ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Πρόσθετες πληροφορίες γιὰ τὸ «χαλκεόφωνο» («Δ», τ. 246) Κύριε διευθυντά, σκων». Καὶ λίγες γραμμὲς πιὸ κάτω: «Σὲ κάποιΠῆρα ἀφορμὴ νὰ σᾶς γράψω, διαβάζοντας τὸ ον Διοκλῆ χρεώνεται ἡ ἐπινόηση τῆς τέχνης τῆς ἄρθρο γιὰ τὸ ἀρχαιοελληνικὸ μουσικὸ ὄργανο ἀνάκρουσης μελῳδιῶν μέσῳ μιᾶς ὁμάδας δίχαλκεόφωνο στὸ τεῦχος 246. Τὸ ἄρθρο εἶναι σκων, τοὺς ὁποίους χτυποῦσε μὲ μιὰ ράβδο». πολὺ κατατοπιστικὸ καὶ δίνει λεπτομερεῖς πληἩ δεύτερη παρατήρηση ἀφορᾷ σὲ μιὰ μικρὴ ροφορίες γιὰ τὴν κατασκευὴ τοῦ ὀργάνου. Παρ’ λεπτομέρεια στὴν κατασκευὴ τοῦ ὀργάνου. Ὁ ὅλα αὐτὰ θὰ ἤθελα νὰ κάνω κάποιες παρατηκύριος Καρμιράντζος ἀναφέρει, ὅτι γιὰ τὸ πάρήσεις. Ἀναφέρεται στὸ ἄρθρο, ὅτι τὸ ὄργανο χος τοῦ πρώτου δίσκου ἔθεσε τὸ 1/4 τοῦ ἱεροῦ αὐτὸ δὲν ἐμφανίζεται ἀπὸ μουσικολόγους στὴν δακτύλου δηλαδὴ 4,8 χιλιοστά, ἐνῷ ὁ ἀριθμὸς διεθνῆ βιβλιογραφία. Ὅμως ὁ M.L. West στὸ αὐτὸς εἶναι 7,725. Ἐδῶ θὰ κλείσω. Καὶ πάλι συγβιβλίο του «Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Μουσική», (σελ. χαρητήρια γιὰ τὸ ἄρθρο· πρώτη φορὰ ἐμφανί180) ἀναφέρει: «Γύρω στὸ 500 π.X. ὁ Ἵππασος ζονται τόσο ἀναλυτικὲς πληροφορίες γιὰ τὴν καὁ Μεταποντῖνος λέγεται πὼς χρησιμοποίησε τασκευὴ αὐτοῦ τοῦ ὀργάνου. χάλκινους δίσκους διαφορετικοῦ πάχους γιὰ νὰ Μὲ τιμὴ Νικόλαος Σωτηριάδης καταδείξῃ σύμφωνα διαστήματα καὶ ἕνα αἰῶνα ἀργότερα ὁ Γλαῦκος ὁ Ρηγῖνος καλλιεργοῦσε Στάφφορντ, M. Βρεταννία τὴν τέχνη τῆς ἀνάκρουσης χορδισμένων δίΣημείωση τοῦ κ. K. Καρμιράντζου: Εὐχαριστώντας, διευκρινίζω ὅτι ὁ «ἱερὸς ποὺς» = 309,0 χλσ. (ὑπάρχουν πολλοί· ἀπὸ 320,4 ἕως 295,6) διαιρεῖται σὲ 16 δακτύλους καὶ ὄχι σὲ 10. Ἔτσι ἀντὶ τοῦ 309,0:10X4 = 7,725 χλσ., GREECE, GRECIA, GRE`CE, GRIECHENLAND... Κύριε διευθυντά, Αὐτὰ καὶ πολλὰ παρόμοια ὀνόματα χρησιμοποιοῦν οἱ ξένες χῶρες, ὅταν θέλουν νὰ ἀναφερθοῦν στὴν πατρίδα μας, τὴν Ἑλλάδα... Ὅλα τους ἔχουν κοινὴ ρίζα, τὴ λατινικὴ λέξη «Graeci», ποὺ εἶχε δοθῆ στὴν ἀρχαιότητα ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους γιὰ τοὺς Ἕλληνες τῆς Κάτω Ἰταλίας. Τὸ καθεστὼς αὐτὸ συνεχίστηκε ἀταλάντευτα σὲ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς Ρωμαϊκῆς, τῆς Βυζαντινῆς καὶ ἀργότερα τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Μὲ τὸν ἡρωικὸ πανεθνικὸ ξεσηκωμὸ τοῦ 1821 ἡ Ἑλλάδα ξαναγεννιέται, ὕστερα ἀπὸ 1850 χρόνια σκλαβιᾶς μετὰ τὴν ὁλοκληρωτικὴ κατάληψή της ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους. Οἱ Ἕλληνες ξαναβρίσκουν τὴν ἄρρηκτα δεμένη μὲ τὸν ὑπέροχο ἀρχαῖο Ἑλληνικὸ Πολιτισμὸ συνείδησή τους καὶ τὸ κράτος ποὺ δημιουργεῖται δὲν εἶναι οὔτε Ρωμαϊκὴ οὔτε Βυζαντινὴ ἐπαρχία, ἀλλ’ ὀνομάζεται Ἑλλὰς καὶ οἱ κάτοικοί του Ἕλληνες. Τὸ παράδοξο ὅμως, καὶ κατὰ τὴν ταπεινή μου γνώμη ἀπαράδεκτο, εἶναι, ὅτι τὰ ὀνόματα Ἑλλὰς καὶ Ἕλληνεςτὰ ἔχουμε μόνο γιὰ ἐσωτερική μας χρήση. Γιὰ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο ἰσχύουν τὰ λατινογενῆ ὅπως Greece καὶ Greeks γιὰ τοὺς ἀγγλόφωνους καὶ παρόμοια ὁμόρριζα γιὰ ἄλλες χῶρες. Τὸ ἀκατανόητο στὴν περίπτωσή μας εἶναι, αὐτὸ ποὺ συμβαίνει μὲ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους τοὺς Ἕλλη(cid:2)