Ὁ ἐκβαρβαρισμός του στὶς νεώτερες ἐποχὲς Ὁ Ἕλλην μέσῳ τοῦ χοροῦ ἔδωσε μορφὴ σ’ ὅλες τὶς πνευματικές, ψυχικὲς καὶ σωματικὲς κινήσεις τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος εἴτε συνειδητὲς εἴτε ἀσυνείδητες ἦσαν αὐτές. Αὐτὲς τὶς κινήσεις οὕτως ἢ ἄλλως εἶναι ἀναγκασμένος νὰ τὶς ἐκτελῇ καθημερινῶς μὲ τάξη ἢ μὲ ἀταξία. Ἡ τέχνη τοῦ Χοροῦ εἶναι συνυφασμένη μὲ κάθε εἴδους ἐκδηλώσεις καὶ δεμένη μὲ τὴν ἴδια τὴ ζωή, ποὺ ὡς σκοπὸ ἔχει τὴν ἔκφραση τοῦ Λόγου. Γιὰ τὴ μορφοποίηση τῶν ἀτάκτων (συνειδητῶν ἢ μὴ) κινήσεων τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος ἀπαιτοῦνται ἀπαραιτήτως κι ἄλλεςδύο τέχνες: ἡ ποίησις (λόγος μορφωμένος) καὶ ἡ μελῳδία (φθόγγοι μορφωμένοι). Πνεῦμα, ψυχὴ καὶ σῶμα μορφοποιημένα ταυτοχρόνως, ἀδιασπάστως καὶ ἁρμονικῶς. Αὐτὸ τὸ μέγα ἐπίτευγμα ὁ Ἕλλην ἄνθρωπος τὸ ὠνόμασε τραγούδι. M’ αὐτὸ ἐκφράστηκαν οἱ θεοί του ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος. Ἡ ἴδια ἡ ζωὴ τῶν πάντων χαρακτηρίζεται ἐκ τῆς κινήσεως· αὐτὴ δὲ ἡ κίνησις ἐμπεριέχει τὸν ρυθμόν, ποὺ εἶναι ρυθμικὴ μουσικοκινητικὴ ἀγωγή, ἡ ὁποία ἀποτείνεται στὸν ἄνθρωπο, ὡς σύνολο πνευματικό, ψυχικὸ καὶ σωματικό. Ὁ ρυθμὸς ἔχει συνεχόμενη κίνηση ροῆς. Ἐμπεριέχει ἐπίσης τὴν ἐπανάληψη καὶ τὴν περιοδικότητα (ἐναλλαγὲς ἡμερῶν, ἐποχῶν καὶ λοιπά). Οἱ ἐπαναλαμβανόμενες περίοδοι τῶν φαινομένων αὐτῶν εἶναι ὅμοιες, ἀλλὰ ποτὲ ἴδιες. Δὲν πρόκειται βέβαια γιὰ μηχανικὲς κινήσεις, ἀλλὰ γιὰ ὀργανικὲς ἀναπλάσεις. Διαφοροποιεῖται ὁ ρυθμὸς ἀπὸ τὸ μέτρο. Μέτρο, ὅπως χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος στὴ ρυθμική, σημαίνει διαίρεση τοῦ χρόνου ἢ τοῦ χώρου σὲ ἴσα μαθηματικὰ διαστήματα. Σύμφωνα μὲ τὸν Ἠλία Τσατσόμοιρο, μέτρο εἶναι: «μάθησις ποὺ ὁδηγεῖ μὲ ρυθμό, συγχρονισμένα μὲ τὸ χῶρο, ὅπου κατοικεῖ» («Ἱστορία Γενέσεως τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας», ἐκδόσεις «Δαυλός», φιλολογικὴ ἐπιμέλεια, Δ. I. Λάμπρου, 1991). Τὰ μετρικὰ φαινόμενα μποροῦν νὰ συλληφθοῦν, νὰ ὑπολογιστοῦν καὶ νὰ περιγραφοῦν, ἐνῷ τὰ ρυθμικά, μὴ ἔχοντας τὰ στοιχεῖα τῆς πανομοιοτυπίας, δὲν μποροῦν νὰ ὑπολογιστοῦν μὲ τὸ νοῦ, ἀλλὰ πρέπει νὰ βιωθοῦν μ’ ὅλο τὸ εἶναι τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ἀναγνώριση τῆς διαφορᾶς αὐτῆς μεταξὺ ρυθμικοῦ καὶ μετρικοῦ φαινομένου δημιουργεῖ μία βασικὴ θεώρηση: τὰ ρυθμικὰ φαινόμενα εἶναι σύμφωνα μὲ τὴ φύση, ὅπως τὴν ζοῦμε καθημερινῶς. Κανένα φυσικὸ στοιχεῖο (σύννεφο, φύλλο, σταγόνα βροχῆς) δὲν εἶναι πανομοιότυπο μὲ ἄλλο. Ἔτσι τὰ ρυθμικὰ φαινόμενα συνταιριάζονται μὲ τὸν ἄνθρωπο ὡς ψυχο-πνευματικὴ καὶ σωματικὴ ὁλότητα, ἡ ὁποία εἶναι ἐπίσης κομμάτι τῆς φύσεως, ἐνῷ τὰ μετρικὰ φαινόμενα ἀντιθέτως ἀποτείνονται στὸν ἐγκέφαλον καὶ τὸν δραστηριοποιοῦν. Ὁ χορός, χάρη στὸ ρυθμὸ καὶ τὴν ἰδιορρυθμία του, ἀποτελεῖ μέρος τῆς ὑπάρξεώς μας, γι’ αὐτό, προτοῦ νὰ θεωρηθῇ ὡς τέχνη, εἶχε προορισμὸ πολὺ πιὸ ζωντανό: ὅταν