ΔΙΩΚΕΤΑΙ ΤΟ ΓΕΛΙΟ Οἱ μοναδικὲς («εἰδοποιές») ἐνέργειες, ποὺ μπορεῖ νὰ κάνῃ ἀποκλειστικὰ ὁ ἄνθρωπος καὶ δὲν μπορεῖ νὰ κάνῃ κανένα ἄλλο ζῷο, εἶναι ὁ Λόγος καὶ ὁ Γέλως. (Παρατηροῦμε, ὅτι στὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα οἱ δύο λέξεις διαφέρουν κατὰ ἕνα μόνο γράμμα, τὸ E: ΛΟΓΟΣ - Γ(E)ΛΟΟΣ. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ μπορῶ νὰ ΓΕΛΩ καὶ νὰ ΛΕΓΩ (τὰ γράμματα τῶν δύο ρημάτων εἶναι ἀκριβῶς τὰ ἴδια), μπορῶ νὰ εἶμαι Ἔλ-λογος Ἄνθρωπος (Homo Sapiens). *** ™τὶς προηγούμενες σελίδες τοῦ παρόντος τεύχους εἴδαμε τοὺς «μοντέρνους εἰσαγγελεῖς», τοὺς «ψυχιάτρους», ἐπαγγελματίες (τοῦ Στάλιν) καὶ μὴ (τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος), νὰ «κυνηγοῦν» κατὰ τὸ τελευταῖο τρίμηνο ἀνθρώπους τοῦ Λόγου (διανοούμενους). Στὶς 25 Φεβρουαρίου εἴδαμε ἐπίσης ἕνα εἰσαγγελέα νὰ «κυνηγᾷ» γιὰ λογαριασμὸ τοῦ Χριστιανικοῦ Δόγματος ἀνθρώπους τοῦ Γέλωτος (τὸ συγγραφέα καὶ τοὺς ἐκδότες μεταφραστὲς ἑνὸς Κωμικοῦ - «Comic» φυλλαδίου μὲ τίτλο «Ἡ Ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ»). • Ὁ Homo Sapiens ἀπολαμβάνει τὰ ἀποκλειστικὰ δῶρα ποὺ τοῦ χάρισε ἡ παμμήτειρα Φύση, τὸν Λόγο καὶ τὸν Γέλωτα, ἀπὸ τότε ποὺ ξέφυγε ἀπὸ τὰ ἔνστικτα, ἀπὸ τὴ μοῖρα τοῦ κτήνους κι ἀνέβηκε στὸ ἐπίπεδο τοῦ Ἀνθρώπου. Καὶ πρὶν ἀπὸ χιλιάδες χρόνια ὁ Γέλως (ὅπως καὶ ὁ Λόγος) ἔλαβε τὴν ὑπέροχη πλαστικὴ μορφὴ (Κωμῳδία - Σατυρικὸν Δράμα) ποὺ δὲν φείδεται οὔτε θεῶν οὔτε ἀνθρώπων. • Ὁ Homo Christianus καταπολεμᾶ ἀπηνῶς τὸ Λόγο (μὲ τὸ Δόγμα καὶ τὴν Ἀ-λογία του) καὶ τὸ Γέλωτα (μὲ τὴν Ἁμαρτία καὶ τοὺς «εἰσαγγελεῖς» της, πρῶτοι ἐκ τῶν ὁποίων ὑπῆρξαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ τοὺς ὁποίους, ὅπως καὶ γιὰ κάθε Purus Christianus - ἱεράρχη - ἀσκητὴ - ἱερωμένο τὸ γέλιο ἀποτελεῖ ἁμάρτημα: «διαβολικὸς γέλως».) Καταπολεμᾶ τὸν Ἀπόλλωνα, τὸ γεννήτορα τοῦ Λόγου, καταπολεμᾶ καὶ τὸ Διόνυσο (κάποιοι μητροπολίτες ἀπηγόρευσαν πρὶν ἀπὸ ἕνα μῆνα κάποιες ἀποκριάτικες διονυσιακὲς γιορτές), τὸ γεννήτορα τῆς Κωμῳδίας καὶ τῆς Σάτυρας. *** ™υνεπῶς ὁ Ἐξουσιασμὸς - Δογματισμὸς καταπολεμᾶ τὰ δύο εἰδοποιὰ στοιχεῖα τοῦ Ἐλ-λόγου Ἀνθρώπου, προσπαθώντας νὰ τοῦ τὰ ἀκρωτηριάσῃ – προσπαθώντας δηλαδὴ νὰ τὸν ἐπαναφέρῃ στὴν κατάσταση τοῦ ἄ-λογου καὶ τοῦ ἄ-γελου κτήνους. Δ.I.Λ.