ΤΑ ΑΣΙΑΤΙΚΑ •ΕΝΑ ΣΩΜΑΤΑ ¶ροχθὲς ἡ Ἁγία Ζώνη καὶ ἡ εἰκόνα τῆς «Παναγίας Ἱεροσολυμίτισσας»,χθὲς τὰ «Τίμια Δῶρα» – καὶ προφανῶς ἕπεται συνέχεια. Μὲ τὴ διοργάνωση εἰδωλολα- τρικῶν λαοσυνάξεων ἡ Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία ἀναμετρᾶ τὶς δυνάμεις της καὶ ὑπολογίζει τὴ στερεότητα τοῦ «σκληροῦ πυρήνα» τοῦ ποιμνίου της. Τὴ δύνα- μή της αὐτὴ τὴν ἐπιδεικνύει ἀπειλητικὰ πρὸς πᾶσαν «ἀλλότρια» κατεύθυνση, ἀλλὰ καὶ πρὸς ἐκείνους τοὺς λίγους κρατικοὺς ταγοὺς ποὺ ἐπιμένουν σὲ μεταρρυθμίσεις. (Εὐπρόσδεκτα βέβαια καὶ τὰ δισεκατομμύρια ποὺ φέρουν αὐτὲς οἱ λαοσυνάξεις). Τὸ ἴδιο ἔπραξε καὶ μὲ τὴν πανελλήνια ἐκστρατεία συγκέντρωσης ὑπογραφῶν περὶ τῆς ἀναγραφῆς τοῦ θρησκεύματος στὶς ἀστυνομικὲς ταυτότητες· ὁ ἀπολογισμός, τρία ἑκα- τομμύρια ὁμονοοῦντες. Κατ’ ἀρχὰς τὰ δημόσια προσκυνήματα λατρευτικῶν ἀντικειμένων (πηγαία ἔκφραση τοῦ πρωτόγονου τοτεμισμοῦ) κατέδειξαν τὸ μεγάλο συνειδησιακὸ καὶ μορφωτικὸ χάσμα, ποὺ λαμβάνει χώρα στοὺς κόλπους τῆς ἑλληνικῆς κοινω- νίας, τὸ ὁποῖο εἶναι πρῶτα ἀπ’ ὅλα χάσμα γενεῶν. Οἱ συνωστιζόμενοι προ- σκυνητὲς εἶναι κατὰ κανόνα περασμένης ἡλικίας καὶ γυναῖκες. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ γεννήθηκαν ἀπὸ τὸν Μεσοπόλεμο ἕως τὴν δεκαετία τοῦ ’50, στοὺς ὁποίους ἡ μοῖρα τῆς κατεστραμμένης ἀπ’ τὴ Κατοχὴ καὶ τὸν Ἐμφύλιο Ἑλλάδας ἐπεφύλαξε τὴ στέρηση, τὴ σκληρότητα τῆς βιοπάλης καὶ τῆς μετανάστευσης. Εἶναι ἡ Ἑλληνίδα μάννα, ποὺ ὁ μοναδικὸς ἐκτὸς οἰκογένειας ρόλος της εἶναι ἡ ἐκπροσώπηση ὁλόκλη- ρης τῆς οἰκογένειάς της ἔναντι τοῦ Θείου, δηλαδὴ τῶν θρησκευτικῶν τελετῶν. Ταυ- τόχρονα εἶναι οἱ ἄνθρωποι, ποὺ τὴν τελευταία δεκαετία στήριξαν τὶς σπουδὲς πε- ντακοσίων τουλάχιστον χιλιάδων νέων σὲ πανεπιστήμια τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτε- ρικοῦ, ἀντισταθμίζοντας ἔτσι τὴν πνευματική τους ἀνεπάρκεια. Ἡ ἀνεπάρκεια λόγου τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν τοὺς ὁδηγεῖ στὸ νὰ ἀνταποκρίνωνται στὰ μεσαιωνικοῦ τύπου κελεύσματα· γίνεται ὅμως ἀντιληπτὸ πὼς στὶς ἑπόμενες δεκαετίες ἡ κατηγορία αὐτὴ τῶν πιστῶν σταδιακὰ θὰ ἐκλείψῃ. Ἀλλὰ καὶ ἡ γενικὴ ἀπογραφὴ τοῦ «συνεποῦς ποιμνίου»μέσῳ τοῦ δημοψηφίσμα- τος γιὰ τὶς ταυτότητες ἀπογοήτευσε. Γιατί στὸ δημοψήφισμα αὐτὸ ἡ ἐπίσημη Ἐκκλη- σία δὲν τόλμησε νὰ θέσῃ ξεκάθαρα τὸ δίλημμα: «Ὑπὲρ ἢ Κατὰ τῆς (ὑποχρεωτικῆς) ἀναγραφῆς», ἀλλὰ τεχνηέντως τὸ ἔθεσε ὡς δήλωση προτίμησης στὴν προαιρετικὴ ἀναγραφὴ τοῦ θρησκεύματος, θίγοντας τὸ δημοκρατικὸ συναίσθημα τῶν «μετριο- παθῶν»πιστῶν; (Ἡ ἀτυχὴς πολιτικὰ δημόσια ὑπογραφὴ τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Ἀντιπο- λιτεύσεως ἔθεσε τὸ ζήτημα καὶ στὴν κομματικὴ βάση). Ἔτσι γίνεται ἀντιληπτό, πώς, ἄν ἐτίθετο τὸ δίλημμα ἄμεσα (Ὑπὲρ ἢ Κατὰ), ὁ ἀριθμὸς τῶν ὑπογραφῶν θὰ συρι- κνοῦτο πιθανῶς στὸ 1/3 περίπου. Τὸ πλέον σημαντικὸ στοιχεῖο στὴν ὑπόθεση αὐτὴ δὲν εἶναι οἱ ἀκραῖες καὶ ἐν πολ- λοῖς βαρβαρικὲς θρησκευτικὲς ἐκδηλώσεις μιᾶς σταδιακὰ ἐκλείπουσας γενιᾶς Ἑλλήνων, ὅσο ἡ ἀλαζονικὴ καὶ χωρὶς προσχήματα προσπάθεια ἐπιβολῆς τοῦ σκοταδισμοῦ στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία ἀπὸ μιὰ μερίδα ρασοφόρων, ποὺ βεβαί- ως συνεπικουροῦνται ἀπ’ τὸ σύνολο σχεδὸν τῶν«πνευματικῶν»ταγῶν τῆς ρωμιοσύ- νης (ἀκαδημαϊκοί, πρυτάνεις καὶ λοιποί). Ἀλλὰ τὰ δεδομένα συνηγοροῦν στὴν πρό- βλεψη, πὼς ἔφτασε ὁ καιρός, ποὺ ἡ ἴδια ἡ πραγματικότητα, ὁ ροῦς τῆς ἱστορίας θὰ τοὺς ἀπομονώσῃ καὶ τελικῶς θὰ τοὺς ἀποβάλῃ ὡς ἀσιατικὰ σώματα, ποὺ διείσδυσαν πρὸ αἰώνων στὸν ὀργανισμὸ τοῦ ἱστορικὰ δεινοπαθοῦντος τότε Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. Παν. Λ. Κουβαλάκης