ΘΕΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: οχἢ σοφίας ἡ ἐπίσκεψη - ἀνάλυση ὅ ὅρων καὶ ὀνομάτων. Ας ὁρίσουμε καὶ ἂς προσ- ᾽ διορίσουμε μέσα ἀπὸ τὰ λεξικὰ. τοὺς ἱστορικοθρησκειολογικοὺς ὅρους «Παποκαι- σαρισµός», «Θεοκρατία» καὶ τὸ γέννημα τοῦ πρώτου, τὸν «Παπο-καίσαρα» (κάτι σὰν τὸν Χομεϊνὶ π.χ. στοὺς νεώτερους χρόνους). Ὁ «Παποκαισαρισμὸς « ἀποτελεῖ τὸ διαχρονικὀ καὶ ἐκφυλιστικὸ φαινόμενο τῆς πολιτεί- ας, ὅταν ὁ ἀνώτατος ἢ οἱ ἀνώτεροι θρησκευτικοὶ ταγοὶ ἐγκαταλείπουν τὴν πνευματικο- θρησκευτικὴ διακονία καὶ ἐμπλέκονται στὴν κοσμικὴ καὶ πολιτικὴ διαμάχη, μὲ ἀντικει- μενικὸ σκοπὸ νὰ διευρύνουν τὰ ὅρια τῆς θρησκευτικῆς ἐξουσίας τους, ὥστε νὰ ἀσκοῦν δι- πολικὴ θρησκειοπολιτικὴ ἐξουσία». Ὁ δεύτερος ὅρος «Θεοκρατία» ἀποτελεῖ τὸ ἀνώμαλο Φαινόμενο τῆς ἐνσωμάτωσης τῆς πολιτειακῆς. ἐξουσίας στὴ θρησκευτιχή. Σ᾽ αὐτὴ τὴν περίπτωση «ἡ κοινωνικὴ καὶ ὶ πολιτικὴ ζωὴ ρυθμίζονται ὅ ὄχι ἀπὸ πολιτειακὰ Συντάγματα καὶ πολιειακοὺς νόμους ἀλλ’ ἀπὸ ἱερὲς δίόλους καὶ ἱεροὺς κανόνες» π.χ. Παλαιὰ Διαθήκη, Τορὰ καὶ Μωσαϊκὸς νόμος στὸ Ἰσραὴλ ἄλλοτε καὶ τώρα ἢ Κοράνι σὲ μιὰ σειρὰ Ἰσλαμικῶν - θεοκρατικῶν χρατῶν ἀπὸ τὴ Λιδύη µέχρι τὸ Ἰράν. «Παποκαίσαρας» τέλος εἶναι ὁ θρησκευτικὸς ἡγέτης, ὁ ὁποῖος «διέρρηξε τοὺς Συνταγ- ματικοὺς φραγμούς, ποὺ διακρίνουν τὴν Εκκλησία ἀπὸ τὴν Πολιτεία καὶ πολιτικοποίη- σετὴν ἐκκλησιαστικὴ διοίκηση». .. τὴν Ἑλλάδα κατὰ τὴν περίοδο αὐτὴ ἔχουμε τὴν περίπτωση τοῦ μητροπολίτη ᾿Αλέ- Ἑανδρουπόλεως κ. Ανθιμου. Στὴν Τακτικὴ Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, σύµφωνα μὲ καταγγελτικὸ ἄρθρο τοῦ διευθυντῆ τῆς «Ἐλευθεροτυπίας», (Πέμπτη. 10-10-02): «Εὐθεῖα ἀνάμειξη τῆς᾽ Εκκλησίας στὴν πολιτικὴ ζωὴ εἰσηγήθη- κε ὁ Μητροπολίτης Αλεξανδοουπόλεως κ. "Άνθιμος στὴ χθεσινὴ συνεδρίαση τῆς 'Ἱεθαρ- χίας. Ἢ πρότασή του, ὅπως ἀναφέρεται στὸ δελτίο Τύπου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἔτυχε τῆς. εὐφήμου μνείας τοῦ Προέδρου τῆς΄ Ἱεραρχίας κ. Χριστοδούλου». Ὁ ᾿μακαριστὸς ᾿Αρχιεπίσχοπος Σεραφεὶμ ἔλεγε; καὶ τὸν ἀκούγαμες σεδαστικὰ εἰς ἐπήχο- ον πάντων: «Α κοῦστε ὅλοι: γιὰ ἐμᾶς τοὺς οασοφόρους ἡ πολιτικὴ εἶναι σὰν τὸ κάρδουνο. “Ὅταν τὸ πιάνης ἀναμμένο καίγεσαι κι ὅταν σδησμένο μουξουρώνεσαι». Ὃ ἐστὶ µεθερµη- νευόμενο θεολογικά: «Τὰ τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ θεοῦ τῷ θεῷ»" γιατὶ ἡ ἀνά- µειξη τῆς θρησκευτικῆς καὶ τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας μόνο δεινὰ ἐπέφερε π.χ. τὸ «Ανάθε- μα Βενιζέλου» (1916) καὶ τὴν «ὀργὴν τοῦ θείου ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀνομίας», θὰ προσθέ- ταµε στὰ λαϊκὰ ἀλλὰ ρεαλιστικὰ σεραφειμικὰ λόγια. Τώρα ἀπὸ χαθαρὰ ἐχχλησιολογιχῆς πλευρᾶς, ὦ ὡς ἔχοντες ἀσχοληθῆ καὶ ἐκδώσει συγ- Υραφιχὸ ἔί ἔργο μὲ τὸν τίτλο «Ἡ ἀναγκαιότης χωρισμοῦ Ἐκκλησίας καὶ Κράτους», ἔχουμε κι ἕνα ἄλλο σημεῖο νὰ σχολιάσουµε.΄ Ὅλοι οἱ σύγχρονοι θεολόγοι, ὅταν ἀναφέρωνται στὴν περὶ Ἐκκλησίας θεωρία, τὴν. ἀποχαλοῦν «σῶμα πιστῶν». Ἔχουμε στὰ χέρια μας ἐπίσημο κείμενο - ἐγκύκλιο ἐπιστολή, ἡ ὁποία ἀπεστάλη σ᾽ ὅλους τοὺς ἱερεῖς τοὺς ὑπηρετοῦντας στὴ δικαιοδοσία τῆς ᾿Αρχιεπισχοπῆς ᾿Αθηνῶν τοῦ μεγάλου τότε πρωτοσύγχελλου ἀρχιμαν- δρίτου Δημητρίου Μπεχιάρη, νῦν Μητροπολίτη Γουμενίσσης στὸ Κιλκίς, ὁ ὁποῖος «κατ᾽ ἐντολὴν» τοῦ τότε Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν κ. Σεραφεὶμ θεολογικώτατα ἀναφέρει (στὶς 21- 01:65) στὸν πρόλογο τοῦ πολυκυκλοφορούμενου ἔργου µας «Οἱ Πέντε Μεγάλες Θρησκεῖες" Ὑπὲρ καὶ Κατὰ» (ἐκδ. Πατάκη): «Όταν ὁμιλοῦμε περὶ ᾿Ορθοδοξίας, δὲν ἐννοοῦμε ἕνα θρησχευτικὸ καταπιεστικὀ σύστημα, ἀλλὰ ἕνα σῶμα Χριστοῦ καὶ Πιστῶν». Αὐτὴ εἶναι ἡ ὀρθόδοξη θέση. Τώρα πῶς φθάσαµε στὸν παποκαισαρικὸ παρασκευαϊδισμό, ἂς ἐρωτηθῇ ἡ τρόικα τῶν κ.κ. Χριστοδούλου, ᾿Ανθίμου καὶ Μεταλληνοῦ. Δρ Γεώργιος Μουστάκης Θεολόγος, κοινωνιολόγος