ΔΑΥΛΟΣ/252, Δεκέμόριος 2002 16331 Μαάαρασίκατα, τὸ δὲ Μα!ρᾶοῆε γράφεται Μαίαραεγ. Δοθέντος ὅτι οἱ πρῶτοι κάτοικοι τοῦ νησιοῦ ἦταν ἄποικοι ἐκ Μαλαισίας - Ινδονησίας πρὶν χίλια περί- που χρόνια, δηλαδὴ 13 αἰῶνες μετὰ τὸ Μεγαλέξαν- ὁρο, ἐπιτρέψτε µου νὰ τολμήσω: Μαἰαἰία - Μᾶλα - ᾿Ασία. Θυμᾶμαι χαλά: μᾶλα - δεινά/καχά, στὰ ἀρχαῖα Ἑλληνικά. Τὸ δὲ (εν καὶ μάλιστα μὲ ὕψιλον ἢ ἢ ἀχό- μὴ καὶ α τί ἄλλο θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἀπὸ τὸ δωριχὸ γᾶ - γῆ; ὁπότε γίνεται: ΜΔ] - ρῶν ἡ γῆ τῶν δεινῶν, ἡ χαχότοπη γῆ; ᾿Αφοῦ δὲ τὸ μᾶλα πέρασε (προφανῶς μὲ τὸ Μεγα- λέξανδρο) τὶς ἑλληνιχὲς ρίζες μέχρι τὸ «χαχὸ» ἄχρο τῆς ᾿Ασίας, ποὺ ἔγινε Μαλαισία, γιατί νὰ μὴν περά- σουν χι ἄλλα ἑλληνιχὰ ὀνόματα καὶ νὰ δώσουν τὸ ὄνο- μα σ᾿ αὐτὸν ἐδῶ τὸν τόπο; Προσέξτε: Μαάδ - ϱ35 - ἱκατα. Δὲν εἶναι προφανὲς ὅτι (385 - [Κατὰ εἶναι ἡ Γῆ τοῦ Ἰκά- ρου; Τὸ δὲ Μαάα δὲν σᾶς θυμίζει τὸ ἀρχαιοελληνικὸ ά Ἢ ἀχόμα τοὺς Μήδους, πού, ὅπου φύγῃ - φύγῃ ἀπ᾽ τὸ γιὸ τῆς Ολυμπιάδας, κατέφυγαν στὸ ἔσχατο τοῦτο νησὶ τοῦ Ἰκάρου; Πάντα ἀνοιχτόχαρδα Βασίλης Κούθαρος Μαδαγασκάρη, Γύρω ἀπὸ τὴ συνέντευξη τοῦ κ᾿ Μ. Σταθόπουλου ᾿Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Ἐπιτρέψτε µου ν᾿ ἀναφερθῶ στὴ συνέντευξη ποὺ πῆρε ἡ συνεργάτις τοῦ «Δ» κ. Ν. Μπίσκα ἀπὸ τὸν πρώ- ην ὑπουργὸ Δικαιοσύνης κ. Μ. Σταθόπουλο, ἡ ὁποία δημοσιεύθηχε στὸ τεῦχος 243 (Μάρτιος 2002). Συγκε- χριμένα στὴ σελίδα 15676 ἡ χ. Μπίσχα τελειώνει τὴν ἔχτη ἐρώτησή της ὡς ἑξῆς: «Διότι οἱ ᾽Αμερικανοεόραῖοι τ καὶ σωστὰ πράττουν - προσπαθοῦν κατὰ κάποιον τρόπο νὰ καταπολεμήσουν τὸν θρησκευτικὸ φανατι- σμὸ καὶ ζητοῦν π.χ. νὰ ὀγαίνουν ἀπὸ τὰ σχολεῖα τὰ θέ- ματα αὐτά» (οἱ ὑπογραμμίσεις ὅλες τοῦ γράφοντος). Ἡ «προσπάθειω» αὐτὴ τῶν Ἑδραίων μᾶς πείθει τό- σο, ὅσο χαὶ ἡ ἐγγύηση ποὺ θὰ μᾶς ἔδινε ὁ χαλοπροαί- θετος λύχος γιὰ τὴν προστατευτιχὴ φύλαξη τῶν προ- δάτων. Κι αὐτὸ διότι λαὸς περισσότερο θρησκευτικὰ φανατισμένος ἀπὸ τὸν περιούσιο -- ὅπως ἀντιχειμενι- χώτατα καὶ μὲ σαφήνεια ἔχει ἀποδείξει ὁ «Δ» στὸν εἰχο- σαετῆ του ἀγῶνα - δὲν ὑπάρχει ἄλλος πρὸς σύγκριση. Ὁ φανατισμὸς αὐτὸς ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν παιδεία τους, ὁλο- χληρώνεται, στὸν πνευματιχό τους τοµέα μὲ τὴν συµ- όολὴ τῶν «ἁγίων» θιθλίων τους (Ταλμούδ, Π. Διαθή: χῇ χαὶ γίνεται ἀντιληπτὸς στὴν χαθημερινὴ ζωὴ μὲ τὴν ἐγκόσμια ἐμφάνισή τους (χοτσιδάχια, ὑψηλο- χάπελο”, χαπελάχι", χοραχίστιχη ἐνδυμασία). Στὶς ἀπαντήσεις ποὺ δίνει ὁ χαθηγητὴς χ. Μ. Στα- θόπουλος στὴν ἕκτη καὶ ἕδδομη ἐρώτηση φάσχει καὶ ἀντιφάσχει. Ἐνῷ στὴν προαναφερόμενη «διότι οἱ “Εόραῖοι..» κ.τλ. εἶναι χατηγορηματιχός: «Θὰ σᾶς δώ- σω μία τελείως ξεκάθαρη ἀπάντηση: Δὲν γνωρίζω, ἐὰν οἱ Ἑδραῖοι τῆς᾽ Αμερικῆς ἢ ἄλλοι παρενέδησαν» (προ- χειμένου νὰ ἐπηρεάσουν ἢ νὰ ἐχδιάσουν τὸν πρωθυ- πουργὸ σὲ κάποια ἀπόφασή του). στὴν ἑπόμενη ἐρώ- τηση δίνει ἀντιφατικὴ ἀπάντηση. Ἐρώτηση: «ἼΑρα τὴν ἀπόφασή σας δὲν τὴν ἐπέόαλαν οἱ ᾿Αμερικανοε- όραῖοι;». Ἢ κατηγορηματιχὴ θέση τῆς προηγούµενης ἀπάντησης μετατρέπεται σέ: «Εἶναι ἀστειότητα νὰ ὑπο- στηρίζωνται τέτοια πράγματα»! Καὶ ἀναρωτιέται κα- νείς: Γνώριζε ἢ ὄχι ὁ κ. Μ. Σταθόπουλος, ἐὰν οἱ Ἑδραῖοι τῆς᾽Αμεριχῆς ἢ ἄλλοι παρενέθησαν,᾿ Αν ὄχι, ὅπως διευκρίνησε στὴν προηγούµενη ἀπάντήσή του, τότε πῶς χαρακτηρίζει σὰν «ἀστειότητα» τὴν ἐρώτηση. τῆς δημοσιογράφου; Εἶναι πολὺ δύσχολο νὰ πιστέψῃ ὁ ἀναγνώστης, ὅτι ἕνας ὑπουργὸς Δικαιοσύνης δὲν γνώριζε τὸ ἄχρως ἀπόρρητο ἔγγραφο τοῦ ὑπουργείου ᾿Ἐξωτερικῶν πρὸς τὸ ὑπουργεῖο Ἐσωτερικῶν μὲ θέµα: «᾿Αναγραφὴ θρησκεύματος στὰ νέα δελτία ἀστυνο- μικῶν ταυτοτήτων. Αντιδράσεις ἑδραϊκῶν ὀργανώσε- ων ἐξωτερικοῦ». Τὸ ἔγγραφο φέρει τὸν Α.Φ. 3121/143/ΑΣ2Ι27 καὶ ἡμερομηνία 11.10.92 καθὼς καὶ τὴν ὑπογραφὴ τῆς τότε ὑφυπουργοῦ ᾿Ἐξωτερικῶν κ. Β. Τσουδεροῦ. ᾿Αν δὲν τὸ ἤξερε ὁ κ. Μ. Σταθόπουλος σὰν καθηγητὴς Πανεπιστηµίου, ὤφειλε νὰ τὸ μάθῃ σὰν ὑπουργὸς - διαπραγματευτὴς σ᾽ ἕνα θέµα, πού, ὅπως σωστὰ γράφτηχε στὸ «Δ», ἐπὶ δυόµισυ χρόνια ἀνα- στάτωσε τὴν ἠρεμία τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Τὴν ἄποψή µου στὴν ἀντιπαράθεση Ἐκκλησίας - Πολιτείας ἔχω ἐκφράσει συνοπτικὰ μὲ ἐπιστολή µου στὸν «Δ» (τ.226). Ἐδῶ θέλω νὰ τονίσω ἀκόμη μία φορὰ τὸ οὐσιαστικώτερο σημεῖο τῆς ἐπιστολῆς ἐκείνης. Αν ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας ἔπαιρνε θέση τόσο κατὰ τῆς ἀπόφασης τοῦ χ. Γ. Ράλλη ὅσο καὶ τοῦ µεταμεσονυ- Ἠτιακοῦ κοινοθουλευτικοῦ (διάδαζε γλωσσικοῦ) πρα- ξιχοπήματος τοῦ 1981, θὰ εἶχε ἀποφευχθῆ ὁ σημερινὸς, ἐκφυλισμὸς τῆς γλώσσας µας. Αὐτὸ ἦταν καὶ παραμέ- νει τὸ μέγιστο πρόθληµα γιὰ τὴν μελλοντικὴ ὕπαρξη τῆς ἐθνικῆς ὑπόστασης καὶ ταυτότητάς µας. Μ᾽ ἐκτίμηση Γ. Βουρνέλης Ζυρίχη, Ἑλδετία