Καὶ κάποιες φωνὲς πνευματικῆς εὐθύνης Ἑ νας καταιγισμὸς σεναρίων καὶ μία μάχη ἀνάμεσα σὲ σκηνοθέτες καὶ παραγωγούς. Ἡ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου παρουσιάζει τόσο ἐνδιαφέρον, μόνο πού, γιὰ νὰ ἀσχοληθῇ κανεὶς μ’ αὐτό, ἐπιβάλλεται ν’ ἀφιερώσῃ ὧρες σοβαρῆς μελέτης καὶ νὰ συνειδητοποιήσῃ τὸ βάρος τῆς ἱστορίας αὐτοῦ τοῦ θρύλου. Ὁ σκηνοθέτης Ὄλιβερ Στόουν, στὴν ταινία ποὺ παράγει γιὰ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο, προτιμᾶ νὰ ἐπικεντρωθῇ στὶς σεξουαλικὲς προτιμήσεις τοῦ Ἕλληνα βασιλιᾶ. Ποιά εἶναι ἀλήθεια τὰ στοιχεῖα ποὺ τεκμηριώνουν τὴν ἄποψη, ὅτι ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος ἦταν ὁμοφυλόφιλος; Στὴν Ἑλληνικὴ Ἱστορία σ’ ὅλα ὅσα ἀναφέρονται καὶ ἔχουν γραφτῆ μέσα σὲ βιβλία δὲν ὑποστηρίχθηκε ποτὲ αὐτὴ ἡ ἐκδοχή. Εἶναι λυπηρὸ παρ’ ὅλα αὐτά, ποὺ «ταξιδεύει» ἀνὰ τὸν κόσμο αὐτὴ ἡ διαστρέβλωση. «HMAPTON PE, HMAPTON!» Τὰ τελευταῖα πέντε περίπου ἔτη τὸ Χόλυγουντ ἔχει ξεκινήσει ἕνα ὕπουλο καὶ διαβρωτικὸ πόλεμο κατὰ τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Ὁ τρόπος ποὺ διεξάγεται εἶναι δοκιμασμένος μὲ ἀπόλυτη ἐπιτυχία κατὰ τὸ παρελθὸν μὲ πρώτους τοὺς Ἑβραίους συγγραφεῖς τῆς Ἀλεξανδρινῆς περιόδου (Φίλων, Ἰώσηπος) καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἐντέχνως διαστρέβλωναν τὶς ἔννοιες τῶν ἑλληνικῶν κειμένων (Βλ. «Δ», τόμοι 1990-2002· καὶ Δημ. I. Λάμπρου, «Ἀναζήτηση», Ἀθήνα 1980, σελ. 23 κ´ 165). Οἱ τηλεοπτικὲς σειρὲς ἀμερικανικῆς παραγωγῆς «Ζήνα» καὶ «Ἡρακλῆς» ἀποδεικνύουν τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. Τὸ διαφημιστικὸ πέρασμα-τρέιλερ καθὼς καὶ οἱ τίτλοι ἐνάρξεως τῶν δύο ταινιῶν προλογίζονται ὡς ἑξῆς: «[...] Σὲ μία ἐποχὴ ποὺ οἱ Θεοὶ ἦταν κακοὶ καὶ τυραννοῦσαν τοὺς ἀνθρώπους». Εἴδαμε τὸν Θεὸ τοῦ πολέμου Ἄρη νὰ μεταβάλλεται σ’ ἕνα δειλὸ ἀποτυχημένο γυναικᾶ, ποὺ ξυλοκοπεῖται ἀπὸ γυναῖκες καὶ τὸν ἀρχάγγελο Γαβριήλ, ὁ ὁποῖος θὰ σώσῃ τὸν Ἡρακλῆ ἀπ’ τοὺς διαβολικοὺς Ὀλυμπίους, προαναγ(cid:2)