ὶ στὸ τεῦχος Αὐγούστου - Σεπτεµθρίου τῆς «Ἐκκλησίας» ὁ διευθυ- ντὴς συντάξεώς της καθηγητὴς Ε. Θεοδώρου συνεχίζει τοὺς µακρο- σκελεῖς του σχολιασμοὺς ἐπὶ τῶν ἀπόψεων τοῦ κ. Μίκη Θεοδωράκη, πως αὐτὲς εἶχαν ἐκφρασθῆ στὴ γνωστὴ συνέντευξή του στὸ «Δαυλὸ» (τεῦχος Ἰουνίου 2002). Ὑπενθυμίζουμε, πὼς τὸ περιοδικὸ «Ἐκκλησία» εἶναι τὸ ἐπισημότατο ἔντυπο -- ὄργανο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ἑπομέ- γνως οἱ θέσεις τοῦ διευθυντῆ του κ. Θεοδώρου, ὁμότιμου καθηγητῆ τῆς Θε- ολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν καὶ κορυφαίου ἐκ τῶν ζώντων Ἑλλήνων θεολόγων, ἐκφράζουν τὴ 6ούληση τοῦ ἀνωτάτου Κλήρου καὶ 6ε- δαίως τοῦ Αρχιεπισκόπου. Ὁ κ. Θεοδώρου στὴ 2η συνέχεια τῆς ἀπαντήσεώς του στὸ «Δ». (προα- ναγγέλλει καὶ 3η) ἀνατρέχει στὸν στοχασμὸ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων φιλο- σόφων, εὑρίσκοντας σ᾽ αὐτὸν μονοθεϊστικὲς ἀπόψεις (τὶ πρωτοτυπία!) καὶ ἐπ᾽ αὐτῶν ἐμπεδώνει τὸ κῦρος καὶ τὴν ὀρθότητα τοῦ ἰουδαϊκοῦ μονοθεῖ- σμοῦ, Ἔτσι ὁ ἐν λόγῳ καθηγητής, ποὺ μὲ τόση εὐκολία διαπιστώνει «λο- γικὰ σφάλματα» στὶς ἀπόψεις τοῦ κ. Θεοδωράκη, διαπράττει τοῦτο τὸ µέ- γα σφάλμα λογικῆς; Τὴν ἑλληνικὴ ἀντίληψη τῆς Ζωῆς καὶ τοῦ Κόσμου, αὐτὴ τὴν ἀδογμάτιστη, ἐλεύθερη καὶ συνάμα ἐπικὴ θέαση, ποὺ συλλαμθάνει τὴν ἔννοια τοῦ θείου ὡς μιὰ καθολικὴ καὶ ἑνιαία δύναμη, διάχυτη στὸ Σύμπαν, ποὺ διαπνέει τὸν κόσμο, δημιουργεῖ τοὺς νόμους τῆς Ὕπαρξης καὶ αὐτὴ τὴ Ζωή (ὀξυνὸς ὁ Λόγος τοῦ Ἡρακλείτου ἤ ὁ Παγκόσμιος Νοῦς τοῦ ᾿Αναξα- γόρα ἤ τὸ «Πρῶτον Κινοῦν» τοῦ ᾿Αριστοτέλους κ.λπ., γι’ αὐτὸ καὶ τὸ θεῖο ἐνυπάρχει µέσα τους), τὴν ταυτίζει μὲ τὸν Ἰεχωθᾶ (ἕνα προσυμπαντικὸ καὶ ἐξωσυμπαντικὸ «φετὶχ») μὲ στόχο τὸν προσεταίρισμὸ τῆς αἴγλης τῆς ἕλλη- νικῆς φιλοσοφίας. Ἡ ταύτιση αὐτὴ ὑπῆρξε ἔργο δόλιο καὶ πανοῦργο τῶν πρώτων χριστιανῶν Πατέρων. Εἶναι γνωστὰ ὅλα αὐτά. ᾿Αλλά, ἀλήθεια, μὲ ποιό ἀνάστημα αὐτοσυνειδησίας καὶ ἠθικῆς σήμερα ἐπαγγελματίες κεχρισμένοι ὑπερασπιστὲς ἄκαμπτων δογμάτων ἀσχολοῦνται καὶ ἐνδιαφέρονται μὲ τὰ πνευματικὰ γεννήματα τοῦ στοχασμοῦ ἐλευθέρων ἀνθρώπων; Τὸ ἔργο τῶν Ἑλλήνων φιλοσόφων ἀποτελεῖ μὲν μία ἀστείρευτη παρακαταθήκη, προωρισμένη ὅμως γιὰ ἐλεύθερα, δηλ. μὴ δογματικὰ πνεύ- ματα. Σὲ τί θὰ ὠφελήσῃ αὐτὸ ἕναν ἐφ᾽ ὅρου ζωῆς διοποριζόμενο κήρυκα τοῦ ἸΙεχωδᾶ, ποὺ «ἐξ ἀποχαλύψεως» δέχθηκε τὰ ὅσα πρεσδεύει; Καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶναι πλέον Μεσαίων -- αὐτὸ πολλοί, ἀκόμη καὶ ὁμότεχνοι τοῦ κ. Θεοδώρου, τὸ καταλαθαίνουν --, ἄς ἀφήσουν στοὺς Ἕλληνες τὴν ἔρευνα τῶν ἔργων τῶν 1. Τὸ πλῆρες χείµενο τῆς Ίης συνέχειας χαθὼς καὶ τὸν ἀντίλογο τοῦ «Δ» δλέπε εἰς «Δαυλόν», τ.250, Ὀκτώδριος 2002, σισ. 16173-16183.