ΤΑ ΑΣΙΑΤΙΚΑ •ΕΝΑ ΣΩΜΑΤΑ ¶ροχθὲς ἡ Ἁγία Ζώνη καὶ ἡ εἰκόνα τῆς «Παναγίας Ἱεροσολυμίτισσας», χθὲς τὰ «Τίμια Δῶρα» – καὶ προφανῶς ἕπεται συνέχεια. Μὲ τὴ διοργάνωση εἰδωλολατρικῶν λαοσυνάξεων ἡ Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία ἀναμετρᾶ τὶς δυνάμεις της καὶ ὑπολογίζει τὴ στερεότητα τοῦ «σκληροῦ πυρήνα» τοῦ ποιμνίου της. Τὴ δύναμή της αὐτὴ τὴν ἐπιδεικνύει ἀπειλητικὰ πρὸς πᾶσαν «ἀλλότρια» κατεύθυνση, ἀλλὰ καὶ πρὸς ἐκείνους τοὺς λίγους κρατικοὺς ταγοὺς ποὺ ἐπιμένουν σὲ μεταρρυθμίσεις. (Εὐπρόσδεκτα βέβαια καὶ τὰ δισεκατομμύρια ποὺ φέρουν αὐτὲς οἱ λαοσυνάξεις). Τὸ ἴδιο ἔπραξε καὶ μὲ τὴν πανελλήνια ἐκστρατεία συγκέντρωσης ὑπογραφῶν περὶ τῆς ἀναγραφῆς τοῦ θρησκεύματος στὶς ἀστυνομικὲς ταυτότητες· ὁ ἀπολογισμός, τρία ἑκατομμύρια ὁμονοοῦντες. Κατ’ ἀρχὰς τὰ δημόσια προσκυνήματα λατρευτικῶν ἀντικειμένων (πηγαία ἔκφραση τοῦ πρωτόγονου τοτεμισμοῦ) κατέδειξαν τὸ μεγάλο συνειδησιακὸ καὶ μορφωτικὸ χάσμα, ποὺ λαμβάνει χώρα στοὺς κόλπους τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, τὸ ὁποῖο εἶναι πρῶτα ἀπ’ ὅλα χάσμα γενεῶν. Οἱ συνωστιζόμενοι προσκυνητὲς εἶναι κατὰ κανόνα περασμένης ἡλικίας καὶ γυναῖκες. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ γεννήθηκαν ἀπὸ τὸν Μεσοπόλεμο ἕως τὴν δεκαετία τοῦ ’50, στοὺς ὁποίους ἡ μοῖρα τῆς κατεστραμμένης ἀπ’ τὴ Κατοχὴ καὶ τὸν Ἐμφύλιο Ἑλλάδας ἐπεφύλαξε τὴ στέρηση, τὴ σκληρότητα τῆς βιοπάλης καὶ τῆς μετανάστευσης. Εἶναι ἡ Ἑλληνίδα μάννα, ποὺ ὁ μοναδικὸς ἐκτὸς οἰκογένειας ρόλος της εἶναι ἡ ἐκπροσώπηση ὁλόκληρης τῆς οἰκογένειάς της ἔναντι τοῦ Θείου, δηλαδὴ τῶν θρησκευτικῶν τελετῶν. Ταυτόχρονα εἶναι οἱ ἄνθρωποι, ποὺ τὴν τελευταία δεκαετία στήριξαν τὶς σπουδὲς πεντακοσίων τουλάχιστον χιλιάδων νέων σὲ πανεπιστήμια τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ, ἀντισταθμίζοντας ἔτσι τὴν πνευματική τους ἀνεπάρκεια. Ἡ ἀνεπάρκεια λόγου τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν τοὺς ὁδηγεῖ στὸ νὰ ἀνταποκρίνωνται στὰ μεσαιωνικοῦ τύπου κελεύσματα· γίνεται ὅμως ἀντιληπτὸ πὼς στὶς ἑπόμενες δεκαετίες ἡ κατηγορία αὐτὴ τῶν πιστῶν σταδιακὰ θὰ ἐκλείψῃ. Ἀλλὰ καὶ ἡ γενικὴ ἀπογραφὴ τοῦ «συνεποῦς ποιμνίου» μέσῳ τοῦ δημοψηφίσματος γιὰ τὶς ταυτότητες ἀπογοήτευσε. Γιατί στὸ δημοψήφισμα αὐτὸ ἡ ἐπίσημη Ἐκκλησία δὲν τόλμησε νὰ θέσῃ ξεκάθαρα τὸ δίλημμα: «Ὑπὲρ ἢ Κατὰ τῆς (ὑποχρεωτικῆς) ἀναγραφῆς», ἀλλὰ τεχνηέντως τὸ ἔθεσε ὡς δήλωση προτίμησης στὴν προαιρετικὴ ἀναγραφὴ τοῦ θρησκεύματος, θίγοντας τὸ δημοκρατικὸ συναίσθημα τῶν «μετριοπαθῶν» πιστῶν; (Ἡ ἀτυχὴς πολιτικὰ δημόσια ὑπογραφὴ τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἔθεσε τὸ ζήτημα καὶ στὴν κομματικὴ βάση). Ἔτσι γίνεται ἀντιληπτό, πώς, ἄν ἐτίθετο τὸ δίλημμα ἄμεσα (Ὑπὲρ ἢ Κατὰ), ὁ ἀριθμὸς τῶν ὑπογραφῶν θὰ συρικνοῦτο πιθανῶς στὸ 1/3 περίπου. Τὸ πλέον σημαντικὸ στοιχεῖο στὴν ὑπόθεση αὐτὴ δὲν εἶναι οἱ ἀκραῖες καὶ ἐν πολλοῖς βαρβαρικὲς θρησκευτικὲς ἐκδηλώσεις μιᾶς σταδιακὰ ἐκλείπουσας γενιᾶς Ἑλλήνων, ὅσο ἡ ἀλαζονικὴ καὶ χωρὶς προσχήματα προσπάθεια ἐπιβολῆς τοῦ σκοταδισμοῦ στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία ἀπὸ μιὰ μερίδα ρασοφόρων, ποὺ βεβαίως συνεπικουροῦνται ἀπ’ τὸ σύνολο σχεδὸν τῶν «πνευματικῶν» ταγῶν τῆς ρωμιοσύνης (ἀκαδημαϊκοί, πρυτάνεις καὶ λοιποί). Ἀλλὰ τὰ δεδομένα συνηγοροῦν στὴν πρόβλεψη, πὼς ἔφτασε ὁ καιρός, ποὺ ἡ ἴδια ἡ πραγματικότητα, ὁ ροῦς τῆς ἱστορίας θὰ τοὺς ἀπομονώσῃ καὶ τελικῶς θὰ τοὺς ἀποβάλῃ ὡς ἀσιατικὰ σώματα, ποὺ διείσδυσαν πρὸ αἰώνων στὸν ὀργανισμὸ τοῦ ἱστορικὰ δεινοπαθοῦντος τότε Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. Παν. Λ. Κουβαλάκης