Ἕνας Ἕλληνας παγκόσμιος πρωταθλητὴς τῆς πάλης καὶ τοῦ παγκρατίου τοῦ ιθ´ αἰῶνα Ἡ ἀναβίωση τοῦ ἡρωϊκοῦ ἰδεώδους στοὺς κόλπους τῶν ἑλληνικῶν κοινοτήτων τοῦ 19ου αἰῶνα («Δαυλὸς», τ. 251) δὲν ἦταν ἕνα τυχαῖο φαινόμενο οὔτε μία ὠργανωμένη προσπάθεια ἀπὸ συγγραφικοὺς καὶ κινηματογραφικοὺς κύκλους (πρβλ. Hollywood, Warner B., Rambo - Rocky κ.λπ.) ποὺ προσπάθησαν νὰ ἀναδείξουν πλαστὲς προσωπικότητες. Τουναντίον τὸ ἦθος, τὸ ἑλληνικὸ γόητρο καὶ ὁπωσδήποτε ἡ ρώμη καὶ ἡ δύναμη εἶναι τὰ στοιχεῖα ποὺ συνθέτουν τὶς μετεπαναστατικὲς ἡρωϊκὲς μορφές, ποὺ διέπρεψαν στὶς παλαῖστρες. Ὡς γνωστόν, τὸ πέρασμα ἀπὸ τὴν κλασσικὴ ἀρχαιότητα στὴν Βυζαντινὴ περίοδο ἦταν τὸ πρῶτο οὐσιαστικὸ πλῆγμα κατὰ τοῦ ἑλληνικοῦ ἀθλητισμοῦ, ὁ ὁποῖος, παρὰ τὸν διωγμὸ τῶν σκοταδιστῶν ποὺ ἐπικρατοῦσαν τότε, κατάφερε νὰ ἐκδηλώνεται ἐν κρυπτῷ (βλ. «Δαυλός», τεῦχ. 229, σελ. 14623). Κατόπιν οὔτε οἱ Ὀθωμανοὶ εὐνόησαν τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἀθλητικῆς δραστηριότητας ἐν Ἐλλάδι, ἀφ’ ἑνὸς μὲν διότι δὲν μποροῦσαν νὰ ἐννοήσουν τὴ σημασία τοῦ ἀθλητικοῦ ἰδεώδους, ἀφ’ ἑτέρου δὲ διότι διαισθάνονταν ὅτι μία τέτοια δραστηριότητα θὰ ἐνδυνάμωνε τὸ δουλωμένο γένος, πρᾶγμα ποὺ σαφῶς δὲν ἐπιθυμοῦσαν. Ἡ φλόγα ὅμως τοῦ ἀθλητισμοῦ ἔκαιγε τὰ στήθη τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι, ὅταν εὐνοοῦσαν οἱ κοινωνικὲς συνθῆκες, δὲν ἔχαναν τὴν εὐκαιρία νὰ ὑπηρετοῦν μὲ πάθος τὴν παράδοσή τους. Αὐτὸς ἀκριβῶς ἦταν ὁ λόγος, ποὺ ἐπὶ Τουρκοκρατίας παρουσιάστηκε ἔντονη ἀθλητικὴ δραστηριότητα, ἀπὸ Ἕλληνες ποὺ ζοῦσαν στὸ ἐξωτερικό. Σὲ προηγούμενο τεῦχος (251) σκιαγραφήσαμε τὴν προσωπικότητα τοῦ παγκόσμιου πρωταθλητῆ, ποὺ ἀνέδειξε ἡ ἱστορία τοῦ νεώτερου ἀθλητισμοῦ, τοῦ Παναγῆ Ἀντωνίου - Κουταλιανοῦ. Ἡ «διαδοχὴ» τοῦ Κουταλιανοῦ ἀπὸ τὸν Γεωργίου Τὰ ἡνία τοῦ τίτλου αὐτοῦ κατάφερε νὰ ἁρπάξῃ ἕνας ἄλλος μεγάλος Ἕλληνας ἀθλητής, ποὺ ἐμφανίστηκε στὸ προσκήνιο ὅταν ὁ Κουταλιανὸς ἔκανε τὴν τελευταία ἀθλητική του περιοδεία στὸν ἑλληνικὸ χῶρο: «Μετὰ πολλὰς περιπλανήσεις ἀφικνεῖται τέλος καὶ ἐνταῦθα ὁ διάσημος Παναγῆς, ὁ νέος Ἡρακλῆς ὡς τιτλοφορεῖται, ἀφοῦ παρέσχε δείγματα τῆς ἐκτάκτου ρώμης του εἰς διαφόρους πόλεις ἀπὸ τῆς Νοτίου Ἀμερικῆς μέχρι τῆς Ἀνατολῆς. Ἔρχεται συμβληθεὶς μετά τινος κυρίου (σημ. πιθανώτατα μὲ τὸν Ἕλληνα διπλωμάτη καὶ πρόξενο στὴν Αἴγυπτο κύριον Ἀντωνιάδη), ὅπως δώσῃ δέκα παραστάσεις ἐν τῷ θεάτρῳ τῶν Ὀλυμπίων (!) καὶ ἐν Πάτραις»1. Μυημένος στὸ Ὀλυμπιακὸ ἰδεῶδες ὁ Παναγῆς, ἐπιλέγει νὰ τερματίσῃ τὴ σταδιοδρομία του «ἐν τῷ θεάτρῳ τῶν Ὀλυμπίων», ὅταν ἕνας νέος γίγας ἀνέτειλε στὴν Ἀμερική: «Ὁ νέος ἀθλητὴς καλεῖται Θεόδωρος Γεωργίου, εἶναι δὲ γνωστότερος ἐν Ἀμερικῇ ὑπὸ τὸ ὄνομα ὁ Ἕλλην Γεώργιος. Ἐγεννήθη ἐν Θεσσαλίᾳ τὸ 1855. Ἔχει ἀνάστημα 5 ποδῶν καὶ 8 δακτύλων, ζυγίζει δὲ 185 λίτρας ἤτοι 166 περίπου ὀκάδας. Μετέβη εἰς Ἀμερικὴν τὸ