«ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ» «Προσέξτε! Μὴ χαρίσετε τὸ Βυζάντιο στοὺς Τούρκους, εἶναι μεγάλο λάθος!». Αὐτὴ ἦταν ἡ προτροπὴ ἑνὸς παλιοῦ μαρξιστῆ καθηγητῆ σὲ μία σύντομη, τυχαία συνάντησή μας, ἕνα παγωμένο βράδυ τοῦ περασμένου Γενάρη. (Μὲ τὸν πληθυντικό του ἐννοοῦσε προφανῶς τὸ «Δαυλὸ» καὶ ὄχι ἀποκλειστικὰ ἐμένα.) Ἀμέσως σκέφθηκα πώς, χωρὶς νὰ τὸ ξέρουμε, ἔχουμε τὴν πολυτέλεια νὰ χαρίζουμε, ἔστω στοὺς Τούρκους, ἕνα τόσο μεγάλο δῶρο: μιὰν ὁλόκληρη αὐτοκρατορία. «Μὰ τὸ Βυζάντιο, κύριε καθηγητά, δὲν μᾶς ἀνήκει γιὰ νὰ τὸ χαρίσουμε· ἀνήκει στὴν ἱστορία», τοῦ ἀπάντησα. Βεβαίως, γνώριζα ἐκ τῶν προτέρων καὶ τὴν πηγὴ καὶ τὴ σκοπιμότητα αὐτῆς τῆς κατηγορίας, ποὺ ἀγγίζει τὰ ὅρια τῆς «ἐσχάτης προδοσίας»... Τὴν ἄκουσε τὴν κατηγορία καὶ ἐπείσθη ὁ ἐν λόγῳ καθηγητής, ἀφήνοντας, ὡς φαίνεται, μαζὶ μὲ τὴν ἕδρα καὶ τὰ πάλαι ποτὲ πανίσχυρα ἐργαλεῖα τῆς κριτικῆς του. Πῶς λοιπόν μποροῦμε νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπ’ τὴν βαρύτατη αὐτὴ κατηγορία; Προφανῶς ἕνας τρόπος ὑπάρχει. Νὰ γράψουμε, νὰ διακηρύξουμε πρὸς πᾶσα κατεύθυνση πὼς κάναμε λάθος. Ἄνθρωποι εἴμαστε. Ὄχι, τὸ Βυζάντιο ὡς ὠργανωμένη ἐξουσία καὶ ὡς πολιτισμὸς ὑπῆρξε γνήσιος ἐκφραστὴς τῆς Ἑλλάδος. Ἤ, ἀκόμα καλύτερα, ὑπῆρξε πολιτιστικὴ συνέχεια καὶ ὁλοκλήρωση τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Κόσμου. Νὰ συμφωνήσουμε, πὼς ἡ ἐπιβολὴ τῆς ἰουδαϊκῆς θεοκρατίας ἦταν ἔργο ἑλληνικὸ καὶ πὼς ἡ ἰσοπέδωση τῆς «εἰδωλολατρικῆς» Ἑλλάδας καὶ ἡ φυσικὴ ἐξόντωση ἑκατοντάδων χιλιάδων Ἑλλήνων στὸ ὄνομα τῆς «νέας θρησκείας» ἦταν ἔργο τῶν ἴδιων τῶν Ἑλλήνων. Νὰ διαλαλήσουμε μ’ὅλη τὴ δύναμη τῆς φωνῆς μας, πὼς οἱ Ἕλληνες ἀπαγόρευσαν διὰ τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου τὸ ἴδιο τους τὸ ὄνομα καὶ πὼς ἔρριξαν στὴν πυρὰ τὰ ἔργα τῶν δικῶν τους δημιουργῶν. Νὰ συμφωνήσουμε, πὼς ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ἀλλοεθνεῖς καὶ αἱμοσταγεῖς ἐξουσιαστὲς ἦταν Ἕλληνες στὸ αἷμα καὶ στὴν ψυχή. Ναί, ἦταν οἱ Ἕλληνες, ποὺ μπροστὰ στὸν κίνδυνο τῆς ἐπανελλήνισης ποὺ πρόβαλλε ἀπὸ δυσμάς, παρέδωσαν τὴν ἅγια πόλη στοὺς Ὀθωμανούς. Καὶ κάτι ἀκόμα: Νὰ τὰ βροῦμε ἐπιτέλους μὲ τὰ γνωστὰ «ἑλληνομάγαζα», ποὺ διδάσκουν τὸν Ἑλληνικὸ Λόγο, «σνομπάρουν» τὸν Ἑβραῖο Ἰεχωβᾶ καὶ στὸ ὄνομα τῆς «ἑλληνικῆς» ὀρθοδοξίας τὸν ξαναβάζουν ἀπ’ τὴν πίσω πόρτα. Κι ὅταν πιά, ἀφοδευτὲς πάνω στὰ κόκκαλα τῶν προγόνων μας, γίνουμε δολοφόνοι τῆς Ἱστορίας καὶ τῶν ἑαυτῶν μας, θὰ ζητήσουμε, καὶ ἴσως λάβουμε, τὸ πολύτιμο συγχωροχάρτι τῆς Ρωμιοσύνης. Καὶ τότε οἱ κατήγοροι μας, εὐφραινόμενοι, θὰ δικαιωθοῦν· μαζὶ καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ καλοῦ μας καθηγητῆ. Καὶ θὰ ζήσουμε ἐμεῖς καλὰ καὶ αὐτοί, βεβαίως, ἀκόμη καλύτερα. Παν. Λ. Κουβαλάκης