Μία πρώτη προσέγγιση (I) Εἶναι ἡ Ἰαπωνικὴ Γλῶσσα ἑλληνικὴ διάλεκτος; Ἡ ἐρώτηση αὐτὴ πρὶν λίγα χρόνια θὰ προκαλοῦσε τουλάχιστον θυμηδία. Ἀφ’ ὅτου ὅμως ὁ καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Χαϊδελβέργης Nors Josephson τάραξε τὴν ὑπνώττουσα παγκόσμια πανεπιστημιακὴ κοινότητα μὲ τὸ βιβλίο του «Ἕνας ἑλληνικὸς πολιτισμὸς στὴ νῆσο τοῦ Πάσχα»1, ὅλα εἶναι πιθανά. Μὲ τὴ βοήθεια τοῦ διευθυντοῦ τοῦ «Δ» κ. Δ. Λάμπρου ἀπέκτησα ἀντίγραφο τοῦ ἐξαντληθέντος, ὅπως καὶ τὸ προηγούμενο, βιβλίου τοῦ N.J. (γιατί ἆραγε;). Μετὰ ἀπὸ μελέτη τῶν 1050 πρωτοελληνικῶν λέξεων διεπίστωσα, ὅτι ὄντως χρησιμοποιοῦνται αὐτὲς οἱ λέξεις ἀπὸ τοὺς Πολυνησίους, ἔστω καὶ κάπως ἀλλοιωμένες4. Τί γίνεται ὅμως μὲ τὴ (γραπτὴ) γλῶσσα ἑνὸς λαοῦ, ποὺ ἔχει ἀναπτύξει ἐξαίρετο πολιτισμό, ἐφάμιλλο τοῦ Ἑλληνικοῦ; Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΡΕΥΝΑΣ. Μὲ τὴν ἐμπειρία προηγουμένων Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΡΕΥΝΑΣ. ἄρθρων μου σχετικῶν μὲ τὴ σύγκριση τῆς Ἑλληνικῆς μὲ τὴν Ἀγγλική, Σλαβικὴ καὶ Τουρκικὴ («Δ» τ. 204, 229, 241) προτείνω τὴν ἑξῆς μέθοδο: Ἀνάλυση τῆς δομῆς τῆς ὑπὸ ἐξέτασιν γλώσσας (ἐν προκειμένῳ τῆς 1. Ἰαπωνικῆς) ἤτοι α. Τρόπος ἔκφρασης (συλλαβικὴ κ.ἄ.) β. Τρόπος γραφῆς (ἀλφαβητικὴ κ.λπ.). γ. Παραγωγὴ/σύνθεση λέξεων. δ. Σύνταξη καὶ ε. Σύγκριση τῶν ἄνω στοιχείων μὲ τὴν Ἑλληνική. Λεξικολογία/Ἐτυμολογία: Ἡ σύγκριση τοῦ συνόλου τῶν συνήθων 2. λέξεων μιᾶς γλώσσας (περίπου 15.000) μὲ ἄλλη εἶναι σχεδὸν ἀδύνατη καὶ ἄνευ οὐσίας. [Παρέκβαση: Οἱ σύγχρονοι γλωσσολόγοι μείωσαν τὴν ἀξία τῆς διαΣχ. 1 Ἰδεόγραμχρονικῆς μελέτης τῆς γλώσσας2. Ἀντὶ τῆς δομικῆς ἐξέλιξης κάθε λέξεως, μα = ΚΑΝΖΜ. ποὺ ἐκφράζει τὴ βαθειὰ σχέση ἔννοιας καὶ μορφῆς (μὴ συμβατικότητα) ὡς λ.χ. *wa.to (ΓΓΒ)/ὕδωρ → νεαρὸν (ὕδωρ) → νερό, προτείνουν γενικῶς τὴ σύνθεση λέξεων ἀπὸ μορφήματα (né-a, e-àn ἢ πε.ρα, μέ.ρα, λέ.ρα). Ἐπίσης ἡ Γλωσσολογία ἀποφεύγει (ἐξαίρεση ἡ σχολὴ Πράγας) τὴ σύγκριση μεταγενεστέρων γλωσσῶν μὲ ἀρχέγονες ὅπως ἡ Ἑλληνική. Ὁ λόγος; Ἐπισήμως ἡ δῆθεν ἰσοτιμία/ἀνεξαρτησία τῶν γλωσσῶν. Ὁ πραγματικός λόγος: ἡ ἄρνηση ἀποδοχῆς τῆς ὕπαρξης προϋπάρχοντος παγκοσμίου πολιτισμοῦ μὲ κυρίαρχη γλῶσσα (lingua fanca), ἡ ὁποία εἶναι ἀρχέγονη καὶ νοηματική.] Ἀντὶ λοιπὸν τοῦ συνόλου τῶν λέξεων προτείνουμε τὴ σύγκριση σὲ τρία ἐπίπεδα: α. Ἀρχέγονες λέξεις δηλαδὴ χρήση σὲ δύσκολες περιόδους ἐπιβίωσης (λ.χ. βέλος, σῖτος). β. Βασικὸ