ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Πρόσθετες πληροφορίες γιὰ τὸ «χαλκεόφωνο» («Δ», τ. 246) Κύριε διευθυντά, Πῆρα ἀφορμὴ νὰ σᾶς γράψω, διαβάζοντας τὸ ἄρθρο γιὰ τὸ ἀρχαιοελληνικὸ μουσικὸ ὄργανο χαλκεόφωνο στὸ τεῦχος 246. Τὸ ἄρθρο εἶναι πολὺ κατατοπιστικὸ καὶ δίνει λεπτομερεῖς πλη- ροφορίες γιὰ τὴν κατασκευὴ τοῦ ὀργάνου. Παρ’ ὅλα αὐτὰ θὰ ἤθελα νὰ κάνω κάποιες παρατη- ρήσεις. Ἀναφέρεται στὸ ἄρθρο, ὅτι τὸ ὄργανο αὐτὸ δὲν ἐμφανίζεται ἀπὸ μουσικολόγους στὴν διεθνῆ βιβλιογραφία. Ὅμως ὁ M.L.West στὸ βιβλίο του «Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Μουσική»,(σελ. 180) ἀναφέρει: «Γύρω στὸ 500 π.X. ὁ Ἵππασος ὁ Μεταποντῖνος λέγεται πὼς χρησιμοποίησε χάλκινους δίσκους διαφορετικοῦ πάχους γιὰ νὰ καταδείξῃ σύμφωνα διαστήματα καὶ ἕνα αἰῶνα ἀργότερα ὁ Γλαῦκος ὁ Ρηγῖνος καλλιεργοῦσε τὴν τέχνη τῆς ἀνάκρουσης χορδισμένων δί- σκων». Καὶ λίγες γραμμὲς πιὸ κάτω:«Σὲ κάποι- ον Διοκλῆ χρεώνεται ἡ ἐπινόηση τῆς τέχνης τῆς ἀνάκρουσης μελῳδιῶν μέσῳ μιᾶς ὁμάδας δί- σκων, τοὺς ὁποίους χτυποῦσε μὲ μιὰ ράβδο». Ἡδεύτερη παρατήρηση ἀφορᾷ σὲ μιὰ μικρὴ λεπτομέρεια στὴν κατασκευὴ τοῦ ὀργάνου. Ὁ κύριος Καρμιράντζος ἀναφέρει, ὅτι γιὰ τὸ πά- χος τοῦ πρώτου δίσκου ἔθεσε τὸ 1/4 τοῦ ἱεροῦ δακτύλου δηλαδὴ 4,8 χιλιοστά, ἐνῷ ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς εἶναι 7,725. Ἐδῶ θὰ κλείσω.Καὶ πάλι συγ- χαρητήρια γιὰ τὸ ἄρθρο· πρώτη φορὰ ἐμφανί- ζονται τόσο ἀναλυτικὲς πληροφορίες γιὰ τὴν κα- τασκευὴ αὐτοῦ τοῦ ὀργάνου. Μὲ τιμὴ Νικόλαος Σωτηριάδης Στάφφορντ, M. Βρεταννία Σημείωση τοῦ κ. K. Καρμιράντζου: Εὐχαριστώντας, διευκρινίζω ὅτι ὁ «ἱερὸς ποὺς» = 309,0 χλσ. (ὑπάρχουν πολλοί· ἀπὸ 320,4 ἕως 295,6) διαιρεῖται σὲ 16 δακτύλους καὶ ὄχι σὲ 10. Ἔτσι ἀντὶ τοῦ 309,0:10X4 = 7,725 χλσ., GREECE, GRECIA, GRE`CE, GRIECHENLAND... Κύριε διευθυντά, Αὐτὰ καὶ πολλὰ παρόμοια ὀνόματα χρησιμοποιοῦν οἱ ξένες χῶρες, ὅταν θέλουν νὰ ἀναφερ- θοῦν στὴν πατρίδα μας, τὴν Ἑλλάδα... Ὅλα τους ἔχουν κοινὴ ρίζα, τὴ λατινικὴ λέξη «Graeci», ποὺ εἶχε δοθῆ στὴν ἀρχαιότητα ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους γιὰ τοὺς Ἕλληνες τῆς Κάτω Ἰταλίας. Τὸ καθεστὼς αὐτὸ συνεχίστηκε ἀταλάντευτα σὲ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς Ρωμαϊκῆς, τῆς Βυζαντινῆς καὶ ἀργότερα τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Μὲ τὸν ἡρωικὸ πανεθνικὸ ξεσηκωμὸ τοῦ 1821 ἡ Ἑλλάδα ξαναγεννιέται, ὕστερα ἀπὸ 1850 χρόνια σκλαβιᾶς μετὰ τὴν ὁλοκληρωτικὴ κατάληψή της ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους. Οἱ Ἕλληνες ξαναβρίσκουν τὴν ἄρρηκτα δεμένη μὲ τὸν ὑπέροχο ἀρχαῖο Ἑλλη- νικὸ Πολιτισμὸ συνείδησή τους καὶ τὸ κράτος ποὺ δημιουργεῖται δὲν εἶναι οὔτε Ρωμαϊκὴ οὔτε Βυ- ζαντινὴ ἐπαρχία, ἀλλ’ ὀνομάζεται Ἑλλὰς καὶ οἱ κάτοικοί του Ἕλληνες. Τὸ παράδοξο ὅμως, καὶ κατὰ τὴν ταπεινή μου γνώμη ἀπαράδεκτο, εἶναι, ὅτι τὰ ὀνόματα Ἑλλὰς καὶ Ἕλληνεςτὰ ἔχουμε μόνο γιὰ ἐσωτερική μας χρήση. Γιὰ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο ἰσχύουν τὰ λα- τινογενῆ ὅπως Greeceκαὶ Greeksγιὰ τοὺς ἀγγλόφωνους καὶ παρόμοια ὁμόρριζα γιὰ ἄλλες χῶρες. Τὸ ἀκατανόητο στὴν περίπτωσή μας εἶναι, αὐτὸ ποὺ συμβαίνει μὲ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους τοὺς Ἕλλη- �