ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Δυσδιάκριτη ἡ ἑλληνικότητα λέξεων τῶν ξένων γλωσσῶν Κύριε Λάμπρου, Στὸ τεῦχος 229 τοῦ ἀπαράμιλλου «Δαυλοῦ» δημοσιεύσατε ἐπιστολὴ τοῦ ποιητῆ κ. Ἱππόλυτου Αἴνου, ἀναγνώστη σας ἀπὸ τὴ Νέα Ὑόρκη, μὲ τίτλο «Ἀκόμη περισσότερες ἑλληνικὲς λέξεις στὴν Ἀγγλική». Ἤθελα νὰ προσθέσω καὶ ἄλλα ἀκόμη ἐπιχειρήματα, τὰ ὁποῖα ἀπεκόμισα μέσα ἀπὸ τὶς στῆλες τοῦ περιοδικοῦ σας, ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι ὄχι μόνο ἡ Ἀγγλικὴ ἀλλὰ ὅλες οἱ γλῶσσες ἔχουν ὡς μητέρα γλῶσσα τὴν Ἑλληνική. Ἔτσι ὁ «Μελικέρτης» εἶναι ὁ Ἡρακλῆς, ἂν διαβαστῇ ἐκ δεξιῶν: «ςητρεκιλέμ». Τὸ «ς» εἶναι ἡ δασεῖα, ἄρα «ἡτρεκιλέμ». Τὸ «τ» τίθεται λόγῳ εὐφωνίας ὁπότε: «ἡρεκιλέμ». Τὸ «α» εἶναι καὶ «ε». Τὸ «ι» παραλείπεται ὡς αὐθαίρετο λόγῳ τῆς χρήσεως τῆς Σημιτικῆς γραφῆς, ὅπου τὰ σύμφωνα δὲν ἀκολουθοῦνται ἀπὸ φωνήεντα: «ἡρεκλὲμ = ἡρακλήμ», διότι τὸ ε=α καὶ η καὶ τὸ μ=ς, ὁπότε γίνεται «Ἡρακλῆς». Τὸ Σαΐδ = Δίας, τὸ Σουὲζ = Ζεύς, τὸ Ἀσσουὰν = Νάουσσα κ.λπ. Ἡ λέξις «κοτέτσι» δὲν εἶναι τουρκική, διότι στὰ ἀρχαῖα ὁ κόκκορας λέγεται «κόττος». Τὸ «Ζεϋμπέκικο» εἶναι ὕμνος στὸν Δία: Ζεὺς καὶ Βάκχος (βλέπε προηγούμενα τεύχη τοῦ περιοδικοῦ «Δαυλός»). Οἱ ξένες γλῶσσες πῆραν τὸ Χαλκιδαικὸ ἀλφάβητο μὲ τὸ R (ὅρα Τυρρηνοὶ) καὶ τὴν Αἰολοϊωνικὴ διάλεκτο. Ἔτσι ὅποιος ξέρει ἀρχαῖα ἑλληνικά, κυρίως αἰολικά, καταλαβαίνει πολλὲς ἀγγλικὲς καὶ γενικὰ ξένες λέξεις. Τοῦτο συμβαίνει, γιατὶ οἱ Ἕλληνες ἀποίκισαν τὴν Ἀσία (ἆσις = πηλός, λάσπη), τὴν Ἀμερική, τὴν Λεμουρία νῆσο ἢ Μό, τὴν Ἀτλαντίδα, τὴν Ἀφρικὴ (ὄρος Ἄτλας στὴ βορειο-δυτικὴ Ἀφρική), ἀλλὰ καὶ τὶς Ἡράκλειες στῆλες. Περὶ τὸ 10.000 π.X. μετέδωσαν τὴν ἑλληνικὴ κουλτούρα («δράκοντες» καὶ «γραμμικὴ γραφὴ») στὴν Ἄπω Ἀνατολή. Στὸ κινέζικο λεξικὸ Ξὶ-Μπάι (ὅρα προηγούμενα τεύχη «Δαυλοῦ») ὑπάρχουν τὰ 24 γράμματα τῆς ἑλληνικῆς γραφῆς καὶ φυσικὰ τὰ πε- Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΔΟΥΛΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ Κύριε διευθυντά, Ἔχουν γραφῆ μέχρι σήμερα χιλιάδες δυσφημιστικὲς σελίδες γιὰ τὸ δουλοκτητικὸ καθεστὼς τῆς Ἀθήνας τῶν κλασικῶν χρόνων ἀπὸ ἐπαΐοντες καὶ μή! Χωρὶς φυσικὰ νὰ παραγνωρίζωνται οἱ ἄσχημες πλευρὲς τοῦ δουλεμπορίου καὶ τῆς αὐθαίρετης καταπάτησης τῶν στοιχειωδῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, θὰ ἦταν καλὸ νὰ διασαφηνιστῇ ὅτι τὸ ἀνθρώπινο ἐμπόρευμα ἤκμαζε σ’ ὅλη τὴν τότε γνωστὴ ἀρχαιότητα, ἐνῷ δὲν εἶναι ἀμελητέες σὲ ἀριθμὸ (κάθε ἄλλο μάλιστα!) οἱ μαρτυρίες ἀρχαίων Ἑλλήνων συγγραφέων (Ἀριστοτέλης, Πλάτων, Ξενοφῶν, Θεόφραστος, Ἀριστοφάνης, Δημοσθένης, Διόδωρος, Σοφοκλῆς κ.λπ.), ποὺ ἀναδεικνύουν τὴν ἀνύπαρκτη κατ’ ἄλλους κοινωνικὴ εὐαισθησία τῶν Ἀθηναίων ἀπέναντι στὸ ἰδιαίτερα «λεπτὸ»αὐτὸ ζήτημα. Συγκεκριμένα: Σύμφωνα μὲ τὶς μαρτυρίες τοῦ Ξενοφῶντα οἱ δοῦλοι καὶ οἱ μέτοικοι ἀπελάμβα1. ναν μεγάλες ἐλευθερίες στὴν Ἀθήνα. Ἐνδεικτικὰ ἀναφέρεται, ὅτι δὲν ἐπιτρεπόταν νὰ χειροδικήσῃ κανεὶς εἰς βάρος ἑνὸς δούλου, ἀκόμη κι ἂν ὁ τελευταῖος παρεμπόδιζε ἄθελά του ἕναν πολίτη στὸ διάβα του. Οἱ πολίτες δὲν ντύνονταν καλύτερα οὔτε ξεχώριζαν στὴν ἐμφάνισή τους ἀπὸ ἕνα 2. δοῦλο ἢ μέτοικο. (cid:2)