ΔΙΩΚΕΤΑΙ ΤΟ ΓΕΛΙΟ Οἱ μοναδικὲς («εἰδοποιές») ἐνέργειες, ποὺ μπορεῖ νὰ κάνῃ ἀποκλειστικὰ ὁ ἄνθρωπος καὶ δὲν μπορεῖ νὰ κάνῃ κανένα ἄλλο ζῷο, εἶναι ὁ Λόγος καὶ ὁ Γέλως. (Παρατηροῦμε, ὅτι στὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα οἱ δύο λέξεις διαφέρουν κατὰ ἕνα μόνο γράμμα, τὸ E: ΛΟΓΟΣ - Γ(E)ΛΟΟΣ.Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ μπορῶ νὰ ΓΕΛΩκαὶ νὰ ΛΕΓΩ(τὰ γράμματα τῶν δύο ρημάτων εἶναι ἀκριβῶς τὰ ἴδια), μπορῶ νὰ εἶμαι Ἔλ-λογος Ἄνθρωπος (Homo Sapiens). *** ™τὶς προηγούμενες σελίδες τοῦ παρόντος τεύχους εἴδαμε τοὺς «μοντέρ- νους εἰσαγγελεῖς», τοὺς «ψυχιάτρους», ἐπαγγελματίες (τοῦ Στάλιν) καὶ μὴ (τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος), νὰ «κυνηγοῦν» κατὰ τὸ τελευταῖο τρίμηνο ἀνθρώπους τοῦ Λόγου (διανοούμενους). Στὶς 25 Φεβρουαρί- ου εἴδαμε ἐπίσης ἕνα εἰσαγγελέα νὰ «κυνηγᾷ» γιὰ λογαριασμὸ τοῦ Χριστια- νικοῦ Δόγματος ἀνθρώπους τοῦΓέλωτος (τὸ συγγραφέα καὶ τοὺς ἐκδότες - μεταφραστὲς ἑνὸς Κωμικοῦ - «Comic»φυλλαδίου μὲ τίτλο «Ἡ Ζωὴ τοῦ Ἰη- σοῦ»). •Ὁ Homo Sapiens ἀπολαμβάνει τὰ ἀποκλειστικὰ δῶρα ποὺ τοῦ χάρισε ἡ παμμήτειρα Φύση, τὸνΛόγο καὶ τὸνΓέλωτα, ἀπὸ τότε ποὺ ξέφυγε ἀπὸ τὰ ἔνστικτα, ἀπὸ τὴ μοῖρα τοῦ κτήνους κι ἀνέβηκε στὸ ἐπίπεδο τοῦ Ἀνθρώπου. Καὶ πρὶν ἀπὸ χιλιάδες χρόνια ὁ Γέλως (ὅπως καὶ ὁ Λόγος) ἔλαβε τὴν ὑπέροχη πλαστικὴ μορφὴ (Κωμῳδία - Σατυρικὸν Δράμα) ποὺ δὲν φείδεται οὔτε θεῶν οὔτε ἀνθρώπων. •Ὁ Homo Christianus καταπολεμᾶ ἀπηνῶς τὸ Λόγο (μὲ τὸ Δόγμα καὶ τὴν Ἀ-λογία του) καὶ τὸ Γέλωτα (μὲ τὴν Ἁμαρτία καὶ τοὺς «εἰσαγγελεῖς» της, πρῶτοι ἐκ τῶν ὁποίων ὑπῆρξαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ τοὺς ὁποίους, ὅπως καὶ γιὰ κάθε Purus Christianus- ἱεράρχη - ἀσκητὴ - ἱερω- μένο τὸ γέλιο ἀποτελεῖ ἁμάρτημα: «διαβολικὸς γέλως».) Καταπολεμᾶ τὸν Ἀπόλλωνα, τὸ γεννήτορα τοῦ Λόγου, καταπολεμᾶ καὶ τὸ Διόνυσο (κά- ποιοι μητροπολίτες ἀπηγόρευσαν πρὶν ἀπὸ ἕνα μῆνα κάποιες ἀποκριά- τικες διονυσιακὲς γιορτές), τὸ γεννήτορα τῆς Κωμῳδίας καὶ τῆς Σάτυρας. *** ™υνεπῶς ὁ Ἐξουσιασμὸς -Δογματισμὸς καταπολεμᾶ τὰ δύο εἰδοποιὰ στοιχεῖα τοῦ Ἐλ-λόγου Ἀνθρώπου, προσπαθώντας νὰ τοῦ τὰ ἀκρω- τηριάσῃ – προσπαθώντας δηλαδὴ νὰ τὸν ἐπαναφέρῃ στὴν κατάσταση τοῦ ἄ-λογου καὶ τοῦ ἄ-γελου κτήνους. Δ.Ι.Λ.