ΔΑΥΛΟΣ/254, Φεβρουάριος 2003 16499 Ἑλληνικὲς ἐπιδράσεις στὴ Συριακὴ Γλῶσσα Κύριε διευθυντά, Ἡ γλῶσσα τοῦ Ὁμήρου εἶναι παροῦσα καὶ στὴ συριακὴ διάλεκτο... ἀπὸ τὸν 10ον αἰῶνα. Μᾶς τὸ ἐπιβεβαιώνει ὁΣύρος ἰατρὸς Βὰρ Βα- χλοῦλε στὸ ἔργο του «Συριακὸν Λεξικόν». Στὸ λεξικό του – τὸ πολυτιμώτερο λεξικογραφικὸ ἔργο τῆς συριακῆς φιλολογίας – ἀφοῦ δίδει ἑρμηνείαν εἰς τὴνΣυριακὴν τῶν ἑλληνικῶν ὅρων, παραθέτει πλῆθος ἑλληνικῆς προελεύσε- ως συριακῶν λέξεων. Τὸ λεξικὸ αὐτό, σύμφωνα μὲ κείμενο τῆς «Ἐγκυκλοπαίδειας τῶν Ἔργων», ἐπανεξεδόθη στὸ Παρίσι τὸ 1901 ὑπὸ τὸν λατι- νικὸν τίτλον:«Lexicon Syriacum auctore Bar Bahlülee». Πιστεύω, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀναφερθῶ στὰ παρα- πάνω, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι ἴσως κάποτε ἀναζητηθῇ καὶ ἀξιολογηθῇ ἀπὸ τοὺς ἀξιόλογους συνεργά- τες σας. Μὲ τιμὴ Ἐμμ. Ἀντ. Παττακὸς Ἀθήνα (Παγκράτι) Ἡ σιωπὴ τῶν ἀμνῶν ἢ τῶν λύκων; Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Κατὰ πρῶτον ἕνα εὐχαριστῶ μαζὶ μὲ τὰ συγ- χαρητήριά μου γιὰ τὸ ὡραῖο περιοδικό σας (μας). Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ἐκφράσω τὴν ἀπορία μου γιὰ τὴν εἰκόνα ἐκείνη τῆς Παναγίας, ποὺ ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται τὴν ἐκμεταλλεύτηκαν οἱ ἁρμό- διοι. Σαράντα πέντε ἡμέρες περίπου στὴν Θεσ- σαλονίκη κι ἄλλες δέκα περίπου ἐδῶ (ὅσες προ- λάβανε δηλαδὴ) τὴν προσκύνησαν μυριάδες πι- στοί. Ἂν κάνουμε ἕνα πρόχειρο ὑπολογισμό, θὰ δοῦμε ὅτι συγκεντρώθηκε ἕνα τεράστιο ποσό. Δὲν μᾶς ἀφορᾷ ἀσφαλῶς, βοήθειά τους... Δὲν ἄκουσα ὅμως νὰ βγῇ κάποιος ἀπὸ τοὺς χρυσο- κάπηλους τῆς θρησκείας μας καὶ νὰ πῇ, ὅτι τὸ θαῦμα τῶν Χριστουγέννων ἤδη ἔγινε κι ὅτι ἕνα ποσὸ ἐξ αὐτῶν ποὺ συγκεντρώθηκαν θὰ πάῃ σὲ κάποιους ἄπορους καὶ ἀναξιοπαθοῦντες, ὥστε νὰ χαροῦν λιγάκι κι αὐτοί... Σᾶς εὐχαριστῶ ποὺ μὲ ὑπομείνατε. Μὲ τιμὴ Μενέλαος Μεταλληνὸς Ἀθήνα ψηφίας ποὺ εἶχε χαμηλὰ εἰσοδήματα. 13. 14. Ὁ φόνος τῶν δούλων ἀπαγορευόταν μὲ νόμο καὶ ἐπέσυρε τὴν ποινὴ ποὺ ἐπι- βαλλόταν γιὰ φόνο ἐλεύθερου πολίτη. Σὲ περιπτώσεις κακομεταχείρισής τους οἱ δοῦλοι εἶχαν τὸ δικαίωμα νὰ ζητήσουν ἄσυλο σὲ ὡρισμένους ναοὺς (π.χ. στὸ Θησεῖο ἢ στὸ ναὸ τῶν Εὐμενίδων). Οἱ ἀγγειογράφοι ἦσαν στὴν πλειοψηφία τους δοῦλοι ἢ μέτοικοι. Ἀγγειογράφοι ὡρίζονταν, ὅσοι ἐπεδείκνυαν ἐξαιρετικὴ προσοχὴ καὶ ἀκρίβεια κατὰ τὴν ἐκτέλεση τῶν σχεδίων ἢ διέθεταν τάλαντο καὶ μάτι κοφτερό. Ὅλα ἑπομένως ἐκεῖνα τὰ πανέμορ- φα διακοσμημένα ἐρυθρόμορφα ἀγγεῖα, ποὺ μᾶς σῴζονται ἀπὸ τὸν 6ο καὶ τὸν 5ο αἰ. εἶναι ἀντίγραφα ἔργων ποὺ ἐπέτυχαν δοῦλοι - τεχνῖτες. 15. 16. Ὅσοι δοῦλοι ὑπηρετοῦσαν τοὺς κυρίους τους μὲ πίστη ἢ πρόσφεραν ξεχωριστὲς ὑπηρεσίες στὸ κράτος, ἀποκτοῦσαν τὴν ἐλευθερία τους. Σὲ συσχετισμὸ μὲ τὰ παραπάνω θὰ ἦταν καλὸ νὰ ὑπογραμμισθῇ, ὅτι οἱ ἀρχαῖοι Ἕλλη- νες συγγραφεῖς δὲν μᾶς διασῴζουν περιστατικὰ ἐξέγερσης τῶν δούλων στὴν ἀρχαία Ἀθήνα. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ μαρτυρεῖ ἀναμφίβολα τὴν σχετικὰ καλὴ μεταχείριση ποὺ ἀπε- λάμβαναν καὶ τὶς πολλὲς δυνατότητες χειραφέτησης ποὺ τοὺς παρέχονταν. Μὲ τιμὴ Χρῆστος Σκιαδαρέσης Μεταπτυχιακὸς φοιτητὴς Φιλοσοφίας