ΔΑΥΛΟΣ/254, Φεβρουάριος 2003 16497 ρισσότερα τῶν Γραμμικῶν Γραφῶν. Ἡ λατρεία τοῦ Διονύσου, ὅπως κάθε χρόνο στὴν Μακεδο- νία, ἀναβιώνει τὸ ἴδιο καὶ στὴν Ἄπω Ἀνατολή. Τὸ παραμύθι τῶν Μπαμπινιώτηδων, ποὺ δια- στρέβλωσαν τὸ «ὀρθοπεδικὸς»σὲ «ὀρθοπαι- δικὸς»,δηλαδὴ ὄχι ἀπὸ τὸ «πεδάω»(= στερεώ- νω, δένω σταθερά, ὀρθοποδῶ), καὶ ὑποστηρί- ζουν τὸ «ἐξ ἀνατολῶν τὸ φῶς», ἀπορρίπτεται ἀπὸ τὴ λέξη San ἢSant= Ἐτεός· δηλαδὴ καὶ ἡ Σανσκριτικὴεἶναι σύνθετη λέξη, ποὺ σημαίνει Ἐτεοκρητική. Ἂν κάποιος ἐνδιαφέρεται γιὰ τέτοια θέμα- τα, μπορεῖ νὰ ἀπευθύνεται στὸ ἄριστο ἐπιτελεῖο τοῦ «Δαυλοῦ». Προτίθεμαι καὶ ἐγὼ ἐπίσης νὰ ἀνταλλάσσω ἀπόψεις ἐπὶ θεμάτων τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, μὲ σκοπὸ νὰ διαφωτισθοῦν καὶ ἄλλοι ἐγκλωβισμένοι στὴ «Μαύρη Ἀθηνᾶ». Μὲ τιμὴ N. Ζωγραφάκης Γύθειο Ἡ «σκορδαλιὰ χωρὶς σκόρδο» τοῦ Ἐμμ. Ροΐδη Κύριε ἐκδότα, Διαβάζοντας τὸ σχόλιό σας (τ. 252, Δεκ. 2002), γιὰ τὸ ἄρθρο τοῦ θεολόγου κ. E. Θεο- δώρου εἰς τὸ ἐπίσημο περιοδικὸ τῆς Ἀρχιεπι- σκοπῆς Ἀθηνῶν «Ἐκκλησία» κατὰ τοῦ Μίκη Θεοδωράκη καὶ τοῦ «Δαυλοῦ»–στὸ ὁποῖο μὴ ἔχοντας λογικὰ ἐπιχειρήματα ὁ καθηγητὴς κα- τέφυγε εἰς ὕβρεις, ἀποκαλώντας τὸν μεγάλο δημιουργὸ καὶ πατριώτη «διεσπασμένη προ- σωπικότητα» –ἐθυμήθηκα τὸν Ἐμμ. Ροΐδη. Μετὰ τὴ δημοσίευση τῆς «Πάπισσας Ἰωάν- νας»ὁ κ. Ροΐδης ἐδέχθη τὰ πυρὰ τῆς Ὀρθοδό- ξου Ἐκκλησίας καὶ ὄχι τῆς Καθολικῆς τοιαύ- της. Ἀναγκάσθηκε νὰ ἀπαντήσῃ εἰς τοὺς ἐπι- κριτές του πολλὲς φορές, σὲ μίαν ἐκ τῶν ὁποί- ων ἀναφέρει, ὅτι «τὸ νὰ ζητᾷ κανεὶς ἀπὸ ἱερο- κήρυκα νὰ μὴν λέγῃ βλακεῖες, εἶναι σὰν νὰ ζητῇ σκορδαλιὰ χωρὶς σκόρδο». Μετὰ τιμῆς Χρῆστος Γ. Τσέλιος Ἀστόρια, N.Y. 11105, ΗΠΑ Τὸ «ἀβγό», τὸ «καινούριο» καὶ ἡ «μοτοσικλέτα» Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Ζεὺς οἶδε πόσες δραμαμίνες παίρνω κάθε 3. Ὁ Ξενοφῶν συμβουλεύει τοὺς ἐπίδοξους δουλοκτῆτες νὰ προμηθεύουν μὲ ἄφθο- νη ποσότητα τροφῆς τοὺς δούλους τους, προκειμένου νὰ ρυθμίζουν ὅσο μποροῦν πιὸ μελετημένα τὴν ἐργασία τους. 4. Ἡ πιὸ ἀφωσιωμένη καὶ ἔντιμη στὴ συμπεριφορά της ἀπ’ τὶς οἰκιακὲς δοῦλες προβιβαζόταν σὲ «γριὰ - οἰκονόμο».Τὰ ἀφεντικὰ τῆς χρέωναν τὶς προμήθειες τοῦ σπιτιοῦ καὶ ἔθεταν στὴ δούλεψή της τοὺς μάγειρες, τοὺς βοηθούς τους, καθὼς καὶ τὶς νεαρὲς δοῦλες. Ἑπομένως ἡ ἐντιμότητα καὶ ἡ ἀφοσίωση ἦταν ἀρετές, ποὺ ἐξασφά- λιζαν στὸν δοῦλο τὸ διαβατήριο γιὰ μιὰ καλύτερη ζωή. 5. Ὅσες οἰκιακὲς δοῦλες ἦσαν ἐπιδέξιες καὶ καλαίσθητες, στέλλονταν νὰ ἐξυπη- ρετήσουν τὴν κυρία τοῦ σπιτιοῦ (δηλαδὴ τὴ χτένιζαν, τὴν ἔντυναν κ.λπ.) καὶ ὡς ἐκ τούτου τύχαιναν εὐνοϊκῆς μεταχείρισης ἀπὸ τὴν οἰκογένεια τοῦ οἰκοδεσπότη τους. Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς δούλους ἦσαν παιδαγωγοί, οἰκονόμοι ἢ τροφοί, γεγονὸς ποὺ τοὺς βοηθοῦσε νὰ ἀποκτοῦν ἰδιαίτερα στενὲς σχέσεις μὲ τοὺς κυρίους τους καὶ 6. τὰ παιδιά τους. 7. Ὅσοι δοῦλοι ἐργάζονταν ὡς τεχνίτες καὶ ἀγρότες ἢ διέθεταν ὑψηλὴ ἐξειδίκευ- ση, ζοῦσαν σὲ καλύτερη μοῖρα ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἐργάζονταν στὰ μεταλλεῖα ἢ στοὺς χειρόμυλους. 8. Στὴν κατηγορία τῶν προνομιούχων δούλων ἀνήκουν κι ἐκεῖνοι ποὺ ἐργάζονταν στὸ δημόσιο. Οἱ δοῦλοι αὐτοί, ὅπως καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἐργάζονταν ἀνεξάρτητοι �