Ραχ Κοπιαπα καὶ Ραχ ΑΠιογίσαπα «Ἢ ἱστορία ἐπαναλαμόάνεται», ὅμως ποτὲ δὲν εἶναι ἡ ἴδια. ᾿Αλλὰ καὶ τὸ γεγονός, μολονότι ἔχει τὴν σαφῆ ταυτότητα τοῦ τε- τελεσµένου, εἶναι δηλαδὴ μοναδικό, ἕνα, ὅμως, ὅσον ἀφορᾷ στὸ νόημά του, παίρνει ἄπειρες καὶ διαφέρουσες μορφές ἰσάριθμες καὶ ἀντίστοιχες μὲ ὅσους καὶ ὅποιους τὸ νοοῦν, ἀλλὰ καὶ μὲ ὅσες καὶ ὅποιες εἶναι οἱ στιγµές, κατὰ τὶς ὁποῖες ὁ καθένας, ὃ ἴδιος, τὸ νοεῖ. Συνεπῶς ἐκεῖνοι ποὺ θεωροῦν ὅτι ἡ σύγχρονη Ῥαχ Αμιογίοαγα εἶναι ἢ πρέπει νὰ εἶναι ἢ μπορεῖ νὰ εἶναι αὐθεντικὴ ἐπανάλη- ψη, νεκρανάσταση τῆς Ραχ Κογιαπα πλανῶνται. Καὶ ὅσοι ἐπι- χειροῦν νὰ «Φφωτοτυπήσουν» σήµερα τὴν δεύτερη, γιὰ νὰ πα- οουσιάσουν τὸ «φωτοαντίγραφό» τους ὡς τὴν πρώτη, ὄχι μόνο δὲν τὸ κατορθώνουν, ἀλλὰ καὶ διαπράττουν πολιτικοϊστορικὸ λάθος μὲ ἀποφασιστικὲς συνέπειες. ἪἫ Ρώμη «συνέρραψε» τὸ «μοντέλλο» της «φωτοτυπῶντας» (μάταια καὶ φαντασιακά) τὸ µοντέλλο τῶν παλαιοτέρων ἀσια- τικῶν αὐτοκρατοριῶν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ προκύψῃ «στὴν πο- οεία» κάτι τελείως διαφορετικό, ποὺ κατέληξε σ᾽ ἕνα πολιτικὸ πνευματικὸ κρᾶμα τῆς ρωμαϊκῆς διοικητιῆς σκέψεως καὶ τῆς ἀσιατικῆς θεοκρατίας -- κρᾶμα ποὺ ἀπετέλεσε τὸ «πρόσωπο» τῆς μεσαιωνικῆς ἱστορίας τῆς ἀνθρωπότητος. Ποιά ἦταν ἡ ϱω- μαϊκὴ ἱστορικὴ ματαιότητα καὶ φαντασίωση; "Οτι δὲν εἶδε τὸν κυρίαρχο ἱστορικὸ παράγοντα τῆς ἐποχῆς της, τὸν "Ελληνικό Πολιτισμό. Καὶ ἀκριδῶς γι’ αὐτὸ ὃ «ἀόρατος» ἢ «ἀπωθημένος» ἀπὸ τὸν ῥωμαϊκὸ σχεδιασμό παράγων κατέστρεψε τὸ μοντέλλο (Αναγέννηση Ξ τοῦ ᾿Ελληνικοῦ Πολιτισμοῦ δεδαίως). Αὐτὴ ἡ κατάρρευση τῆς µεσαιωνικῆς τάξεως πραγμάτων ἀποτελεῖ τὴν ἀποφασιστικὴ συνέπεια τοῦ λάθους.