Καὶ κάποιες φωνὲς πνευματικῆς εὐθύνης Ἑνας καταιγισμὸς σεναρίων καὶ μία μάχη ἀνάμεσα σὲ σκηνοθέτες καὶ παραγωγούς. Ἡ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου παρουσιάζει τόσο ἐνδιαφέρον, μόνο πού, γιὰ νὰ ἀσχοληθῇ κα- νεὶς μ’ αὐτό, ἐπιβάλλεται ν’ ἀφιερώσῃ ὧρες σοβαρῆς μελέτης καὶ νὰ συνειδητοποιήσῃ τὸ βάρος τῆς ἱστορίας αὐτοῦ τοῦ θρύλου. Ὁ σκηνοθέτης Ὄλιβερ Στόουν, στὴν ταινία ποὺ παράγει γιὰ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο, προτιμᾶ νὰ ἐπικεντρωθῇ στὶς σεξουαλικὲς προτι- μήσεις τοῦ Ἕλληνα βασιλιᾶ. Ποιά εἶναι ἀλήθεια τὰ στοιχεῖα ποὺ τεκ- μηριώνουν τὴν ἄποψη, ὅτι ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος ἦταν ὁμοφυλόφι- λος; Στὴν Ἑλληνικὴ Ἱστορία σ’ ὅλα ὅσα ἀναφέρονται καὶ ἔχουν γρα- φτῆ μέσα σὲ βιβλία δὲν ὑποστηρίχθηκε ποτὲ αὐτὴ ἡ ἐκδοχή. Εἶναι λυ- πηρὸ παρ’ ὅλα αὐτά, ποὺ «ταξιδεύει» ἀνὰ τὸν κόσμο αὐτὴ ἡ διαστρέ- βλωση. «HMAPTON PE, HMAPTON!» Τὰ τελευταῖα πέντε περίπου ἔτη τὸ Χόλυγουντ ἔχει ξεκινήσει ἕνα ὕπου- λο καὶ διαβρωτικὸ πόλεμο κατὰ τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Ὁ τρόπος ποὺ διεξάγεται εἶναι δοκιμασμένος μὲ ἀπόλυτη ἐπιτυχία κατὰ τὸ παρελθὸν μὲ πρώτους τοὺς Ἑβραίους συγγραφεῖς τῆς Ἀλε- ξανδρινῆς περιόδου (Φίλων, Ἰώσηπος) καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἐντέχνως διαστρέβλωναν τὶς ἔννοιες τῶν ἑλληνικῶν κειμένων (Βλ. «Δ», τόμοι 1990-2002· καὶ Δημ. I. Λάμπρου, «Ἀναζήτηση», Ἀθήνα 1980, σελ. 23 κ´ 165). Οἱ τηλεοπτικὲς σειρὲς ἀμερικανικῆς παραγωγῆς «Ζήνα» καὶ «Ἡρακλῆς» ἀποδεικνύουν τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. Τὸ διαφημιστικὸ πέρασμα-τρέιλερ καθὼς καὶ οἱ τίτλοι ἐνάρξεως τῶν δύο ταινιῶν προλογίζονται ὡς ἑξῆς: «[...] Σὲ μία ἐποχὴ ποὺ οἱ Θεοὶ ἦταν κακοὶ καὶ τυραννοῦσαν τοὺς ἀνθρώπους». Εἴδαμε τὸν Θεὸ τοῦ πολέμου Ἄρη νὰ μεταβάλλεται σ’ ἕνα δειλὸ ἀποτυ- χημένο γυναικᾶ, ποὺ ξυλοκοπεῖται ἀπὸ γυναῖκες καὶ τὸν ἀρχάγγελο Γαβριήλ, ὁ ὁποῖος θὰ σώσῃ τὸν Ἡρακλῆ ἀπ’ τοὺς διαβολικοὺς Ὀλυμπίους, προαναγ- �