ΖΩΡΟΑΣΤΡΙΣΜΟΣ, Τὸ (μὴ ἑθραϊκὸ) θ ́ σκέλος τοῦ Χριστιανισμοῦ ΚΟΙΝΑ: ΑΓΓΕΛΟΙ - ΔΙΆΒΟΛΟΣ - ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ - ΚΟΛΑΣΗ - ΜΥΣΤΗΡΙΑ ̓Αξίωμα ἱστορικό, θαρρῶ, παραμένει μέχρι σήμερα, ὅτι ὁ νεώτερος παίρνει (κλέθει ἢ δανείζεται) ἀπὸ τὸν παλαιότερο. Λογικὸ δὲν εἶναι; ̓Απομένει ὅμως νὰ τὸ ἀποδείξουμε. Καὶ ἀφορμή, γιὰ νὰ μπῶ σ ̓ αὐτὸ τὸν «κόπο», μοῦ ἔδωσε τὸ ὄντως θαυμάσιο ἄρθρο «Σχόλιο σὲ Κείμενο τοῦ Θηόῶν κ. Ἱερωνύμου» («Δαυλός», τ. 241) τοῦ κ. Στέφανου Μυτιληναίου. Ἔτσι ἐκ προοιμίου δηλώνουμμε, ὅτι ὁ Ζωροαστρισμὸς προηγεῖται τοῦ Χριστιανισμοῦ κατὰ πεντακόσια (500) χρόνια. Ἱδρυτής του ὑπῆρξε ὁ Ζωροάστρης, ποὺ γεννήθηκε στὴν πόλη Ραγᾶ, ὄχι μακρὰν τῆς Τεχεράνης (παράθαλε Βηθλεὲμ --Ἱεροσόλυμα) τὸ ἔτος 650 π.Χ. καὶ πέθανε τὸ 573 π.Χ. σὲ ἡλικία 77 ἐτῶν. Ἔφυγε ὅμως ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Ραγᾶ ἕνεκα διωγμοῦ καὶ ἔδρασε στὶς ἀνατολικὲς ζῶνες μὲ μεγάλες ἐπιτυχίες, κοντὰ στὴ λίμνη Χαμοὺν (παράδαλε σφαγὴ νηπίων -- Γαλιλαία, λίμνη Γεννησαρέτ). Θεωρεῖται ὃ δημιουργὸς μιᾶς κοσμογονικοθρησχευτικῆς διδασκαλίας, ποὺ ὡς δάση της ἔχει τὴ διανοητική, τὴν πρόνοια, τὴ σοφία τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ὁ γεφυροποιὸς μεταξὺ τοῦ κόσμου τοῦ πνεύματος καὶ τοῦ κόσμου τῆς ὕλης. ἌΛχουρα Μάσδα - Γιαχθέ: Κοινὴ ἡ μοναδικότητα τὴ διδασκαλία αὐτὴ ὁ κατεξοχὴν διανοητικὸς χαρακτῆρας τοῦ ὑπερτάτου ὄντος ταυτίζεται στ’ ὄνομα «Αχουρα Μάζδα». ἔάχουρα εἶναι ὃ Κύριος, ἡ θεότητα, ὁ θεὸς καὶ Μάζδα ὃ σκεπτόμενος, ὁ προνοῶν, ὁ σοφός, ὁ ποιητής, ὁ δημιουργός (παράδαλε: Πιστεύω εἰς ἕνα Θεὸν πατέρα παντοκράτορα, ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς...»). Ὁ Άχουρα Μάζδα λοιπὸν εἶναι ὁ ἕνας καὶ μονοδικὸς θεός, ὁ δημιουργὸς τῶν πάντων, ποὺ ἡ δημιουργικότητά του ὀφείλεται στὴ δύναμη τοῦ προνοεῖν, τοῦ σκέπτεσθαι πρὸ πάσης θείας του ἐνεργείας. Στὸ θιθλἰο «Ὑάσνα» (31, 6-7) διαδάζουμε: «Στὸ Μάξδα ἀνήκει ἡ δασιλεία, ποὺ τοῦ παρεσχέθη ἀπὸ τὴν ἀγαθὴ σκέψη. Αὐτὸς “ἐν ἀρχῇ” μὲ σοφία ἐπλήρωσες μὲ φῶς τὸ διάστημα καὶ μὲ τὴ δύναμη τῆς διανοίας σου ἐδημιούργήσες τὴν ἀλήθεια, ποὺ Σύ, ὦ Μάΐδα, διὰ τοῦ πνεύματός Σου τὴν παρέχεις». Ἑπτὰ (7) εἶναι οἱ θεῖες ἰδιότητες τοῦ ̓Αχουρα Μάΐζδα: 1. Ἡ 6ασιλεία (ξάθρα), 2. ἡ ἀθανασία (ἀμουρτάτ), 3. Τὸ ἀγαθὸν πνεῦμα (6οχοῦ μανάχ), 4. ἡ ἀλήθεια (ἀρτά), 5. ἡ ἀφοσίωση (ἁρμάτι), 6. ἡ εὐλάδεια (ἀχραμάτι) καὶ 7. ἡ ἀκεραιότητα (χουρδατάτ). Αὐτὲς οἱ ἔννοιες στὸ