Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Ἐν τῷ ναῷ τραφήσεσθε Σιγά, καλέ μου δέσποτα! Βάλθηκες νὰ μοῦ κλείσῃς τὸ μαγαζί. Τί πίπες ἦταν αὐτὲς ποὺ ξεφούρνισες γιὰ τὴν προσκύνηση τῆς Ἱεροσολυμίτισσας; Ἀντὶ νὰ ἐνθαρρύνῃς τὸν κόσμο νὰ μᾶς ἔρχεται, νὰ ἀκουμπάῃ τὸν ὀβολό του καὶ νὰ μᾶς καταθέτῃ τὸν καημό του, μιλᾶς γιὰ «εἰδωλολατρίες» καὶ τρίχες κατσαρές; Τώρα δηλαδὴ θὲς νὰ τὸ θίξουμε αὐτό; Ἐδῶ καὶ δύο χιλιάδες χρόνια – μὲ τὴν καθοδήγηση καὶ τὶς εὐλογίες μου φυσικά– καταβάλλονται φιλοτιμώτατες προσπάθειες γιὰ τὴν ἀλλοίωση τῆς συνείδησης τῶν βρωμοελλήνων, ὥστε νὰ μᾶς ἔχουν «ἀνάγκη καὶ κόψιμο», κι ἔρχεσαι τώρα ἐσὺ νὰ τοὺς βάλῃς φυτιλιές, ὅτι καὶ καλὰ τοὺς πήραμε ἀπ’ τὰ εἴδωλα καὶ τοὺς ξαναρρίξαμε ἐκεῖ; Εἴδαμε καὶ πάθαμε νὰ στρώσουμε ἐπιχειρήσεις μὲ εἰκόνες καὶ πᾶς νὰ τὰ κάνῃς μαντάρα; Δὲν βλέπεις τί γίνεται γύρω σου; Ἀλλοῦ οἱ εἰκόνες δακρύζουν, ἀλλοῦ αἱμορραγοῦν, ἀλλοῦ κουνιοῦνται καὶ πάει λέγοντας. Μόνο εἰκόνες νὰ καπνίζουν δὲν ἔχουμε ρίξει ἀκόμα στὴν πιάτσα! Σκέψου, νὰ τὸ κάνουμε! Ἐκεῖ θὰ δῇς ὅλα τὰ γραΐδια, τὰ μιξοπαρθενίδια καὶ τὰ εὐνουχονεολαιίδια νὰ συνωστίζωνται ἀπὸ πάνω τους, γιὰ νὰ μαστουρώσουν ἀπὸ τὸ ντουμάνι τῆς πνευματικῆς εὐωδίας σὰν χασικλῆδες στὸν τεκέ. Κι ἐμεῖς φυσικὰ καλὴ μπάζα θὰ κάνουμε. Ἔμ, ἔτσι γίνονται οἱ μπίζνες, ἀγαπητέ μου. Κοτζὰμ τραπεζίτης εἶσαι ἄλλωστε, ἐγὼ θὰ στὰ λέω; Τώρα βέβαια θὰ μοῦ πῇς, ὅτι ὅλα αὐτὰ ποὺ τσαμπουνᾶς, τὰ λὲς γιὰ τὸ θεαθῆναι καὶ τὸ ἀκουσθῆναι, ἐνῷ ὁ ἀντικειμενικὸς σκοπός σου εἶναι νὰ κάνῃς ἀντιπολίτευση στὸν προκαθήμενο. Ἐντάξει,δὲ λέω, ἀλλὰ μὴν βάλουμε καὶ φωτιὰ στὰ μπατζάκια μας. Κανεὶς δὲν ἀντιλέγει ὅτι ἡ Ἀρχιεπισκοπή «ἔπιασε τὴν καλή» μὲ τὸ πρόσφατο προσκύνημα, ἀλλὰ γιὰ σκέψου ποῦ θὰ καταλήξῃ ὅλο αὐτὸ τὸ μπαγιόκο. Μήπως ὑπὲρ τῶν πτωχῶν; Ἔ, ὄχι δά! Μὴν δουλευώμαστε μεταξύ μας. Ἐκτὸς κι ἂν νομίζῃς, ὅτι ὁ μακαριώτατος θὰ ἀκολουθήσῃ τὴν διὰ τοῦ τύπου παραίνεση τοῦ ἑλληνορθοδοξαρᾶ βουλευτῆ καὶ κολλητοῦ του, ποὺ τοῦ ἔσκουζε νὰ δώσῃ τὶς εἰσπράξεις σὲ ἀναξιοπαθοῦντες. Ἔ, δὲν εἶναι καὶ μ.... ὁ ἄνθρωπος! Γιὰ λεφτὰ μιλᾶμε, ὄχι γιὰ κουρελόχαρτα μὲ ὑπογραφές. Ξέρεις πολὺ καλὰ ποῦ θὰ πᾶνε καὶ μὴν κάνῃς τὴν πάπια. Στὸ «δαβὶρ» μαζὶ μὲ τὰ ὑπόλοιπα (γιὰ τοὺς μὴ γνωρίζοντες τὴν ὑπέροχη καὶ μελωδικώτατη γλῶσσα τοῦ περιουσίου λαοῦ, τοὺς πληροφοροῦμε ὅτι τὸ «δαβὶρ» ἦταν τὸ χρηματιστήριο τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολωμῶντος). Ἐκεῖ ποὺ κατοικοῦσε πάντα ὁ δικός μας ὑπέρτατος θεός: τὸ χρῆμα. Σήμερα βέβαια, καθὼς ἄλλαξαν οἱ καιροὶ (ἀλλὰ ὄχι κι οἱ νοοτροπίες), τὸ δαβὶρ ἔχει ἀντικατασταθῆ ἀπὸ τὰ ἱερὰ χρηματοκιβώτια τῶν τραπεζῶν, ποὺ ἔχουν ταράξει τοὺς Νεοέλληνες δανειολῆπτες στὰ πανωτόκια. Τί νὰ γίνῃ, μὲ τὰ κεράκια καὶ τὰ μυστήρια θὰ τὴ βγάζουνε οἱ σεπτοὶ μεγαλοταγοί; Οἱ λιμουζίνες πίνουν τὴ βενζίνη σὰν σφουγγάρια καὶ τὰ χρυσοποίκιλτα ἄμφια κοστίζουν. Ξέρεις δὰ πῶς τρέχουν τὰ ἄτιμα τὰ ἔξοδα. Γι’ αὐτὸ σοῦ λέω νὰ εἶσαι «φρόνιμος ὡς οἱ ὄφεις» καὶ νὰ μὴν πετᾷς ἐπιπολαιότητες. Ὄχι τίποτ’ ἄλλο ἀλλὰ ἔτσι καὶ γίνει καμμιὰ «στραβή», κινδυνεύεις καὶ κινδυνεύουμε νὰ μᾶς περιαδράξουν μὲ κάτι πιὸ βαρύ, πιὸ σκληρὸ καὶ ἀδυσώπητο ἀπὸ τὴν ποιμαντορικὴ ράβδο σου: μὲ τὸ Σάρωθρον