ΔΑΥΛΟΣ/254, Φεβρουάριος 2003 16497 ρισσότερα τῶν Γραμμικῶν Γραφῶν. Ἡ λατρεία τοῦ Διονύσου, ὅπως κάθε χρόνο στὴν Μακεδονία, ἀναβιώνει τὸ ἴδιο καὶ στὴν Ἄπω Ἀνατολή. Τὸ παραμύθι τῶν Μπαμπινιώτηδων, ποὺ διαστρέβλωσαν τὸ «ὀρθοπεδικὸς» σὲ «ὀρθοπαιδικὸς», δηλαδὴ ὄχι ἀπὸ τὸ «πεδάω» (= στερεώνω, δένω σταθερά, ὀρθοποδῶ), καὶ ὑποστηρίζουν τὸ «ἐξ ἀνατολῶν τὸ φῶς», ἀπορρίπτεται ἀπὸ τὴ λέξη San ἢ Sant = Ἐτεός· δηλαδὴ καὶ ἡ Σανσκριτικὴ εἶναι σύνθετη λέξη, ποὺ σημαίνει Ἐτεοκρητική. Ἂν κάποιος ἐνδιαφέρεται γιὰ τέτοια θέματα, μπορεῖ νὰ ἀπευθύνεται στὸ ἄριστο ἐπιτελεῖο τοῦ «Δαυλοῦ». Προτίθεμαι καὶ ἐγὼ ἐπίσης νὰ ἀνταλλάσσω ἀπόψεις ἐπὶ θεμάτων τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, μὲ σκοπὸ νὰ διαφωτισθοῦν καὶ ἄλλοι ἐγκλωβισμένοι στὴ «Μαύρη Ἀθηνᾶ». Μὲ τιμὴ N. Ζωγραφάκης Γύθειο Ἡ «σκορδαλιὰ χωρὶς σκόρδο» τοῦ Ἐμμ. Ροΐδη Κύριε ἐκδότα, Διαβάζοντας τὸ σχόλιό σας (τ. 252, Δεκ. 2002), γιὰ τὸ ἄρθρο τοῦ θεολόγου κ. E. Θεοδώρου εἰς τὸ ἐπίσημο περιοδικὸ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν «Ἐκκλησία» κατὰ τοῦ Μίκη Θεοδωράκη καὶ τοῦ «Δαυλοῦ» –στὸ ὁποῖο μὴ ἔχοντας λογικὰ ἐπιχειρήματα ὁ καθηγητὴς κατέφυγε εἰς ὕβρεις, ἀποκαλώντας τὸν μεγάλο δημιουργὸ καὶ πατριώτη «διεσπασμένη προσωπικότητα» – ἐθυμήθηκα τὸν Ἐμμ. Ροΐδη. Μετὰ τὴ δημοσίευση τῆς «Πάπισσας Ἰωάν- νας» ὁ κ. Ροΐδης ἐδέχθη τὰ πυρὰ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ ὄχι τῆς Καθολικῆς τοιαύτης. Ἀναγκάσθηκε νὰ ἀπαντήσῃ εἰς τοὺς ἐπικριτές του πολλὲς φορές, σὲ μίαν ἐκ τῶν ὁποίων ἀναφέρει, ὅτι «τὸ νὰ ζητᾷ κανεὶς ἀπὸ ἱεροκήρυκα νὰ μὴν λέγῃ βλακεῖες, εἶναι σὰν νὰ ζητῇ σκορδαλιὰ χωρὶς σκόρδο». Μετὰ τιμῆς Χρῆστος Γ. Τσέλιος Ἀστόρια, N.Y. 11105, ΗΠΑ Τὸ «ἀβγό», τὸ «καινούριο» καὶ ἡ «μοτοσικλέτα» Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Ζεὺς οἶδε πόσες δραμαμίνες παίρνω κάθε Ὁ Ξενοφῶν συμβουλεύει τοὺς ἐπίδοξους δουλοκτῆτες νὰ προμηθεύουν μὲ ἄφθο3. νη ποσότητα τροφῆς τοὺς δούλους τους, προκειμένου νὰ ρυθμίζουν ὅσο μποροῦν πιὸ μελετημένα τὴν ἐργασία τους. Ἡ πιὸ ἀφωσιωμένη καὶ ἔντιμη στὴ συμπεριφορά της ἀπ’ τὶς οἰκιακὲς δοῦλες 4. προβιβαζόταν σὲ «γριὰ - οἰκονόμο».Τὰ ἀφεντικὰ τῆς χρέωναν τὶς προμήθειες τοῦ σπιτιοῦ καὶ ἔθεταν στὴ δούλεψή της τοὺς μάγειρες, τοὺς βοηθούς τους, καθὼς καὶ τὶς νεαρὲς δοῦλες. Ἑπομένως ἡ ἐντιμότητα καὶ ἡ ἀφοσίωση ἦταν ἀρετές, ποὺ ἐξασφάλιζαν στὸν δοῦλο τὸ διαβατήριο γιὰ μιὰ καλύτερη ζωή. Ὅσες οἰκιακὲς δοῦλες ἦσαν ἐπιδέξιες καὶ καλαίσθητες, στέλλονταν νὰ ἐξυπη5. ρετήσουν τὴν κυρία τοῦ σπιτιοῦ (δηλαδὴ τὴ χτένιζαν, τὴν ἔντυναν κ.λπ.) καὶ ὡς ἐκ τούτου τύχαιναν εὐνοϊκῆς μεταχείρισης ἀπὸ τὴν οἰκογένεια τοῦ οἰκοδεσπότη τους. Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς δούλους ἦσαν παιδαγωγοί, οἰκονόμοι ἢ τροφοί, γεγονὸς ποὺ 6. τοὺς βοηθοῦσε νὰ ἀποκτοῦν ἰδιαίτερα στενὲς σχέσεις μὲ τοὺς κυρίους τους καὶ τὰ παιδιά τους. Ὅσοι δοῦλοι ἐργάζονταν ὡς τεχνίτες καὶ ἀγρότες ἢ διέθεταν ὑψηλὴ ἐξειδίκευ7. ση, ζοῦσαν σὲ καλύτερη μοῖρα ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἐργάζονταν στὰ μεταλλεῖα ἢ στοὺς χειρόμυλους. Στὴν κατηγορία τῶν προνομιούχων δούλων ἀνήκουν κι ἐκεῖνοι ποὺ ἐργάζονταν 8. στὸ δημόσιο. Οἱ δοῦλοι αὐτοί, ὅπως καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἐργάζονταν ἀνεξάρτητοι (cid:2)