ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΙΚΟΡΕΤΖΟΣ Δύο Κρατικὰ Βραβεῖα ΗΠοιήσεως διηγοῦνται τὴν «ἱστορία» τους (Περὶ ἐκκεντρισμῶν, χυδαιογραφίας καὶ συναφῶν) Λοιπόν! Τὸ παρακάτω σενάριο παρουσιάζει ἐνδιαφέρον. Θὰ μποροῦσα νὰ ἰσχυριστῶ, ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον. ̓Εννοῶ γιὰ μένα. Αν συμβῆ, ἀνάλογο νὰ παρουσιάση καὶ στοὺς ἀναγνῶστες, τόσο τὸ καλύτερο. Ἡ τιμὴ θ ̓ ἀνήκει στὸν οἰκοδεσπότη τοῦ «4αυλοῦ» ποὺ τὸ φιλοξένησε. Μόνο ποὺ πρέπει νὰ ἔχει κανεὶς τὴν ὑπομονὴ νὰ τὸ ὑποστεῖ ὥς τὸ τέλος, γιατὶ στὸ ἐπιμύθιο τῆς ὑπόθεσης ἀκολουθοῦν ὡρισμένα σχόλια... Τὶ πραγματεύεται ὅμως αὐτὸ τὸ σενάριο; Εἶναι ἡ ἁπλὴ ὅσο καὶ ἀσυνήθιστη ἱστορία δύο κρατικῶν βραβείων, καὶ μάλιστα τῶν βραβείων τῆς ποίησης, ποὺ ἐφέτος ἀναγκάστηκαν νὰ περάσουν ἀπὸ πολλὲς ἀνισόπεδες διαβάσεις. Κάθε βραβεῖο διεκτραγωδεῖ καὶ τὴ δικὴ του μικρὴ ὀδύσσεια. Ἡ ἱστορία ., τοῦ ἑνὸς εἶναι ἰδωμένη ἀπὸ τὴ μᾶλλον εὔθυμη πλευρά της, τοῦ ἄλλου ἀπὸ τὴ μᾶλλον σοβαρή. Θ ̓ ἀρχίσω ἀπὸ τὴν εὔθυμη (πρῶτα τὸν καλὸν οἶνον τίθησιν...). Τὴν παρουσιάζει ἕνας ἀκραιφνὴς φίλος τῆς ποίησης, ποὺ τὸν ἔχει προσηλυτίσει κι αὐτὸν παιδιόθεν ἡ ἀρχαία φωτιά.. Φυσικά, ὁ φίλος αὐτός, ποὺ δὲν ἦλθε ἀπ ̓ τὰ παλιά, δὲν ἔχει οὐδὲ κόκκον ἀμφιβολίας, ὅτι ὡρισμένοι --- ἐκ συστήματος ἀναμάρτητοι -- βαθύτατα θὰ ἐνοχληθοῦν κι ἴσως κιόλας τοῦ ρίξουν τὸν βαρὺ λίθο τοῦ ἀναθέματος. Εἰδικὰ κάποιοι ἀπὸ τοὺς κήνσορες ἤ οὐραγοὺς τοῦ γνωστοῦ «διεθυντηρίου» θὰ τοῦ ἐπιδαψιλεύσουν, αὐτοῦ τοῦ μικροῦ, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ἀχρείου Ζακχαίου, κάποια ἔκτακτης καλλιέπειας κοσμητικὰ ἐπίθετα --- καὶ δὲν θὰ εἶναι ἡ πρώτη φορά.... ̓Αλλ ̓ ἄς ἐπανέλθω στὴν εὔθυμη ἱστορία. "Αν καὶ φαίνεται κατασκευασμένη, εἶναι, μολοντοῦτο, ὁλότελα ἀληθινή. Ἐπειδὴ ἐγὼ κωλύομαι, κρίνω προτιμότερο ν ̓ ἀφήσω τὸν ἴδιο τὸν φίλο τῆς ποίησης, ποὺ σᾶς προανάφερα, νὰ σᾶς τὴ διηγηθεῖ. ̓Ακοῦστε τον: Ὀνομάζομαι Νίκος Δημητρίου καὶ εἶμαι ἕνας δικός σας ἄνθρωπος, ποὺ μελετᾶ τὴ λογοτεχνία. Τὰ διαπιστευτήριά μου κάθε ἄλλο παρὰ προσιδιάζουν στὶς φιλολογικές μου ἐνασχολήσεις. Σπούδασα Φυσικὸς στὴ Φυσικομαθηματικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστη- μίου ̓Αθηνῶν. Οἱ λογοτέχνες ποὺ μὲ ξέροὺν, φυσικά, τὸ γνωρίζουν. Ὃ χῶρος ποὺ ἐκφράζομαι εἶναι κατεξοχήν ἡ λυρικὴ ποίηση καὶ δάσκαλός μου εἶναι ὁ Πορφύρας. Ἢ προτίμησή μου αὐτή, θέμα ἰδιοσυγκρασίας, καθόλου δὲν σημαίνει, ὅτι δὲν μοῦ εἷναι προσφιλὴς καὶ ἡ νεωτερική. Τὴ σέβομαι καὶ τὴν ὑπολήπτομαι, ἀρκεῖ νὰ εἶναι ποίηση ἀληθινή. Μερικοὶ θεωροῦν σὲ μένα τὴ συνύπαρξη Φυσικῆς καὶ ποίησης κάπως παράδοξη, μᾶλλον διχαστικἠ τῆς προσωπικὀτητάς μου, ἴσως λίγο σουρρεαλιστική... ̓Αν οἱ λογοτέχνες συμβαίνει νὰ γνωρίζουν τὴν ἐπαγγελματική μου ἰδιότητα, οἱ ἐν ἐπιστήμῃ συνάδελφοι καθὼς καὶ οἱ μαθητές μου ἀγνοοῦν παντελῶς τὴν ποιητική. Ἡ ἀπροθυμία μου νὰ τοὺς τὸ κοινολογήσω δὲν ὀφείλεται σὲ διάθεση φτηνῆς μετριοφροσύνης. Ἔχει τὶς ρίζες της σ ̓ ἕνα συναίσθημα αὐτοσυντήρησης γιὰ τὴ διαφύλαξη τῆς ἀξιοπρέπειάς μου. Γιατί, ὅταν κάποτε ἄκουσαν κάτι δικό μου ἀπὸ τὴν τηλεόραση καὶ σὲ ἐρώτησή τους εἶχα τὴν ἀφέλεια νὰ τοὺς τὸ έπιβεβαιώσω, ἀντιμετώπισα ἕνα κλίμα γενικῆς θυμηδίας. Ἕνας καθ) ὅλα ἀξιοπρεπῆς κύριος καὶ ἐπιστήμονας νὰ γράφει... ποιηματάκια! 'Οποία γελοιωδία, ὁποῖον κατάντημα. Τὸ νὰ τοὺς ἔλεγα ὅτι σὰν ποιητὴς προὐπῆρξα καὶ πὼς τὸ νὰ πάρεις κάποιο πτυχίο εἶναι ἀσύγκριτα εὐκολότερο ἀπὸ τὸ νὰ εἶσαι ποιητής, ἴσως νὰ ἐπέτεινα στὰ μάτια τους τὴν ὑποβάθμισή μου. Ἔτσι ἀποφάσισα νὰ κόψω τὶς γέφυρες καὶ νὰ βάλω στεγανὰ στὴ δουλειά μου ἀπὸ τὸν συγχρωτισμὸ μὲ τὴν ποίηση. Ἴσως ὅμως ἀρκετὰ μακρηγόρησα, φίλοι ἀναγνῶστες, ἀναφερόμενος στὰ περὶ ἐμὲ καὶ θὰ κινδύνευα στὰ σοβαρὰ νὰ θεωρηθῶ ματαιόδοξος. Δὲν ἔχω τὴν πρόθεση νὰ δώσω ἐδῶ τὴν αὐτοβιογραφία μου -- ἄν δὲν τὴν ἔδωσα κιόλας --- ποὺ δὲν παρουσιάζει κανενὸς εἴδους ἐνδιαφέρον. Ωστόσο ἡ ἀναφορά αὐτὴ δὲν ἦταν τυχαία. Ἔχει τὴ δικαιολογία της καὶ τὴν σκοπιμότητά της, ὅπως θὰ διαπιστώσετε παρακάτω. Γιατί, κι ἄν ἀκόμα θελήσεις ν ̓ ἀποποιηθεῖς σὲ κάποιους ἐκεῖνο ποὺ σὲ κυβερνᾶ καὶ σὲ θέλγει, ἐντούτοις «ή πόλις θὰ