ΑΣΣΥΡΙΟΙ - ΒΑΒΥΛΩΝΙΟΙ: Σύγχρονοι τῶν Μυκηναίων - ᾿Αχαιῶν καὶ τῆς ἐκστρατείας τους στὴν Τροία ἱ πρὸ τῶν λεγομένων «Σουμερίων» (6λ. «Δαυλὸν», τ. 242, «Οἱ ᾿Ἰδαῖοι - Κρῆτες ἐκπολιτιστὲς τῶν δῆθεν Σουμερίων») κυρίαρ- χοι τῆς ἀρχαίας Μεσοποταμίας καὶ τῆς εὐρύτερῆς περιοχῆς πρὸς νότον καὶ δυσμάς, ἦσαν κατὰ σειρὰν ἀρχαιότητος οἱ ᾿Ασσύριοι -Βαθυλώνιοι. Οἱ ᾿Ασσύριοι «ἔλαδαν τὸ ὄνομά τους», ὅπως γράφει ὁ ΤΙΣ. Παππασταύρου στὴν «Αρχαία Ἑλληνικὴ Ἱστορία» (ἐκδ.Ο.Ε.Δ.Β. 1967, σελ. 26), «ἀπὸ τὴν πόλη ᾿Ασσούρ, εὑρισκομένην πρὸς δορρᾶν τῆς Μεσοποταμίας», πόλη τὴν ὁποία κανένας τῶν ἀρχαίων συγγρα- Φέων δὲν ἀναφέρει. Στὴν παροῦσα ἔρευνα ἀποδεικνύεται μὲ δάση τὶς πληροφορίες ἀρχαίων συγγραφέων, ὅτι τὰ περὶ χρονικῆς προτεραιό- τητάς τους ἔναντι τῶν ἑλληνικῶν πολιτισμῶν τῆς Κρήτης καὶ τῶν Μυ- κηνῶν, εἶναι ἀνυπόστατα. Τὰ στοιχεῖα ἀποδεικνύουν ὅτι ἦσαν πολὺ νεώτεροι τῶν Ἰδαίων Κρητῶν καὶ σύγχρονοι τῶν ᾿Αχαιῶν τῆς Ὅμη- ρικῆς περιόδου. Τὸ «Λεξικὸν τοῦ Σουίδα» (τόμος Α΄, σελ. 185) ἀναφέρει: «Ἢ ἐξουσία τῶν ᾿Ασσυ- οίων ἀνάγεται στοὺς μυθικοὺς χρόνους, ὅταν ἐπεκράτησαν ἐπὶ ἑνὸς μικροῦ μέ- ρους τῆς ᾿Ασίας». .ὋὋ ᾿Ορφεὺς στὰ «᾿Αργοναυτικά» του (μετ. Σπ. Μαγγίνα, ἐκδ. Ἔγκ. Λεξ. «Ἥλιος» 1977, στ. 755-757) καταχωρίζει ὅτι: «παρακάμψαντες αὐτὸν τὸν ποταμὸν ἐπλέαμε στοὺς ὅρμους τῶν Οὔρων, τῶν Χινδαίων, τῶν Χαρανδέων καὶ τῶν Σολύμων καὶ εἰς τὸν λαὸ τῶν ᾿Ασσυρίων». Ἐπίσης καὶ ὁ Απολλώνιος ὁ Ρόδιος στὰ «᾿Αργοναυτικά» του (μετ. Α. Βολτῆς, ἐκδ. Καρδαμίτσα, σελ. 125) γοά- φει: «Μετὰ οἱ Αργοναῦτες φθάσανε στὴ χώρα τῶν ᾿Ασσυρίων». Ἡ ᾽Αογοναυτικὴ ἐκστρατεία, ὅπως ὑπολογίζεται στὸ διόλίο µου «Η᾽᾿ Αναχρονολόγηση τῆς Προϊ- στορίας» (ἐκδ. «Δαυλὸς» 1999, σελ. 156). ἔγινε περὶ τὸ ἔτος 3.112 π.Χ. Ἐξέρχεται λοιπὸν ἡ παρουσία τοῦ λαοῦ τῶν ᾿Ασσυρίων ἐκ τῶν μυθικῶν χρόνων καὶ κατα- λαμόάνει ἱστορικὴ θέση στοὺς προϊστορικοὺς χρόνους, στὰ παράλια τοῦ Εὐξεί- νου Πόντου. “Ὁ Αλέξανδρος ὁ Πολυΐστωρ στὰ «᾿Ασσυριακά»του, ὅπως τὰ διασῴζει ὁ᾽Αγά- θιος (11,25). λέγει: «Ίέγουν ὅτι πρῶτοι οἱ Ασσύριοι κατέλαδον ὅλην τὴν Ασίαν, πλὴν τῶν ᾿Ινδῶν ποὺ κατοικοῦσαν πέρα ἀπὸ τὸν Γάγγην ποταμόν. Φαίνεται ὅτι ὁ Νίνος πρῶτος ἐστερέωσε τὴν θασιλείαν του καὶ μετὰ ἡ Σεμίραμις καὶ στὴ συ- νέχεια ἅπαντες οἱ ἀπόγονοίτου μέχοι τοῦ Βελεοῦ τοῦ Δερκετάδου, γιατὶ σὲ αὐτὸν