ΤΟ ΘΑΨΙΜΟ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ «ΚΑΛΥΨΗ») ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ Ἕνα ἀπίστευτο σκάνδαλο σὲ ἐξέλιξη ναι γνωστό, ὅτι ὁ ἥρως τοῦ 21 στρατηγὸς Ἰωάννης Μακρυγιάννης κληροδότησε στὴν Ἑλληνικὴ Πολιτεία ἕκταση 150 μ. νοτίως τῆς) Ακρόπολης, στὴν περιοχὴ τῶν ̓Αθηνῶν ποὺ ἕως σήμερα φέρει τὸ ὄνομά του. Μέχρι τὴν ἐποχή μας ὡστόσο ἦταν ἄγνωστος ὁ ὄγκος καὶ ὁ πλοῦτος τῶν ἀρχαιολογικῶν θησαυρῶν, ποὺ κρύδονταν ἐπὶ σειρὰν αἰώνων στὸ ὑπέδαφος αὐτῆς τῆς περιοχῆς. Τὰ σχέδια τῶν κυδερνήσεων ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ ̓80 καὶ ἐντεῦθεν γιὰ τὴν κατασχευὴ τοῦ Νέου Μουσείου τῆς) Ακρόπολης στὸ οἰκόπεδο τοῦ Μακρυγιάννη ὡδήγησαν τὴν κατάσταση στὴ σημερινή της ἔκρηξη: Μία πλειάδα Ἑλλήνων ἀλλὰ καὶ ξένων ἁπλῶν πολιτῶν, προσωπικοτήτων, ἐπιστημόνων, Φορέων καὶ ὀργανισμῶν ἀντιδροῦν σθεναρὰ καὶ μὲ κάθε θεμιτὸ μέσο στὴν ἐπαπειλούμενη καταστροφὴ τοῦ ἀρχαιολογικοῦ χώρου ἀφ ̓ ἑνός, καὶ ἀφ ̓ ἑτέρου τὸ ρωμαίικο κρατίδιο νὰ ἔχῃ στὸ ἐνεργητικό του, ὅσον ἀφορᾶ στὴν προκείμενη ὑπόθεση, σωρεία παρατυπιῶν καὶ παραλείψεων καὶ νὰ ἐπιχειρῇ μὲ τὴν παρελκυστικὴ, ἀνεύθυνη καὶ ἀήθη τακτική του τὸν ἀφανισμὸ ἑνὸς μεγάλου κεφαλαίου τῆς ἱστορίας τῶν ̓Αθηνῶν. Ἡ ἀξιολόγηση ὅλων τῶν συνθετικῶν αὐτοῦ τοῦ ζητήματος στοιχείων μὲ τὴν συνεργασία τοῦ κ. Σπύρου Καλογερόπουλου, ἐπιχειρηματικοῦ ἀναλυτῆ καὶ μέλους τῆς Συντονιστικῆς Ἐπιτροπῆς Συλλόγων καὶ Φορέων ποὺ δραστηριοποιοῦνται γιὰ τὴ διάσωση καὶ ἀνάδειξη τοῦ ἀρχαιολογικοῦ χώρου τοῦ Μακρυγιάννη. ὁδηγεῖ στὴ διαπίστωση, ὅτι ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ κράτους τὰ κίνητρα ποὺ ὑπαγορεύουν τὴν «σώνει καὶ καλὰ» ἀνέγερση τοῦ νέου Μουσείου στὸ συγκεκριμένο σημεῖο, μπορεῖ κανεὶς νὰ τὰ ἀποδώσῃ σὲ σκοπιμότητα, ὅπως πολὺ χαρακτηριστικὰ ἀνέφερε γιὰ τὸ θέμα σὲ ἀνοικτὴ ὁμιλία του στὶς 19/6/02 καὶ ὁ ἀκαδημαϊκὸς καὶ Γενικὸς Γραμματέας τῆς) Αρχαιολογικῆς Ἑταιρείας κ. Βασίλειος Πετράκος. ̓Επίσης σὲ ἄλλο σημεῖο τῆς ὁμιλίας του καυτηρίαζε τὴν τακτικὴ ὡρισμένων συναδέλφων του καὶ μή, λέγοντας ὅτι: «ὅσοι συμμετέχουν στὶς διαδικασίες γιὰ τὴν ἐπιτυχία τοῦ σκοποῦ αὐτοῦ (τῆς κατασκευῆς τοῦ Μουσείου δηλαδή). ἂν μὲν εἶναι ἀρχαιολόγοι, ἀποδεικνύουν ὅτι δὲν διαθέτουν τὸ ἦθος, τὸ ὁποῖο εἶναι ἀναγκαῖο