ὶ στὸ τεῦχος Αὐγούστου - Σεπτεμθρίου τῆς «Ἐκκλησίας» ὁ διευθυντὴς συντάξεώς της καθηγητὴς Ε. Θεοδώρου συνεχίζει τοὺς μακροσκελεῖς του σχολιασμοὺς ἐπὶ τῶν ἀπόψεων τοῦ κ. Μίκη Θεοδωράκη, πως αὐτὲς εἶχαν ἐκφρασθῆ στὴ γνωστὴ συνέντευξή του στὸ «Δαυλὸ» (τεῦχος Ἰουνίου 2002). Ὑπενθυμίζουμε, πὼς τὸ περιοδικὸ «Ἐκκλησία» εἶναι τὸ ἐπισημότατο ἔντυπο -- ὄργανο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ἑπομέγνως οἱ θέσεις τοῦ διευθυντῆ του κ. Θεοδώρου, ὁμότιμου καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου ̓Αθηνῶν καὶ κορυφαίου ἐκ τῶν ζώντων Ἑλλήνων θεολόγων, ἐκφράζουν τὴ 6ούληση τοῦ ἀνωτάτου Κλήρου καὶ 6εδαίως τοῦ Αρχιεπισκόπου. Ὁ κ. Θεοδώρου στὴ 2η συνέχεια τῆς ἀπαντήσεώς του στὸ «Δ». (προαναγγέλλει καὶ 3η) ἀνατρέχει στὸν στοχασμὸ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων φιλοσόφων, εὑρίσκοντας σ ̓ αὐτὸν μονοθεϊστικὲς ἀπόψεις (τὶ πρωτοτυπία!) καὶ ἐπ ̓ αὐτῶν ἐμπεδώνει τὸ κῦρος καὶ τὴν ὀρθότητα τοῦ ἰουδαϊκοῦ μονοθεῖσμοῦ, Ἔτσι ὁ ἐν λόγῳ καθηγητής, ποὺ μὲ τόση εὐκολία διαπιστώνει «λογικὰ σφάλματα» στὶς ἀπόψεις τοῦ κ. Θεοδωράκη, διαπράττει τοῦτο τὸ μέγα σφάλμα λογικῆς; Τὴν ἑλληνικὴ ἀντίληψη τῆς Ζωῆς καὶ τοῦ Κόσμου, αὐτὴ τὴν ἀδογμάτιστη, ἐλεύθερη καὶ συνάμα ἐπικὴ θέαση, ποὺ συλλαμθάνει τὴν ἔννοια τοῦ θείου ὡς μιὰ καθολικὴ καὶ ἑνιαία δύναμη, διάχυτη στὸ Σύμπαν, ποὺ διαπνέει τὸν κόσμο, δημιουργεῖ τοὺς νόμους τῆς Ὕπαρξης καὶ αὐτὴ τὴ Ζωή (ὀξυνὸς ὁ Λόγος τοῦ Ἡρακλείτου ἤ ὁ Παγκόσμιος Νοῦς τοῦ ̓Αναξαγόρα ἤ τὸ «Πρῶτον Κινοῦν» τοῦ ̓Αριστοτέλους κ.λπ., γι’ αὐτὸ καὶ τὸ θεῖο ἐνυπάρχει μέσα τους), τὴν ταυτίζει μὲ τὸν Ἰεχωθᾶ (ἕνα προσυμπαντικὸ καὶ ἐξωσυμπαντικὸ «φετὶχ») μὲ στόχο τὸν προσεταίρισμὸ τῆς αἴγλης τῆς ἕλληνικῆς φιλοσοφίας. Ἡ ταύτιση αὐτὴ ὑπῆρξε ἔργο δόλιο καὶ πανοῦργο τῶν πρώτων χριστιανῶν Πατέρων. Εἶναι γνωστὰ ὅλα αὐτά. ̓Αλλά, ἀλήθεια, μὲ ποιό ἀνάστημα αὐτοσυνειδησίας καὶ ἠθικῆς σήμερα ἐπαγγελματίες κεχρισμένοι ὑπερασπιστὲς ἄκαμπτων δογμάτων ἀσχολοῦνται καὶ ἐνδιαφέρονται μὲ τὰ πνευματικὰ γεννήματα τοῦ στοχασμοῦ ἐλευθέρων ἀνθρώπων; Τὸ ἔργο τῶν Ἑλλήνων φιλοσόφων ἀποτελεῖ μὲν μία ἀστείρευτη παρακαταθήκη, προωρισμένη ὅμως γιὰ ἐλεύθερα, δηλ. μὴ δογματικὰ πνεύματα. Σὲ τί θὰ ὠφελήσῃ αὐτὸ ἕναν ἐφ ̓ ὅρου ζωῆς διοποριζόμενο κήρυκα τοῦ ἸΙεχωδᾶ, ποὺ «ἐξ ἀποχαλύψεως» δέχθηκε τὰ ὅσα πρεσδεύει; Καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶναι πλέον Μεσαίων -- αὐτὸ πολλοί, ἀκόμη καὶ ὁμότεχνοι τοῦ κ. Θεοδώρου, τὸ καταλαθαίνουν --, ἄς ἀφήσουν στοὺς Ἕλληνες τὴν ἔρευνα τῶν ἔργων τῶν 1. Τὸ πλῆρες χείμενο τῆς Ίης συνέχειας χαθὼς καὶ τὸν ἀντίλογο τοῦ «Δ» δλέπε εἰς «Δαυλόν», τ.250, Ὀκτώδριος 2002, σισ. 16173-16183.