ΔΑΥΛΟΣ/254, Φεβρουάριος 2003 16499 Ἑλληνικὲς ἐπιδράσεις στὴ Συριακὴ Γλῶσσα Κύριε διευθυντά, Ἡ γλῶσσα τοῦ Ὁμήρου εἶναι παροῦσα καὶ στὴ συριακὴ διάλεκτο... ἀπὸ τὸν 10ον αἰῶνα. Μᾶς τὸ ἐπιβεβαιώνει ὁ Σύρος ἰατρὸς Βὰρ Βαχλοῦλε στὸ ἔργο του «Συριακὸν Λεξικόν». Στὸ λεξικό του – τὸ πολυτιμώτερο λεξικογραφικὸ ἔργο τῆς συριακῆς φιλολογίας – ἀφοῦ δίδει ἑρμηνείαν εἰς τὴν Συριακὴν τῶν ἑλληνικῶν ὅρων, παραθέτει πλῆθος ἑλληνικῆς προελεύσεως συριακῶν λέξεων. Τὸ λεξικὸ αὐτό, σύμφωνα μὲ κείμενο τῆς «Ἐγκυκλοπαίδειας τῶν Ἔργων», ἐπανεξεδόθη στὸ Παρίσι τὸ 1901 ὑπὸ τὸν λατινικὸν τίτλον: «Lexicon Syriacum auctore Bar Bahlülee». Πιστεύω, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀναφερθῶ στὰ παραπάνω, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι ἴσως κάποτε ἀναζητηθῇ καὶ ἀξιολογηθῇ ἀπὸ τοὺς ἀξιόλογους συνεργάτες σας. Μὲ τιμὴ Ἐμμ. Ἀντ. Παττακὸς Ἀθήνα (Παγκράτι) Ἡ σιωπὴ τῶν ἀμνῶν ἢ τῶν λύκων; Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Κατὰ πρῶτον ἕνα εὐχαριστῶ μαζὶ μὲ τὰ συγχαρητήριά μου γιὰ τὸ ὡραῖο περιοδικό σας (μας). Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ἐκφράσω τὴν ἀπορία μου γιὰ τὴν εἰκόνα ἐκείνη τῆς Παναγίας, ποὺ ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται τὴν ἐκμεταλλεύτηκαν οἱ ἁρμόδιοι. Σαράντα πέντε ἡμέρες περίπου στὴν Θεσσαλονίκη κι ἄλλες δέκα περίπου ἐδῶ (ὅσες προλάβανε δηλαδὴ) τὴν προσκύνησαν μυριάδες πιστοί. Ἂν κάνουμε ἕνα πρόχειρο ὑπολογισμό, θὰ δοῦμε ὅτι συγκεντρώθηκε ἕνα τεράστιο ποσό. Δὲν μᾶς ἀφορᾷ ἀσφαλῶς, βοήθειά τους... Δὲν ἄκουσα ὅμως νὰ βγῇ κάποιος ἀπὸ τοὺς χρυσοκάπηλους τῆς θρησκείας μας καὶ νὰ πῇ, ὅτι τὸ θαῦμα τῶν Χριστουγέννων ἤδη ἔγινε κι ὅτι ἕνα ποσὸ ἐξ αὐτῶν ποὺ συγκεντρώθηκαν θὰ πάῃ σὲ κάποιους ἄπορους καὶ ἀναξιοπαθοῦντες, ὥστε νὰ χαροῦν λιγάκι κι αὐτοί... Σᾶς εὐχαριστῶ ποὺ μὲ ὑπομείνατε. Μὲ τιμὴ Μενέλαος Μεταλληνὸς Ἀθήνα ψηφίας ποὺ εἶχε χαμηλὰ εἰσοδήματα. Ὁ φόνος τῶν δούλων ἀπαγορευόταν μὲ νόμο καὶ ἐπέσυρε τὴν ποινὴ ποὺ ἐπι13. βαλλόταν γιὰ φόνο ἐλεύθερου πολίτη. Σὲ περιπτώσεις κακομεταχείρισής τους οἱ δοῦλοι εἶχαν τὸ δικαίωμα νὰ ζητήσουν 14. ἄσυλο σὲ ὡρισμένους ναοὺς (π.χ. στὸ Θησεῖο ἢ στὸ ναὸ τῶν Εὐμενίδων). Οἱ ἀγγειογράφοι ἦσαν στὴν πλειοψηφία τους δοῦλοι ἢ μέτοικοι. Ἀγγειογράφοι 15. ὡρίζονταν, ὅσοι ἐπεδείκνυαν ἐξαιρετικὴ προσοχὴ καὶ ἀκρίβεια κατὰ τὴν ἐκτέλεση τῶν σχεδίων ἢ διέθεταν τάλαντο καὶ μάτι κοφτερό. Ὅλα ἑπομένως ἐκεῖνα τὰ πανέμορφα διακοσμημένα ἐρυθρόμορφα ἀγγεῖα, ποὺ μᾶς σῴζονται ἀπὸ τὸν 6ο καὶ τὸν 5ο αἰ. εἶναι ἀντίγραφα ἔργων ποὺ ἐπέτυχαν δοῦλοι - τεχνῖτες. Ὅσοι δοῦλοι ὑπηρετοῦσαν τοὺς κυρίους τους μὲ πίστη ἢ πρόσφεραν ξεχωριστὲς 16. ὑπηρεσίες στὸ κράτος, ἀποκτοῦσαν τὴν ἐλευθερία τους. Σὲ συσχετισμὸ μὲ τὰ παραπάνω θὰ ἦταν καλὸ νὰ ὑπογραμμισθῇ, ὅτι οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες συγγραφεῖς δὲν μᾶς διασῴζουν περιστατικὰ ἐξέγερσης τῶν δούλων στὴν ἀρχαία Ἀθήνα. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ μαρτυρεῖ ἀναμφίβολα τὴν σχετικὰ καλὴ μεταχείριση ποὺ ἀπελάμβαναν καὶ τὶς πολλὲς δυνατότητες χειραφέτησης ποὺ τοὺς παρέχονταν. Μὲ τιμὴ Χρῆστος Σκιαδαρέσης Μεταπτυχιακὸς φοιτητὴς Φιλοσοφίας