθετος λύχος γιὰ τὴν προστατευτιχὴ φύλαξη τῶν προδάτων. Κι αὐτὸ διότι λαὸς περισσότερο θρησκευτικὰ φανατισμένος ἀπὸ τὸν περιούσιο -- ὅπως ἀντιχειμενιχώτατα καὶ μὲ σαφήνεια ἔχει ἀποδείξει ὁ «Δ» στὸν εἰχοσαετῆ του ἀγῶνα - δὲν ὑπάρχει ἄλλος πρὸς σύγκριση. Ὁ φανατισμὸς αὐτὸς ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν παιδεία τους, ὁλοχληρώνεται, στὸν πνευματιχό τους τομέα μὲ τὴν συμόολὴ τῶν «ἁγίων» θιθλίων τους (Ταλμούδ, Π. Διαθή: χῇ χαὶ γίνεται ἀντιληπτὸς στὴν χαθημερινὴ ζωὴ μὲ τὴν ἐγκόσμια ἐμφάνισή τους (χοτσιδάχια, ὑψηλοχάπελο”, χαπελάχι", χοραχίστιχη ἐνδυμασία). Στὶς ἀπαντήσεις ποὺ δίνει ὁ χαθηγητὴς χ. Μ. Σταθόπουλος στὴν ἕκτη καὶ ἕδδομη ἐρώτηση φάσχει καὶ ἀντιφάσχει. Ἐνῷ στὴν προαναφερόμενη «διότι οἱ “Εόραῖοι..» κ.τλ. εἶναι χατηγορηματιχός: «Θὰ σᾶς δώσω μία τελείως ξεκάθαρη ἀπάντηση: Δὲν γνωρίζω, ἐὰν οἱ Ἑδραῖοι τῆς ̓ Αμερικῆς ἢ ἄλλοι παρενέδησαν» (προχειμένου νὰ ἐπηρεάσουν ἢ νὰ ἐχδιάσουν τὸν πρωθυπουργὸ σὲ κάποια ἀπόφασή του). στὴν ἑπόμενη ἐρώτηση δίνει ἀντιφατικὴ ἀπάντηση. Ἐρώτηση: «ἼΑρα τὴν ἀπόφασή σας δὲν τὴν ἐπέόαλαν οἱ ̓Αμερικανοεόραῖοι;». Ἢ κατηγορηματιχὴ θέση τῆς προηγούμενης ἀπάντησης μετατρέπεται σέ: «Εἶναι ἀστειότητα νὰ ὑποστηρίζωνται τέτοια πράγματα»! Καὶ ἀναρωτιέται κανείς: Γνώριζε ἢ ὄχι ὁ κ. Μ. Σταθόπουλος, ἐὰν οἱ Ἑδραῖοι τῆς ̓Αμεριχῆς ἢ ἄλλοι παρενέθησαν, ̓ Αν ὄχι, ὅπως διευκρίνησε στὴν προηγούμενη ἀπάντήσή του, τότε πῶς χαρακτηρίζει σὰν «ἀστειότητα» τὴν ἐρώτηση. τῆς δημοσιογράφου; Εἶναι πολὺ δύσχολο νὰ πιστέψῃ ὁ ἀναγνώστης, ὅτι ἕνας ὑπουργὸς Δικαιοσύνης δὲν γνώριζε τὸ ἄχρως ἀπόρρητο ἔγγραφο τοῦ ὑπουργείου ̓Ἐξωτερικῶν πρὸς τὸ ὑπουργεῖο Ἐσωτερικῶν μὲ θέμα: « ̓Αναγραφὴ θρησκεύματος στὰ νέα δελτία ἀστυνομικῶν ταυτοτήτων. Αντιδράσεις ἑδραϊκῶν ὀργανώσεων ἐξωτερικοῦ». Τὸ ἔγγραφο φέρει τὸν Α.Φ. 3121/143/ΑΣ2Ι27 καὶ ἡμερομηνία 11.10.92 καθὼς καὶ τὴν ὑπογραφὴ τῆς τότε ὑφυπουργοῦ ̓Ἐξωτερικῶν κ. Β. Τσουδεροῦ. ̓Αν δὲν τὸ ἤξερε ὁ κ. Μ. Σταθόπουλος σὰν καθηγητὴς Πανεπιστημίου, ὤφειλε νὰ τὸ μάθῃ σὰν ὑπουργὸς - διαπραγματευτὴς σ ̓ ἕνα θέμα, πού, ὅπως σωστὰ γράφτηχε στὸ «Δ», ἐπὶ δυόμισυ χρόνια ἀναστάτωσε τὴν ἠρεμία τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Τὴν ἄποψή μου στὴν ἀντιπαράθεση Ἐκκλησίας Πολιτείας ἔχω ἐκφράσει συνοπτικὰ μὲ ἐπιστολή μου στὸν «Δ» (τ.226). Ἐδῶ θέλω νὰ τονίσω ἀκόμη μία φορὰ τὸ οὐσιαστικώτερο σημεῖο τῆς ἐπιστολῆς ἐκείνης. Αν ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας ἔπαιρνε θέση τόσο κατὰ τῆς ἀπόφασης τοῦ χ. Γ. Ράλλη ὅσο καὶ τοῦ μεταμεσονυἨτιακοῦ κοινοθουλευτικοῦ (διάδαζε γλωσσικοῦ) πραξιχοπήματος τοῦ 1981, θὰ εἶχε ἀποφευχθῆ ὁ σημερινὸς, ἐκφυλισμὸς τῆς γλώσσας μας. Αὐτὸ ἦταν καὶ παραμένει τὸ μέγιστο πρόθλημα γιὰ τὴν μελλοντικὴ ὕπαρξη τῆς ἐθνικῆς ὑπόστασης καὶ ταυτότητάς μας. Μ ̓ ἐκτίμηση Γ. Βουρνέλης Ζυρίχη, Ἑλδετία