ΕΕΞΕΑΕΕΗ ΚΑΙ σι ΑΜΟυΕ Μὲ τὴν πρώτη ματιὰ κανεὶς δὲν θὰ ἔλεγε πὼς οἱ δύο αὐτὲς λέξεις ἔχουν ἑλληνικὴ προέλευση καὶ συνεπῶς εἶναι ἑλληνικὲς καὶ μπῆκαν στὴν ἀγγλικὴ γλῶσσα. Καὶ ὅμως, ἐὰν δὲν ὑπῆρχε ἡ ἑλληνικὴ μαγιὰ -ἡ γλωσσομαγιά-, οἱ λέξεις αὐτὲς δὲν θὰ ὑπῆρχαν στὴν ̓Αγγλικὴ καὶ τὸ γλωσσικὸ ὑπέδαφος ποὺ καλύπτουν θὰ ἦταν μᾶλλον ἄγνωστο. Σημασιολογικὰ ἡ λέξη γεκεατοᾷ σημαίνει «ἔρευνα» καὶ τὸ ρῆμα γενεατεΝ «ἐρευνῶ». Τὸ δεύτερο συνθετιχὸ τῆς λέξης σεατοᾗ ἐπίσης σημαίνει «ἐρευνῶ» καὶ τὸ πρῶτο γε σημαίνει «πάλι», ὁπότε ἀποδόθηκε ἡ ἔννοια τοῦ «ἀνα-ζητῶ» καὶ τῆς «ἀνα-ζήτησης». Ἢ ἀναξήτηση τῆς ἔννοιας 5εβΓοΙ ἐτυμολογικὰ καὶ νοηματικὰ μᾶς πηγαίνει πίσω στὴν ἰδέα «ροίηρ τοιιπά ἰη εἰτε]εο» (Ξ-- πηγαίνω γύρω σὲ κύχλους Ξ κυχλοφέρνω ἢ γυροφέρνω). Μπῆχε στὰ ̓Αγγλικὰ - τὸ λένε τὰ ἀγγλικὰ λεξικὰ -- ἀπὸ τὸ γαλλικὸ οδγοετ καὶ αὐτὸ ἀπὸ τὸ λατινικὀ εἶγεατο" καὶ τὰ ἀγγλόφωνα ἐτυμολογικά λεξικὰ τὸ τονίζουν μὲ ὑπερηφάνεια: «αι ήηλαιοἰν οι Οτθεκ ΚΥΚΙΟΣ» {Ξ τελικῶς ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ κύκλος). Φυσικὰ στὰ Αγγλικά ὑπάρχουν ἀπὸ τὴν ἴδια ρίζα τοῦ κύκλου οἱ ρίζες εἰτείε, εγεἰε καὶ οἵτοις, ἀπὸ ὅπου ἐμεῖς ὡς ἀντιδάνειο χάναμε τὸ «τσέρχι» καὶ τὸ «ταίρχο» ὅπου ὅλα πᾶνε γύρω- γύρω. Τόσο ἀγάπησαν οἱ ̓Αμεριχανοὶ τὸν ἑλληνικὸ κύκλο, ποὺ ἔκαναν καὶ τὸ δικό τους «τσίρκο», τὴν ὀργάνωση Κι ΚΙυχ ἰΔη."Ας τὸ τονίσουμε καὶ πάλι, πὼς οἱ ̓Αμερικανοὶ μὲ πολλὴ ὑπερηφάνεια τὸ διατυμπανίζουν: «ΕΤΟΙ Οτεεκ ἀγκίος» χαὶ μεριχὲς φορὲς τὸ ἀνορθογραφοῦνε καὶ τὸ κάνουν Κικ]ο»(!). Οἱ ἑλληνικὲς λέξεις ἔχουν ἐπάνω τους μιὰ μαγεία, μία ἀφάνταστη γοητεία καὶ λάμψη γιὰ τοὺς ἀγγλόφωνους: καὶ τοῦτο γιατὶ ἔχουν ἐπάνω τους ἕνα ἐπτυφλωτικὸ καὶ πνευματικὸ γχλάμουρ, δηλ. 8! πιουτ. Μὲ ποιά γλωσσιχὴ ἀρχιτεχτονιχὴ δημιουργήθηχε ἡ λέξη αὐτὴ γχλάμουριρίαπιοιτ, ποὺ σημαίνει, ὅπως εἰπώθηχε ἤδη, «γοητεία», «μαγεία», «λάμψη» καὶ «αἴγλη»; Στὴν ἀρχὴ ἦταν τὸ ρῆμα γράφω. Ἀπὸ αὐτὸ ἔγινε ἡ γραφὴ καὶ τὸ γράμμα. (Γράφεται μὲ δύο μ, γιατὶ τὸ φ τοῦ θέματος γραφἀφωμοιώθηχε μὲ τὴν κατάληξη -μα χαὶ ἔγινε γράμμα). Ἡ γραμματιχὴ τέχνη ἀρχικὰ ἦταν ἡ ἐπιστημονιχὴ ἀνάλυση τῆς γλώσσας σὲ μέρη τοῦ λόγου, ἀπ ̓ ὅπου δημιουργήθηχε καὶ ἡ λέξη Τεχνολογία γιὰ πρώτη φορά. Δηλαδὴ ἦταν ἡ τέχνη νὰ ἀναγνωρίζῃς τοὺς διάφορους τύπους τῶν λέξεων τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας. Γραμματική εἶναι αὐτὸ ποὺ σημαίνει καὶ σήμερα. Σὲ καμμία ἄλλη γλῶσσα ἡ Γραμματικὴ δὲν γράφτηχε γιὰ νὰ συνοψίσῃ ὅλους τοὺς γλωσσικοὺς κανόνες παρὰ μόνο στὴν Ἑλληνικῆ γιὰ πρώτη φορά. Ἐξ ἄλλου καὶ τὸ πρῶτο ἑλληνικὸ θιθλίο, τὸ ὁποῖο τυπώθηχε μετὰ τὴν ἀνακάλυψη τῆς τυπογραφίας, ἦταν ἡ «Γραμματικὴ» τοῦ Κωνσταντίνου Λασκάρεως στὸ Μεδιόλανο, τὸ σημερινὸ Μιλᾶνο, στὶς 30 Ιανουαρίου τοῦ Ι476. Ὅποιος ἤξερε Γ Ῥαμματικὴ -- -καὶ στὰ Αγ γλικὰ σγαπιπιαίτε -- ἔλαμπε μὲ τὶς γνώσεις του. Στὰ πιὸ παλιὰ / ἀρχαῖα (ρ) Αγγλικά ἡ λέξη Γραμματιχὴ ἡ ἦταν ΟΑΠΙΠΙΑΓΥΕ, ἀπὸ ὅπου ἔγινε τὸ Οἰαπιομγς «οΚίΙί ὑπ ΟΥΑΠΙΗΙΑΥ απ ἠοηιος «ΚΙ ἴπ πιαςἰο» (Ξ ἱκανότητα στὴ Γραμματιχὴ καὶ ὅθεν ἱκανότητα στὴ μαγεία) καὶ τὰ λεξιχὰ τὸ τονίζουν; «Εγοηι 1, αἵ Οπαηηιαιίεα απ ΟΥΕΚ Ογαπωμαιίκε». Καὶ ἔτσι γεννήθηκε ἡ λέξη Οἰαπιουγ- «αἴγλη», «λάμψη». «γοητεία», «μαγεία», «ἕλξη». “Ὅποιος εἶχε τὴν αἴγλη τῆς Γραμματικῆς γινότανε δάσκαλος. δηλ. ἰεᾶςματ. ποὺ θὰ πῇ αὐτὸς ποὺ δείχνει τὸ σωστὸ τρόπο χαὶ ἔχει τὸ φωτοστέφανο τῆς γνώσης. ̓Απὸ τὸ ρῆμα δείκνυμι ἔγινε ὁ {εαε]ιεγ στὰ Αγγλικά. ̓Αφοῦ χαλλιεργήθηχε ἡ λέξη φίανποιιν μὲ ὅλες αὐτὲς τὶς λάμψεις, τὴν πήραμε καὶ ἐμεῖς σήμερα ὡς ἀντιδάνειο καὶ τὴν χάναμε γκλάμουρ ἢ γκλάμορ καὶ ἀφήσαμε τὴν αἴγλη χαὶ τὴ λάμψη. Τελευταῖα κυκλοφορεῖ στὴν Ελλάδα ὡς γκλαμουριά (1) "Ας θαυμάσουμε Νεοελληνική... αἴγλη! Θὰ τελειώσω μὲ τὴν παρατήρηση. πὼς μὲ αὐτὲς τὶς δύο λέξεις μόνο θλέπουμε καθαρὰ πόσο σημαδρασὴ ἔχει ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα στὴν παγχόσμια σήμερα ̓Αγγλικὴ Γλῶσσα, ποὺ μόνο μὲ τὴν ἑλληνικὴ γλωσσικὴ ὄσμωση δημιουργεῖ νέες λέξεις" λέξεις τὶς ὁποῖες ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα τὶς καλλιεργοῦσε γιὰ χιλιάδες χρόνια πρὶν μὲ τὴν ἔρευνα, ποὺ ζωντάνεψε ἑλληνικὰ μὲ τὸ τεσαᾶτοῖ Θωμᾶς Γ. Ἠλιόπουλος Διευθυντὴς Κολλεργίου «Παιδεία» Μελδούρνης