16498 ΔΑΥΛΟΣ/254, Φεβρουάριος 2003 φορὰ ποὺ διαβάζω τὸ αὐγὸ «ἀβγό», τὸ καινούργιο (καινὸν ἔργον) «καινούριο» (σὰν νὰ βγῆκε ἀπὸ καινὰ οὖρα) καὶ τὴ μοτοσυκλέττα «μοτοσικλέτα», ὅπου δανείζουμε στοὺς βαρβάρους τὸν κύκλο σὰν πρῶτο συνθετικὸ καὶ μετὰ στὴ μετάφραση τὸν κάνουμε «κίκλο». Ἐάν, ἀντὶ νὰ ποῦμε «Αἰδὼς Ἀργεῖοι», ποῦμε «Ἀργὼς Αἰδοῖοι», τί λέτε, θὰ ἔχουμε ἄδικο; Ἀνοιχτόκαρδα Βασίλης Κούβαρος Τί κάνει ἕνας Χριστιανὸς ἱερέας σὲ ναὸ τοῦ Ἀπόλλωνος (;) Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Οἱ φωτογραφίες ποὺ σᾶς ἀποστέλλω εἶναι ἀπὸ τὸ ναὸ τοῦ Ἀπόλλωνος στὴν ἀρχαία Κόρινθο καὶ ἡ λήψη τους ἔγινε τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2002. Ἀπεικονίζεται χριστιανὸς ἱερέας μᾶλλον καθολικὸς (στὴ φωτογραφία ἐπὶ σημαίνεται μὲ τὸ κόκκινο βέλος), νὰ τελετουργῇ μπροστὰ σὲ ὁμάδα πιστῶν του. Πραγματικὰ δὲν μπορῶ νὰ γνωρίζω τὴν σημειολογία ἢ τί ἀκριβῶς ἤθελαν νὰ δηλώσουν ὁ ἱερέας καὶ οἱ πιστοί του. Μὲ ἐκτίμηση Ἀναστασία Βούλγαρη Νέα Κηφισιὰ (χωρὶς οἰκοῦντες), εἶχαν τὴν οἰκονομικὴ δυνατότητα νὰ καταβάλλουν στὸν κύριό τους μία εἰσφορά, δηλαδὴ ἕνα ἔκτακτο φόρο ποὺ ἐπιβαλλόταν σὲ εἰδικὲς περιπτώσεις γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση ἐκτάκτων ἀναγκῶν καὶ ποὺ περιλαμβανόταν στὶς βασικὲς οἰκονομικὲς ὑποχρεώσεις τῶν Ἀθηναίων πολιτῶν ἀπέναντι στὸ κράτος (ἀπὸ τὸν 4ο αἰ. καὶ ἑξῆς κυρίως). Ἀξίζει νὰ σημειωθῇ, ὅτι τὸ ὕψος τοῦ φόρου αὐτοῦ προσδιωριζόταν ὕστερα ἀπὸ ὑπολογισμὸ τῶν περιουσιακῶν στοιχείων τῶν φορολογουμένων. Χαρακτηριστικὸ εἶναι τὸ παράδειγμα τοῦ δούλου Πασίωνα, πλούσιου τραπεζίτη, ποὺ κατώρθωσε – χάρη στὴν οἰκονομική του δυνατότητα – νὰ ἐξαγοράσῃ τὴν ἐλευθερία του καὶ νὰ ἀποκτήσῃ τὴν ἰδιότητα τοῦ Ἀθηναίου πολίτη. Τὴν ἀστυνομικὴ δύναμη τῆς Ἀθήνας τὴ συγκροτοῦσαν 300 Σκύθες τοξότες. Αὐτοὶ 9. ποὺ ἐπιλέγονταν, ἦσαν οἱ περισσότερο ἐπιδέξιοι ἀπὸ τοὺς δημόσιους δούλους. Ἕνα καθῆκον τους ἦταν νὰ ἐξαναγκάζουν τοὺς ἀπρόθυμους Ἀθηναίους πολίτες νὰ παρευρίσκωνται στὶς συνελεύσεις τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Δήμου. Τὰ παιδιὰ τῶν δούλων ἔπαιζαν μὲ τὰ παιδιὰ τοῦ οἰκοδεσπότη τους, χωρὶς δια10. κρίσεις καὶ περιορισμούς. Οἱ δοῦλες δὲν ἐμποδίζονταν (οὔτε καὶ ἀποθαρρύνονταν) νὰ γεννήσουν. 11. Ἡ καθημερινὴ τροφὴ τῶν δούλων (ψωμὶ ἀπὸ κριθαρένιο ἀλεύρι, σκόρδα, σῦκα 12. κ.λπ.) ἦταν τροφὴ ὄχι μονάχα τῆς τάξης τους, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐργαζόμενης πλειο(cid:2)