Ἔστιν ὀφθαλμὸς ὃς τὰ πάνθ’ ὁρᾷ Νωρὶς τὸ ἀπόγευμα καὶ μόλις εἶχε τελειώσει τὸ «ἐργαλεῖο». Ἔτσι τό ’λεγαν χαϊδευτικὰ στὴν ὁμάδα – τί ὁμάδα; συνεργεῖο ἦταν! – τῶν ἐπιστημόνων. Τὸ φωτονικὸ μικροσκόπιο ἐπιβλητικό, τριπλάσιο ἀπ’ τὸν ἀρχικὸ προγραμματισμό, δέσποζε στὴν ἄχαρη αἴθουσα τοῦ «ἐρευνητηρίου» ἀνάμεσα σὲ καλώδια καὶ ἐξαρτήματα. Ὁ K. ἦταν μόνος· οἱ ἄλλοι μόλις εἶχαν φύγει, χαρούμενοι ποὺ θὰ ξεκουράζονταν ἐπιτέλους μετὰ ἀπό πολύμηνη ἐξαντλητικὴ ἐργασία. Ἔμεινε γιὰ νὰ ρυθμίσῃ μὲ τὴν ἡσυχία του τὸν ἐπιταχυντή, ποὺ ἦταν δικῆς του ἁρμοδιότητας. Σταμάτησε ἀπότομα νὰ ψαχουλεύῃ καὶ κοίταξε μακρυὰ τὸν πορφυρὸ οὐρανό. Κι ἔνιωσε ὅτι ἄλλος ἦταν ὁ λόγος ποὺ ἔμεινε ἐδῶ· νὰ ἰδῇ μόνος του, πρῶτος αὐτός, τὸν κόσμο τὸν μικρὸ - μικρό. Τὸν κόσμο ποὺ μετριέται σὲ νανόμετρα (ἑκατομμυριοστὰ τοῦ mm) καὶ πίκο καὶ τὰ ἑκατομμυριοστά τους, ποὺ ἀνθρώπου μάτι δὲν εἶχε δεῖ ποτὲ πρίν. Ποτέ; Ἐνεργοποίησε τὸ «ἐργαλεῖο» καὶ τὸ ἐλαφρὺ γουργούρισμα τὸν ἠρέμησε. Βιάστηκε ὅμως. Δὲν σκέφθηκε πρῶτα ποῦ θὰ «εἰσέλθη», ποῦ θὰ «ἐμβαθύνῃ». Κι ὅμως αὐτὸ ἤθελε πάντα του: νά ’ναι κάτι «ζωντανό», κάτι δικό του. Ἀσυναίσθητα ἔφτυσε στὴν ἀντικειμενικὴ πλάκα (τὸ σάλιο ἦταν τὸ πιὸ ἄμεσα δικό του!) κι ἔθεσε τὰ μάτια του στὴν «ἔξοδο» τοῦ ἐργαλείου. Σὲ κάθε κλὶκ τοῦ διακόπτη ἡ μεγέθυνση γινόταν ἑκατονταπλάσια. Πάνω ἀπ’ τὴ σταθερὴ γαλάζια γραμμὴ τῆς ἔνδειξης, οἱ ἀριθμοὶ ἄλλαζαν γρήγορα. Ἤδη ἔδειχνε 1 νανὸ καὶ ὁ K. ἔβλεπε καθαρὰ τὸ DNA ἑνὸς κυττάρου του, νὰ ἀνεμίζη σὰ στροβιλιστὲς κορδέλλες. Διώρθωσε τὸν σταθεροποιητὴ καὶ ἡ εἰκόνα ἔμεινε ἀκίνητη, δίχως δονήσεις. Ἡ συσκευὴ χρωμό, αὐτορρυθμιζόμενη, μετέτρεπε τὶς παλμώσεις σὲ ὁλόλαμπρους χρωματισμούς. Ὁ K. σκέφθηκε μὲ ἱκανοποίηση, ὅτι καὶ ὁ Ω. καὶ ὁ Θ., ὑπεύθυνοι συνεργάτες τῶν συσκευῶν, ἔκαναν καλὴ δουλειά. Συνέχισε τὴ «βύθιση». Τώρα ἔβλεπε γιὰ πρώτη φορὰ ἐκστατικός τὰ ἄτομα νὰ λαμπυρίζουν, νιώθοντας τὸ φαλακρὸ κεφάλι του νὰ ἱδρώνῃ. Συνέχισε! Παρ’ ὅλη τὴ σταθεροποίηση μπρὸς ἀπ’ τὰ μάτια του περνοῦσαν τὰ ἠλεκτρόνια μὲ ταχύτητα, χωρὶς σχεδὸν νὰ προλαβαίνῃ νὰ τὰ συνειδητοποιῇ. Μὲ ἀνυπομονησία κατέβασε