Ραχ Κοπιαπα καὶ Ραχ ΑΠιογίσαπα «Ἢ ἱστορία ἐπαναλαμόάνεται», ὅμως ποτὲ δὲν εἶναι ἡ ἴδια. ̓Αλλὰ καὶ τὸ γεγονός, μολονότι ἔχει τὴν σαφῆ ταυτότητα τοῦ τετελεσμένου, εἶναι δηλαδὴ μοναδικό, ἕνα, ὅμως, ὅσον ἀφορᾷ στὸ νόημά του, παίρνει ἄπειρες καὶ διαφέρουσες μορφές ἰσάριθμες καὶ ἀντίστοιχες μὲ ὅσους καὶ ὅποιους τὸ νοοῦν, ἀλλὰ καὶ μὲ ὅσες καὶ ὅποιες εἶναι οἱ στιγμές, κατὰ τὶς ὁποῖες ὁ καθένας, ὃ ἴδιος, τὸ νοεῖ. Συνεπῶς ἐκεῖνοι ποὺ θεωροῦν ὅτι ἡ σύγχρονη Ῥαχ Αμιογίοαγα εἶναι ἢ πρέπει νὰ εἶναι ἢ μπορεῖ νὰ εἶναι αὐθεντικὴ ἐπανάληψη, νεκρανάσταση τῆς Ραχ Κογιαπα πλανῶνται. Καὶ ὅσοι ἐπιχειροῦν νὰ «Φφωτοτυπήσουν» σήμερα τὴν δεύτερη, γιὰ νὰ παοουσιάσουν τὸ «φωτοαντίγραφό» τους ὡς τὴν πρώτη, ὄχι μόνο δὲν τὸ κατορθώνουν, ἀλλὰ καὶ διαπράττουν πολιτικοϊστορικὸ λάθος μὲ ἀποφασιστικὲς συνέπειες. ἪἫ Ρώμη «συνέρραψε» τὸ «μοντέλλο» της «φωτοτυπῶντας» (μάταια καὶ φαντασιακά) τὸ μοντέλλο τῶν παλαιοτέρων ἀσιατικῶν αὐτοκρατοριῶν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ προκύψῃ «στὴν ποοεία» κάτι τελείως διαφορετικό, ποὺ κατέληξε σ ̓ ἕνα πολιτικὸ πνευματικὸ κρᾶμα τῆς ρωμαϊκῆς διοικητιῆς σκέψεως καὶ τῆς ἀσιατικῆς θεοκρατίας -- κρᾶμα ποὺ ἀπετέλεσε τὸ «πρόσωπο» τῆς μεσαιωνικῆς ἱστορίας τῆς ἀνθρωπότητος. Ποιά ἦταν ἡ ρωμαϊκὴ ἱστορικὴ ματαιότητα καὶ φαντασίωση; "Οτι δὲν εἶδε τὸν κυρίαρχο ἱστορικὸ παράγοντα τῆς ἐποχῆς της, τὸν "Ελληνικό Πολιτισμό. Καὶ ἀκριδῶς γι’ αὐτὸ ὃ «ἀόρατος» ἢ «ἀπωθημένος» ἀπὸ τὸν ῥωμαϊκὸ σχεδιασμό παράγων κατέστρεψε τὸ μοντέλλο (Αναγέννηση Ξ τοῦ ̓Ελληνικοῦ Πολιτισμοῦ δεδαίως). Αὐτὴ ἡ κατάρρευση τῆς μεσαιωνικῆς τάξεως πραγμάτων ἀποτελεῖ τὴν ἀποφασιστικὴ συνέπεια τοῦ λάθους.